1. ۱صدر اعظم شد چو بخت شهریار از نو جواناز نشاط آنکه شاه بی‌قرین رست از قران
2. ۲چون سکندرشاه شد صاحبقران و خواجه خضرکز حیات شاهش ایزد داد عمر جاودان
3. ۳خواست ایزد شاه را آگه‌ کند از کید خصمورنه هرگز این قضا نازل نگشی زآسمان
4. ۴گرچه‌ پیرست آسان لیک اینقدر مبهوت نیستکز خدایش شرم ناید وز شهنشاه جوان
5. ۵جز بر اعدای ملک از شرم تیر خصم شاههیچ تیری بعد ازین تا حشر ناید بر نشان
6. ۶آتش نمرودیان بر قهرمان آب و خاکشد گلستان ورنه بر باد فنا رفتی جهان
7. ۷از قضا روزی که بگذشت این قران از شهریارمن به شهر اندر بدم با دوشان همداستان
8. ۸مدح شاه‌ ‌و خواجه می‌خواندم به آواز بلندبا بیانی نغز کش بود از فصاحت ترجمان
9. ۹ناگهان می خورده و خوی‌کرده آن ماه ختنآمد و ز ابروی و مژگان همرهش تیر و کمان
10. ۱۰چون‌ کمند پهلوانان زلف چین چین تا کمرهمچو دام صیدگیران جعد خم‌خم تا میان
11. ۱۱جای مژگان از بر آهوی چثبمش رسته بودناخن چرغ شکاری پنجهٔ شیر ژیان
12. ۱۲از دو چشمش خرمی پیدا چو نور از نیرینوز دو چهرش وجد ظاهر چون ‌فروغ ‌از فرقدان
13. ۱۳گفت قاآنی ز جا برخیز و جان را مژده دهکاینک ایزد اهل ایران را ز نو بخشید جان
14. ۱۴جسم‌ و جان ‌و عقل ‌و دین ‌و مال ‌و حال ‌و سیم‌ و زرکردمش ایثار و گفتم هان نکوتر کن بیان
15. ۱۵گفت دی ‌کافتاد ماه اندر محاق از نور مهراین قران شد آشکار از گردش دور زمان
16. ۱۶جم به عزم صید وحش از تخت شد بر بادپادر صفش پویان پیاده باد ریزان از عنان
17. ۱۷جم در ایشان چون نگین در حلقه انگشتریبر سرش از سایه مرغان جنت سایبان
18. ۱۸جن گرفته دیوی از پیش سلیمان همچو بادجست و در ماران آهن ‌کرده موران را نهان
19. ۱۹سرخ‌مارانی که گشت از آن سیه‌ماران پدیدمهرهٔ پازهر سوی شه فکندند از دهان
20. ۲۰ورنه حاشا زهرشان می‌شد گر اندک ‌کارگرهمچو تخت جم جهان بر باد رفتی ناگهان
21. ۲۱خواجه‌حال‌اسم‌اعظم‌خواند و چون آصف دمیدبر سلیمان تا زکید اهرمن یابد امان
22. ۲۲هدهدی این مژده حالی برد زی بلقیس عصرکز ددان انس و جان برهید شاه انس و جان
23. ۲۳باز چون‌صرح مُمَرّد شد مشید ملک وگشتبادسان بر دیو و دد حکم سلیمانی روان
24. ۲۴از شرور دشمنان شد شاه را حاصل سروردر هوای سوری شد خصم را واصل هوان
25. ۲۵تا نگویی شه در این نهضت شکار اصلا نکردکرد نخجیری کزو تا حشر ماند داستان
26. ۲۶عزم نخچر غزالان داشت خوکان‌کرد صیدتا که یوزان و سگان را سیر سازد زاستخوان
27. ۲۷الغیاث ای صدر اعظم چارهٔ نیکو سگالتا ددان ملک را آتش زنی در دودمان
28. ۲۸آخر شوال را هر سال زین پس عید کنچاکران شاه را دعوت نما از هر کران
29. ۲۹هی بگو شاهد بیا زاهد برو خازن ببخشهی بگو ساقی بده چنگی بزن مطرب بخوان
30. ۳۰عبد قربان شهش ‌کن نام و همچون‌ گوسفنددشمنان را سر ببر در راه شاه‌ کامران
31. ۳۱دشمنان‌ گر قابل قربان شه‌ گشتن نینددوستان را جمله قربان ‌کن به خاک آستان
32. ۳۲از روان دوستان روح‌الامین را ساز نزلز استخوان دشمنان کن کرکسان را میهمان
33. ۳۳تا فلک‌ گردد به گرد درگه دارا بگردتا جهان ماند به زیر سایهٔ یزدان بمان
34. ۳۴هم به قاآنی بفرما تا ببوسد دست توتا دهانش‌ در سخن‌ گردد چون دستت درفشان