1. ۱ای ترک من ای عید تو چون روی ‌تو میمونبر طرهٔ مفتول تو دلها همه مفتون
2. ۲عقل تو کهن بخت تو نو وقت تو خرمسال تو نکو حال تو خوش فال تو میمون
3. ۳زانگونه که بر خلق همایون گذرد عیدبر ما بگذر تا گذرد عید همایون
4. ۴چون بوسه بود توشهٔ جان خاصه به نوروزای ترک بیاتات ببوسم لب میگون
5. ۵هی بویمت آن‌ لب‌ که به‌ طعمست طبرزدهی بوسمت آن رخ‌ که به‌رنگست طبرخون
6. ۶معجون حیاتست لب لعل تو ایراکمرجان لطیفیست به مرجان شده معجون
7. ۷تو جلوه دهی سروی چون طبع من آزادمن عرضه‌کنم شعری چون قد تو موزون
8. ۸ای طرفه سر از غرفه برون آر و برون آیکآمد مه نیسان و بشد نوبت‌ کانون
9. ۹قانون نشاطی ‌که به‌ کانون شدت از دستنو کن به می سرخ‌تر از آتش ‌کانون
10. ۱۰لختی بخروشیم و بجوشیم و بنوشیمزان می ‌که بر او رشک برد رای فلاطون
11. ۱۱زان می ‌که ازو لعل بود نعل در آتشخود قوت دل ما دل یاقوت ازو خون
12. ۱۲بنشین و بخور باده مگو باده خورم چندبرخیز و بده بوسه مگو بوسه دهم چون
13. ۱۳آن قدر بده بوسه ‌که بیخود شوم ایدرآن قدر به خور باده‌ که از خود روی ایدون
14. ۱۴قانون چکنی بوسه و می هردو فزون دهعدل ملکست آنچه برونست ز قانون
15. ۱۵شاهنشه آفاق محمد شه غازیکش تخت سلیمان بود و بخت فریدون
16. ۱۶برجی است جهان بخت شهش کوکب رخشادرجیست زمین تخت‌کیش لولو مکنون
17. ۱۷ای‌کیسهٔ‌کانها زکف جود تو خالیوی‌کاسهٔ جانها ز می مهر تو مشحون
18. ۱۸جز شبه و قرین چیست ‌که یزدانت ندادهتا من به دعا خواهمش از خالق بی‌چون
19. ۱۹فوجی بود از لشکر جرار تو انجمموجی بود از لجهٔ افضال تو گردون
20. ۲۰غیبی نبود از نظر حزم تو غایبجایی نبود از جهت جاه تو بیرون
21. ۲۱زان سان که همی علم به تکرار فزایدفر تو ز تکرار و اعادت شود افزون
22. ۲۲نادم نبود خادم بخت تو به گیتیایمن نشود طاعت تخت تو ز طاعون
23. ۲۳اقدام تو از یاد برد وقعهٔ قارنانعام تو بر باد دهد مخزن قارون