1. ۱صبح برآمد به ‌کوه مهر درخشانچرخ تهی‌ گشت از کواکب رخشان
2. ۲یوسف بیضا برآمد از چَه خاورصبح زلیخا صفت درید گریبان
3. ۳جادهٔ ظلمات شب رسیده به آخرگشت سحرگه پدید چشمهٔ حیوان
4. ۴چرخ برآورد زآستین ید بیضااز در اعجاز همچو موسی عمران
5. ۵همچو فریدون بکین بیور ظلمتچرخ ز خور برفراشت اختر کاوان
6. ۶شب چو شماساس راند رخش عزیمتقارن روزش شکافت سینه به پیکان
7. ۷نیّر اعظم کشید تیغ چو رستمدیو شب از هیبتش ‌گریخت چو اکوان
8. ۸زال خور از ناوک شعاع فلک راخون ز شفق برگشاد همچو خروزان‌
9. ۹خور چو گروی زره‌ سیاوش مه رابهر بریدن گرفت گوی زنخدان
10. ۱۰بیژن خورشید در کنابد گیتیپهلو شب را فکند خوار چو هومان
11. ۱۱مهر بر آمد به‌ کوهسار چو گودرزگرد فلک زو ستوه گشت چو پیران
12. ۱۲گیو خور از روی ‌کین تژاد فلک راچاک زد از تیغ نور غَیبهٔ خفتان
13. ۱۳ماه به ناوردگاه چرخ ز خورشیدگشت چو رهّام ز اشکبوس‌ گریزان
14. ۱۴مهر منور خروج‌کرد ز خاوربر صفت کاوه از دیار سپاهان
15. ۱۵دیدهٔ اسفندیارِ ماه برآوردرستم مهر از گزینه بیلک پران
16. ۱۶رایت گشتاسب سحر چو عیان شدمجمرهٔ زردهشت گشت فروزان
17. ۱۷مهر فرامرزوار سرخهٔ مه رابر دَم حنجر نهاد خنجر برّان
18. ۱۸یک تنه زد مهر بر سپاه‌ کواکبچون شه غازی جریده بر صف افغان
19. ۱۹شاه سکندر حسب امیر جهانگیرخسرو دارا نسب خدیو جهانبان
20. ۲۰خط به قاقوس داد و دایرهٔ عدلچرخ سخا قطب جود و مرکز احسان
21. ۲۱ماحی آثار کفر و حامی ملتروی ظفر پشت دین و قوت ایمان
22. ۲۲میر بهادر لقب حسن شه غازیشیر قوی‌پنجه ‌کلب شاه خراسان
23. ۲۳آنکه بدرّد به تیغ تارک قیصروانکه بکوبد به ‌گرز پیکر خاقان
24. ۲۴آنکه ببخشد کمینه سایل کویشآنچه به بحرست از لآلی و مرجان
25. ۲۵منتظم از لطف اوست ساحت جنتمشتعل از قهر اوست آتش نیران
26. ۲۶ای دل رمحت به جسم‌ گردان جایعوی دم تیغت به خون نیوان عطشان
27. ۲۷از تو گریزان به جنگ قارن‌ کاوهوز تو هراسان به رزم رستم دستان
28. ۲۸فر فریدونی از جلال تو ظاهرچهر منوچهری از جمال تو تابان
29. ۲۹دست‌تو برهان‌ بذل و حجت جودستباش ‌که برهان دگر نیارد برهان
30. ۳۰رای منیر تو جام جم بود ایراکراز دو عالم به پیش اوست نمایان
31. ۳۱حشمت شخص تونی ز نقش نگینستاینت عیان نقش برتری ز سلیمان
32. ۳۲سطوت نیرم برت چو صورت بر سنگصولت رستم برت چو نقش بر ایوان
33. ۳۳جز توکه بر رخش باد سیر برآییدیده‌کسی پیل را به‌کوههٔ یکران
34. ۳۴جز تو که در برکنی به عرصهٔ هیجادیده کسی شیر نر بپوشد خفتان
35. ۳۵کشتن موری به نزد مهر تو مشکلقتل جهانی به پیش قهر تو آسان
36. ۳۶جز دل و دست تو در انارت و بخششکس نشنیدست زیر گنبد گردان
37. ۳۷عالم عالم ضیا ز یک دل روشندریا دریا گهر ز یک کف باران
