1. ۱رود آمون‌ گشت هامون ز اشک جیحون‌زای منرشک سیحون شد زمین از چشم خون پالای من
2. ۲اردی عیشم خزان شد وین عجب ‌کاندر خزانلاله می‌روید مدام از نرگس شهلای من
3. ۳دیدهٔ من اشک ریزد سینهٔ من شعله‌خیزدر میان آب و آتش لاجرم ماوای من
4. ۴برنخیزد خنده‌ام از دل شگفتی آنکه هستزعفران رنگ از حوادث سیمگون سیمای من
5. ۵برندارم ‌گامی از سستی عجب‌تر کز المکهربا رنگست سقلابی صفت اعضای من
6. ۶هرمژه خاریست در چشمم عجب‌ کاین خارهاسالمند از موج اشک چشم طوفان زای من
7. ۷مجمرم مانا به پاداشن از آن افروخته‌ستدوزخی از دل شراره آه بی‌پروای من
8. ۸من همان دانای رسطالیس فکرم ‌کامده‌ستدر تن معنی روان از منطق ‌گویای من
9. ۹تا چه شد یارب که زد مهر خموشی بر دهنطوطی شرین زبان طبع شکرخای من
10. ۱۰من همان بقراط لقمان مان صافی‌گوهرمتا چرا برهان رود اکنون به سوفسطای من
11. ۱۱من همان پیغمبر ارباب نظمم‌کز غرورپشت پا می‌زد به چرخ سفله استغای من
12. ۱۲تا چرا یارب حوارّیین اعدا گشته‌اندچیره بر نفس سلیم عیسوی آسای من
13. ۱۳تیره‌تر گشتست بزمم وین عجب‌کز سوز دلروز و شب چون شمع می‌سوزد ز سر تا پای من
14. ۱۴لؤلؤ لالاست نظمم آوخا کزکین چرخکم بهاتر از خزف شد لؤلؤ لالای من
15. ۱۵بهر جامی منّت از ساقی چرا باید کشیدچشم ‌من جامست و اشک لعلگو‌ن صهبای ‌من
16. ۱۶طالع شو‌رم به صد تلخی ترش کردست رویتا مگر از جان شیرین بشکند صفرای من
17. ۱۷این مثل نشنیده‌یی خود کرده را تدبیر نیستتا چها بر من رسد زین‌ کردهٔ بیجای من
18. ۱۸آبرویم ریخت دل از بس بهر سویم‌کشیدای دریغا برد دزد خانگی‌ کالای من
19. ۱۹دهر بر من دوزخست از کلفت حرمان شاهوای اگر بر من بدینسان بگذرد عقبای من
20. ۲۰شاه شیر اوژن حسن شه آنکه گوید نه سپهرخفته در ظلّ ظلیل رایت اعلای من
21. ۲۱آنکه فرماید منم آنکو فرستد زیر خاکآفرین بر آفرین چنگیز بر یاسای من
22. ۲۲من همان هوشنگ‌ تهمورس نژادم‌ کامدستغرقه در خون اهرمن از خنجر برّای من
23. ۲۳روید از دشت وغا و روید لالهٔ احمر هنوزاز شقایق رنگ خون بدکنش اعدای من
24. ۲۴خاک کافر دز بود تا گاو و ماهی سرخ رنگتا ابد از نشر خون خصم بی ‌پروای من
25. ۲۵صورت مستقبل و ماضی نگارد بر سرینیک ره ار جولان زند خنگ جهان پیمای من
26. ۲۶تا چه اعجازست این یارب‌ که با هنجار خصمشکل جوزا کرد از تیغ هلال ‌آسای من
27. ۲۷هرکه بیند حشر را داند که جز بازیچه نیستشورش بازار او با شورش هیجای من
28. ۲۸آسمان‌گفتا برآمد زهره‌ام از بیم شاهنیست بی‌تقدیم علت‌ گونهٔ خضرای من
