1. ۱ای ترک من ای مهر سپهرت شده هندوشیرانت مسخر به یکی حملهٔ آهو
2. ۲آمیخته باگفتهٔ شیرین تو شکراندوخته در حقهٔ یاقوت تو لولو
3. ۳هم بهرهٔ سرو آمده بیغاره از آن قدهم پیشهٔ مهر آمده شکرانه از آن رو
4. ۴می حسرت رخسار ترا می‌خورد از رنگگل سرزنش لعل ترا می‌کشد از بو
5. ۵سنبل که شنیدست به جز زلف تو طرارنرگس که شنیدست به جز چشم تو جادو
6. ۶چون سرو قدت دید به جا ماند از آن راهچون لاله رخت دید فروریخت از آن‌رو
7. ۷مانند کنند آن خط سبز تو به سبزهآن قوم‌ که مینا نشناسند ز مینو
8. ۸یک‌کفه به مه ماند و یک پله به ناهیدبا زهره بسنجند تراگر به ترازو
9. ۹در زیر خم زلف تو خطت به چه ماندطوطی‌که دهد پرورش پر پرستو
10. ۱۰زخمی‌که زنی در دهن شیرین درماندردی که دهی بر پر سیمرغش دارو
11. ۱۱از ریختن خون ‌کسان چاره نداریضحاکی و بر دوش تو مارت ز دوگیسو
12. ۱۲باری بکن اندیشه ز روزی ‌که برآریمبر شاه فریدون علم از جور تو یرغو
13. ۱۳شهزااده آزاده‌منش والی والاآن شاه ظفرمند عدو بند هنرجو
14. ۱۴آن شاه ‌که در معرکه هنگام جلادتشیر علمش جسته ز شیر اجم آهو
15. ۱۵سود هنر از رایش چون سود مه از مهرعیش امل از طبعش چون عیش زن از شو
16. ۱۶پاینده‌تر از سام سوارست به‌کینهکوشنده‌تر از نیرم نیوست به نیرو
17. ۱۷با صدمهٔ گرزش چه گراز و چه گرازهبافرهٔ برزش چه فرامرز و چه برزو
18. ۱۸در مهد همی عهد ببستی بده و گیربا دایه همی دابه بجستی به تکاپو
19. ۱۹خورشید صفت یک تنه تازد چو به هیجاخصم ار چه ستارست ‌که پنهان شودش رو
20. ۲۰ناموس نهد پهلوی‌ کاموس‌ کش آنجاکاید ز خم خام ویش زور به پهلو
21. ۲۱شاهینش ز گوهر بود از لعل و گهر نیبر ماه نیفزود نه ماهوت و نه ماهو
22. ۲۲ملکش پی آرامش خلقست یکی باغتیغش پی شادابی آن باغ یکی جو
23. ۲۳ز ایزد رسدش بخت نه از تخت و نه از تاجتا می‌چکند نهر ز راوند و ز آمو
24. ۲۴با حملهٔ او خصم‌که و پای ثباتشروزن چه و پهناش چو دریا کند آشو
25. ۲۵با صدمهٔ قهرش چه بود بروی دشمنبا کوشش صرصر چه بود رشته ز تندو
26. ۲۶با او چو درافکند اگر جان ببرد خصمچندانکه زیان‌کرد دو چندان بودش رو
27. ۲۷ای شاه تویی چشم به رخسارهٔ‌ گیتیکز چشم بدگیتی بادی تو به یک سو
28. ۲۸در حزم چو پیرانی و در رزم چو قارندر بزم چو قاآنی و در عزم هلاکو
29. ۲۹حاجت نه به ملکت‌ که به تو حاجت ملکستآن ماشطه جویدکه برآرد رخ نیکو
30. ۳۰آن‌که خدا خواهد و آن جو که خدا دادچون بخت خدامی بود ای شاه خداجو
31. ۳۱حق یارو نیابخت و پدر ملک ترا بسخوش‌ دار تن و طبع نکو دار دل و خو
32. ۳۲دل را به خدا دارکه پاینده جز او نیستکو رایت اوکتای وکجا حشمت منکو
33. ۳۳شاها چو به نخجیر تو از بنده ‌کنی یاداین بنده‌ گرت یاد نیارد بود آهو
34. ۳۴حاسد کند اندیشه ‌که این ساحری صرفکآهوش فرستند نه دراج و نه تیهو
35. ۳۵آری مثلست اینکه حکیمان بسرودنداز پهلوی‌شیران به ضعیفان رسد آهو
36. ۳۶این تحفهٔ شاهانه چو از شه به من آمدبنشستم و بگذاشته سر بر سر زانو
37. ۳۷از لجهٔ خاطر به‌در آوردم در دمغوّاص وش این نظم که چون رشتهٔ لولو
38. ۳۸این شعر فرستادم و امید قبولستجز شعر چه آید دگر از مرد سخنگو
39. ۳۹تاکامروایی نه به عقلست و به تدبیرتا قلعه‌گشایی نه به زورست و به بازو
40. ۴۰هم‌کامرواباش به تدبیر و به فرهنگهم قلعه‌گشا باش به بازوی و به نیرو