38. ۳۸نزد تو ننگست ذکر نام ارسطوپیش تو عارست نقل حکمت لقمان
39. ۳۹بخت تو مامک بود سپهر چو کودکزانکه ‌کند سر به ذیل لطفت پنهان
40. ۴۰ابر عطا را چرا چو دست تو دانماز چه به وی افترا ببندم و بهتان
41. ۴۱مهر فلک را چرا چو رای تو خوانماز چه دهم نسبت ‌کمال به نقصان
42. ۴۲گر نبرد بدکنش نماز تو شایدنی تو ز آدم‌ کمّی و او نه ز شیطان
43. ۴۳روز و غاکز غبار سم تکاورچرخ‌ کند تن نهان به جامهٔ قطران
44. ۴۴عرصهٔ میدان شود چو عرصهٔ شطرنجبیدق نصرت ز هر کرانه به جولان
45. ۴۵پیل‌تنان بر فراز اسب چو فرزیناز همه جانب همی دوند هراسان
46. ۴۶چون تو رخ آری شها به عرصهٔ ناوردگشت‌کنان گوی را به حملهٔ چوگان
47. ۴۷مات شود از هراس تیغ تو در رزمرستم و گودرز و گیو و سلم و نریمان
48. ۴۸تیغ تو برقست و جان اعدا خرمنگرز تو پتکست و ترک خصمان سندان
49. ۴۹ویحک آن مرغ جان‌شکار چه باشدکش نبود طعمه در جهان به جز از ‌جان
50. ۵۰راستی آرد پدید چون دل عاشقگرچه بسی‌کج‌ترست زابروی جانان
51. ۵۱همچو هلالست لیک می‌نپذیردچون مه نو هر مهی زیادت و نقصان
52. ۵۲دایهٔ گردون بود به سال و نباشدبر صفت طفل شیرخوارش دندان
53. ۵۳گرچه ز گوهر بود به گونهٔ الماسلیک شود دشت از و چو کوه بدخشان
54. ۵۴ورچه بسی جامهای جان که ستاندباز هنوزش بدن نماید عریان
55. ۵۵هست چوگردون پر از ستاره ولیکننیست چو گردون به اختیارش دوران
56. ۵۶هست چو دریا پر از لآلی لیکننیست چو دریا به دست بادش طوفان
57. ۵۷گردان‌ گردد ولی به دست جهاندارطوفان آرد ولی به سعی جهانبان
58. ۵۸بسکه به نیروی شهریار فشاندخون یلان را ز تن به ساحت میدان
59. ۵۹سرخی خون بر زمین نماید چونانکبرقع چینی به چهر خاور سلطان
60. ۶۰سارهٔ هاجر خصال رابعه دهرمریم زهرا صفت خدیجهٔ دوران
61. ۶۱حسرت قَیدافه همنشین سکندرغیرت تهمینه دخت شاه سمنگان
62. ۶۲حوا چون خوانمش به پاکی طینتکاو ره آدم زد از وساوس شیطان
63. ۶۳ساره چسان دانمش ‌‌که خواری هاجرجست همی از در حسادت و خذلان
64. ۶۴هاجر کی گویمش که خدمت سارهکرد پرستاروار روز و شب از جان
65. ۶۵حور چسان دانمش‌ که حور به جنتباک ندارد ز همنشینی غلمان
66. ۶۶جفت زلیخا نخواهمش ‌که زلیخاگشت سمر در هوای یوسف کنعان
67. ۶۷گویمش آلان‌قوا ولیک هر اسمکاو به عبث حمل می‌نیافت به‌ گیهان
68. ۶۸آسیه می‌گفتش به پاکی و عصمتمریم می‌خواندمش به پاکی دامان
69. ۶۹بود اگر آن جدا ز صحبت فرعونبود اگر این بری ز تهمت یاران
70. ۷۰بود فرنگیس اگر نبود فرنگیسیارگله روز و شب به‌ کوه و بیابان
71. ۷۱بود منیژه اگر نبود منیژهاز پی دریوزه خوار مردم توران
72. ۷۲بود فرانک اگر نبود فرانکهر طرف از بیم بیوراسب‌ گریزان
73. ۷۳صد چو صفورا ورا مجاور درگهصد چوکتایون ورا خدم شده سنان
