1. ۱از چه نگویم سپاس ایزد بیچوناز چه نرانم درود طالع میمون
2. ۲از چه نبالم بهر چه در زمی ایدراز چه ننازم بهرکه در فلک ایدون
3. ۳کز شرف خدمت امیر مویدکش فر اسکندرست و رای فلاطون
4. ۴طعنه زند قدرم از جمال به خورشیدسخره‌کند صدرم از جلال به‌گردون
5. ۵خادم قصر مرا دفینهٔ خسروچاکرکاخ مرا خزینهٔ قارون
6. ۶سدّه‌ام آموده از دراری مخزندرگهم آکنده از لآلی مخزون
7. ۷جامهٔ خدّام درگهم همه دیباکسوت سکان سده‌ام همه اکسون
8. ۸توزی وکتانشان لباس در آذارقاقم و سنجابشان لبوس به‌کانون
9. ۹سینهٔ حاسد ز رشک جاهم دوزخدیدهٔ دشمن ز شرم قدرم جیحون
10. ۱۰آنچه جلالت به جاه من همه مضمرآنچه سعادت به بخت من همه مقرون
11. ۱۱گه ز بت ساده حجره سازم ‌گلشنگه ز بط باده چهره آرم‌گلگون
12. ۱۲عیش مهنا مرا هماره مهیاز اختر میمون برغم حاسد مطعون
13. ۱۳از چه نباشد چنین ‌که هست به فرقمسایه فکن شهپر همای همایون
14. ۱۴از حسد نطق او که رشک طبر زداشک طبر زد گرفته رنگ طبر خون
15. ۱۵قدر وی از بس عظیم ملک جهان تنگگویی یوسف به سجن آمده مسجون
16. ۱۶فارس چه‌ایران‌زمین کدام که‌شهریستدر نظر همتش سراچهٔ مسکون
17. ۱۷نثرش ‌کازرم هرچه لولو منثورظمش‌کآشوب هرچه‌گوهر مکنون
18. ۱۸ماشطهٔ چهر هرچه شاهد معنیواسطهٔ عقد هر چه‌ گوهر مضمو‌ن
19. ۱۹ساحت‌ کانون به یک خطاب تو جنّتعرصهٔ جنت به یک عتاب تو کانون
20. ۲۰ملک ملک از بهار جاه تو خرمفُلک فلک از نثار جود تو مشحون
21. ۲۱چون بری از بهر وقعه دست به خنجرچون نهی از بهرکینه پای بر ارغون
22. ۲۲سیحون‌گردد ز تف تیغ تو صحراصحرا آید ز خون خصم تو سیحون
23. ۲۳چرخ نیارد تو را همال به نیرنگدهر نجوید ترا مثال به افسون
24. ۲۴باد نبنددکسی ز حیله به چنبرآب نساید کسی ز خدعه به هاوون
25. ۲۵صبح ز قهرت چو جان تیرهٔ هامانشام ز مهرت چو رای روشن هرون
26. ۲۶گرنه دو صد دیدگان بدیش ز انجمجیش تو هرش زدی به چرخ شبیخون
27. ۲۷نی به جز ارکان تنی به عهد تو مسکیننی به جز از یم دلی به عصر تو محزون
28. ۲۸رشحه‌یی از لجهٔ نوال تو دریاقطرهٔ از قلزم عطای تو آمون
29. ۲۹گر نه سعادت بود به بخت تو عاشقورنه جلالت بود به بخت تو مفتون
30. ۳۰ازچه هماره است آن به بخت تو همدماز چه‌ همیشه‌ است‌ این‌ به‌ تخت تو مقرون
31. ۳۱دادگرا داورا منم‌ که به عهدتداد دل خودگرفتم از فلک دون
32. ۳۲در تن من ساری است مهر تو چون رگدر رگ من جاری است جود تو چون خون
33. ۳۳روزی اگر صدهزار بازکنم شکرباز بود نعمتت ز شکر من افزون
34. ۳۴در بر من همچو دل وفای تو مضمردر دل من همچو جان رضای تو مکنون
35. ۳۵هر سر مو گر شود هزار زبانمشاکر یک نعمتت چگونه شود چون
36. ۳۶بر رگم از نیشتر زنند دمادماز رگم آید چو خون ثنای تو بیرون
37. ۳۷تاکه‌گر انبار پشت تاک ز عنقودتا که نگونسار شاخ نخل ز عرجون
38. ۳۸کشورت از قیدکید حادثه ایمنملکتت از طیش جیش حادثه مامون
39. ۳۹شعر من آن سرو بوستان معانیچون قد خوبان به باغ مدح تو موزون
40. ۴۰عمر تو همچون روی‌ا در آخر اشعاربادا آخر مدارگردش گردون
41. ۴۱دولت و عمرت چنان دراز که حصرشکس نتواند به غیر ایزد بی‌چون