29. ۲۹بدرگفتا خوین را با رای شه‌کردم قرینهر مهی ناقص به‌کیفر زان شود اجزای من
30. ۳۰تیر گفتا خویش را خواندم دبیر شهریارمحترق زانرو به پاداشش شود اعضای من
31. ۳۱زهره گفتا مطرب خسرو ستودم خویش رازان سبب رجعت مقرر شد به باد افرای من
32. ۳۲مهر‌ گفتا خویش را خواندم همال رای شاهمنکسف‌ گه زان شود چهر جهان‌آرای من
33. ۳۳تر‌ک گردون ‌گفت خواندم خویش را دژخیم شاهوز نحوست شهره زان شد کوکب رخشای من
34. ۳۴مشتری‌‌ گفتا خطیب شه سرودم خویش رازان ندارد هیچ داناگوش بر انشای من
35. ۳۵گفت ‌کیوان خویش را خواندم بر از دربان شاهنحس اکبرگشت زانرو وصف جانفرسای من
36. ۳۶هریکی ز آلات رزم و بزم شه ‌‌گفتند دوشطرفه نظمی نغزتر زین‌گفتهٔ غرای من
37. ۳۷تیغ شه ‌گفتا نهنگی بحر موجم‌ کآ‌مدستخصم دارا طعمه و دست ملک دریای من
38. ۳۸رمح‌شه‌ گفتا منم آن افعی بی‌جان‌که هستاژدها پبچان ز ریش نیش جانفرسای من
39. ۳۹کوس شه‌ گفتا منم آن لعبت تندر خروشکه آسمان در گوش دارد پنبه از آوای من
40. ۴۰خنجر شه ‌گفت من مستسقیم زان روی هستخون خصم شه علاج درد استسقای من
41. ۴۱تیرشه‌گفتا عقابی تیز پرّم ‌کآمدستآشیان مرگ منقار شرنگ آلای من
42. ۴۲گر ز شه‌گفتا من آن ‌کوه دماوندم ‌که هستدر بر البرز برز پادشه ماوای من
43. ۴۳خود شه‌ گفت ابلق من پر نسر طایرستکا‌شیان فرموده اندر فرق فرقدسای من
44. ۴۴درع خسرو گفت من شستم تن‌ دارا نهنگحلفه اندر حلقه زان شد سیمگون سیمای من
45. ۴۵خنگ خسرو گفت آن شبدیز صرصر جنبشمکز پف جولان سزد هفت آسمان صحرای من
46. ۴۶رایت شه گفت من آن آیت فتحم‌ که هستطرهٔ رخسار نصرت پرچم یلدای من
47. ۴۷بزم شه گفتا منم فردوس و ساغر سلسبیلساقیان غلمان و حوری طلعتان حورای من
48. ۴۸دست شه ‌گفتا منم آن ابر نیسانی ‌که هستبحر را مخزن تهی از همّت والای من
49. ۴۹جام داراگفت ماناکوثرم زانروکه هستبزم عشرت خیز خسرو جنت المأ‌وای من
50. ۵۰رای شه‌گفتا منم موسی و خصمم سامریتا چه‌گوید سحر او با معجز بیضای من
51. ۵۱کلک شه‌گفتا منم اسکندر صاحبقراننقش من ظلمات و آب زندگی معنای من
52. ۵۲خسرو اگرچند روزی ‌گشتم از درگاه دوردر ازای این‌ جسارت کرده چرخ ایذای من
53. ۵۳گر به نادانی ز من دانی‌‌گناهی سر زدستاین جهانسوز تو و این‌ فرق فرقد سای من‌
54. ۵۴همرهی با ناظر منظور بد منظور از انکاو بهر کاری نظر دارد به استرضای من
55. ۵۵ور گناهی درحقیقت نیست تشریفم فرستتا ز تشکیک بلا ایمن شود بالای من
56. ۵۶دیرمانی داورا چندانکه‌گوید روزگاربر سر آمد مدت دوران تن فرسای من