74. ۷۴بانوی بانو گشسب و غیرت‌ گلچهرحسرت زیب النسا و رشک پریجان
75. ۷۵بهر سزاواریش سرای ملک راشاید اگر جا دهد به‌گوشهٔ ایوان
76. ۷۶بانوی نوشابه شاه‌ کشور بردعخانم رودابه‌ مام گرد سجستان
77. ۷۷عصمت او ماورای وصف سخنورعفت او ماعدای مدح سخندان
78. ۷۸تا که نیفتد نگاه عکس به رویشعکسش ماند در آب آینه پنهان
79. ۷۹همچو غلامان درش به حلقهٔ طاعتهمچو کنیزان درش به خطهٔ فرمان
80. ۸۰زلفه و بله لیا و رحمه‌ و راحیل‌آسره و آمنه(‌) زیبده و اقران
81. ۸۱فضّه‌ و ریحانه و حلیمه و بلقیستحفه و شعوانه‌ و حکیمهٔ دوران
82. ۸۲روشنک‌ و ارنواز و زهره و ناهیدحفصه‌ و اقلیمیا عفیفهٔ‌گیهان
83. ۸۳شکر و شیرین و شهرناز و گل‌انداملیلی و پورک یگانه بانوی پوران‌
84. ۸۴تالی معصومه از طهارت و عصمتثانی زیتونه در نقاوت و ایمان
85. ۸۵غیرت ماه‌آفرید از رخ مهوشرشک پری‌دخت از جمال پری‌سان
86. ۸۶سلسله عالمی ز موی مسلسلآفت جمعیتی ز زلف پریشان
87. ۸۷عصمتش ار پرده‌پوش حافظه‌گرددراه نیابد به سوی حافظه نسیان
88. ۸۸هست زلیخا ولی نه مایل یوسفبل دل‌ صد یوسفش به چاه زنخدان
89. ۸۹عارض او از کجا و مهر منورقامت او از کجا و سرو خرامان
90. ۹۰ماه چسان جا کند به دیبهٔ دیباسرو چسان سر زند ز چاک‌ گریبان
91. ۹۱خوبی نرگس ‌کجا و شوخی چشمشقدر نبات از کجا و رتبهٔ انسان
92. ۹۲رهزن ‌کارآگهان به طرهٔ رهزنفتنهٔ شاهنشهان ز نرگس فتان
93. ۹۳روی ویست آسمان حسن و بر آن روخال سیه چون به چرخ هفتم‌ کیوان
94. ۹۴بود مونث به صیغه ورنه عفافشکردی منع دخول نطفه به زهدان
95. ۹۵بر رخش ار نقش بند هستی بیندشاید کز نقش خویش ماند حیران
96. ۹۶هست به خوبی یگانه لیک همالشنیست ‌کسی جز مهینه بانوی دوران
97. ۹۷دخت جهانجو گزیده اخت‌ کهینشآنکه دل مه به مهر اوست‌ گروگان
98. ۹۸باخترش نام از آن سبب که ز رشکشخسرو خاور ز باختر شده پنهان
99. ۹۹آنکه در روضهٔ بهشت ببنددگر نگرد روضهٔ جمالش رضوان
100. ۱۰۰از چه دهم نسبتش به ساره و بلقساز چه ‌گشایم زبان خویش به هذیان
101. ۱۰۱هست دو مشکین ‌کلاله بر مه رویشسر زده از گلبنی دو شاخهٔ ریحان
102. ۱۰۲یا نه دو تاریک شب به روز مقارنیا نه دو مار سیه به ‌گنج نگهبان
103. ۱۰۳خوبی‌ او زهره ‌خواست ‌سنجد با خویشکرد از آن جایگه به‌کفهٔ میزان
104. ۱۰۴سیب زنخدان او به ‌گلشن شیرازطعنه فرستد همی به سیب صفاهان
105. ۱۰۵نقش نبسته ست در جهان و نبنددچون رخ او صورتی به عالم امکان
106. ۱۰۶فکرت قاآنی ارچه وصف نخواهدلیک به توصیف او نباشد شایان
107. ۱۰۷به‌که‌ کند ختم مدّعا به دعایشزانکه ندارد ثنای او حد و پایان
108. ۱۰۸تاکه عروس فلک ز حجلهٔ خاورجلوه‌ کند هر سحر به‌ گنبد گردان
109. ۱۰۹بر فلک حسن آفتاب جمالشباد فروزنده همچو مهر فروزان