1. ۱ساقی در این هوای سرد زمستانساغر می را مکن دریغ ز مستان
2. ۲سردی دی را نظاره‌کن که به مجمرهمچو یخ افسرده‌گشته آتش سوزان
3. ۳شعلهٔ آتش جدا نگشته ز آتشطعنه زند از تری به قطرهٔ باران
4. ۴خون به‌عروق آن‌چنان فسرده‌ که‌ گوییشاخ بقم رسته است از رگ شریان
5. ۵توشهٔ صد ساله یافت خاک مطبقبسکه بر او آرد ریخت ابر ز انبان
6. ۶آتش از افسردگی به‌کورهٔ حدادطعنه زند بر به پتک و خنده به سندان
7. ۷کوه پر از برف زیر ابر قوی‌دستدیو سفیدست زیر رستم دستان
8. ۸مغز به ستخوان چنان فسرده‌که‌‌ گوییتعبیه کردند سنگ خاره به ستخوان
9. ۹رفته فلک با زمین به خشم‌ که‌ گوییبر بدنش از تگرگ بارد پیکان
10. ۱۰رحم به خورشید آیدم‌ که درین فصلتابد هر بامداد با تن عریان
11. ۱۱بسکه بهم در هوا ز شدت سرمایافته پیوند قطره قطرهٔ باران
12. ۱۲گویی زنجیر عدل داودستیکامده آون همی ز گنبد گردان
13. ۱۳خلق خلیل‌الله ار نیند پس از چهبر همه سوزنده آتشست ‌گلستان
14. ۱۴باد سبکسر ز ابرهای‌ گران‌سنگمی‌کند اکنون هزار عرش سلیمان
15. ۱۵دانی این برد را جه باشد چارهدانی این درد را چه باشد درمان
16. ۱۶داروی این درد و برد آتش سردستآتش سردی به‌ گرمی آتش سوزان
17. ۱۷آتش سردی ‌که از فروغ شعاعشمور به تاریک شب نماند پنهان
18. ۱۸آتش سردی که گر بنوشد حبلیمهر درخشان شودش بچه به زهدان
19. ۱۹آتش سردی که گر به هامون تابدخاکش‌ گوهر شود گیاهش مرجان
20. ۲۰یا نی‌گویی درون‌معدن الماستعبیه‌کردست‌ کان لعل بدخشان
21. ۲۱وه چه خوش آید مرا به ویژه در این فصلبا دلی آسوده از مکاره دوران
22. ۲۲مجلسکی خاص و یارکی دوسه همدمنقل و می و عود و رود و تار خوش‌الحان
23. ۲۳شاهدی شوخ و شنگ و چارده‌سالهچارده ماهش غلام طلعت تابان
24. ۲۴فربه و سیمین و سرخ‌روی و سیه‌مویرند و ادافهم و بذله‌گوی و غزلخوان
25. ۲۵عالم عالم پری ز حسن پری‌وشدنیا دنیا ملک ز روی ملک سان
26. ۲۶کابل‌کابل سماع و وجد و ترنمبابل بابل فسون و حیله و دستان
27. ۲۷آفت یک شهر دل ز طرهٔ جادوفتنهٔ یک ملک جان ز نرگس فتّان
28. ۲۸هر نفس از ناز قامتش متمایلراست چو سرو سهی ز باد بهاران
29. ۲۹لوح سرینش چو گوی عاج مدورلیکن‌ گویی نخورده صدمهٔ چوگان
30. ۳۰او قدح و شیشه در دو دست بلوریننزد من استاده همو سرو خرامان
31. ۳۱من ز سر خدعه در لباس تصوّفسبحه به دست اندرون و سر به گریبان
32. ۳۲گر ز تغیر به رسم زهدفروشیگویم صد لعنت خدای به شیطان
33. ۳۳گاه چو وسواسیان به شیوهٔ پرخاشگویم ای ساده‌لوح امرد نادان
34. ۳۴دور شو از من که از ترشح جامتجامهٔ وسواس من نشوید عمّان
35. ۳۵دامن خود به آستین خرقه ‌کنم جمعتا به می آلوده‌ام نگردد دامان
36. ۳۶گاه سرایم که گر ز من نکنی شرمشرم کن از حق مباش پیرو خذلان
37. ۳۷گاه درو خیره خیره بینم و گویمرو تو با این‌گنه نیابی غفران
38. ۳۸این سخنم بر زبان و لیک وجودممحو تماشای او چو نقش بر ایوان
39. ۳۹او ز پی تردماغی خود و احبابدر صت زهد خشک م شده حیران
40. ۴۰گاه به غبغب زند ز بهر قسم دستکاینهمه‌ گر زهر مار باشد بستان
41. ۴۱گاه به آیین دلبران پی سوگنددست‌گذارد به تار زلف پریشان
42. ۴۲گاهی‌گویدکزین عبوس مجسمیارب ما را به فضل و رحمت برهان
43. ۴۳گاه به ایما به میر مجلس ‌گویدکاین سر خر را که راه داد به بستان
44. ۴۴گاه به نجوی به اهل بزم سرایدخلقت منکر ببین و جامهٔ خلقان
45. ۴۵گاه‌کند رو به آسمان‌ که الهیامشب ازین جمع این بلیه بگردان
46. ۴۶دل شده یک قطره خون‌که آخر تاکیاز جا برخیز و درکنارش بنشان
47. ۴۷عقلم‌گوید دلا مگر نشندیمنع چو بیند حریص‌تر شود انسان
48. ۴۸جان بر جانان ولی ز بهر تجاهلگاه نگاهم به سقف و گاه بر ایوان
49. ۴۹گویم برگو دلیل خوبی صهباگوید عشرت دلیل و شادی برهان
50. ۵۰گوید چبود دلیل حرمت بادهگویم اینک حدیث و اینک قرآن
51. ۵۱گویم حاشا نمی‌خورم‌که حرامستگوید کلا چه تهمتست و چه بهان
52. ۵۲گوید بستان بخور به جان فلانیگویم نی نی فلان‌که باشد و بهمان
53. ۵۳عاقبت الامر گوید ار بخوری میمی‌دهمت یک دو بوسه از لب خندان
54. ۵۴من ز پی امتحان شوخیش از جدّچاک درون را درافکنم به گریبان
55. ۵۵آنگه از سوز دل به رسم تباکیز آب دهان تر کنم حوالی مژگان
56. ۵۶خرخرهٔ‌ گریه درگلوی فکندههر نفس از روی خدعه برکشم افغان
57. ۵۷گویمش ای طفل ساده رخ که هنوزتگرد بهی نیست‌ گرد سیب زنخدان
58. ۵۸چند کنی ریشخند آنکه‌ گذشتستسبلتش از گوش و موی ریش ز پستان
59. ۵۹مر نشنیدستی ای نگار سیه‌مویشرم ز ریش سفید دارد یزدان
60. ۶۰ای بت‌کافور روی مشکین طرّهکت بالا تیرست و شکل ابرو کیوان
61. ۶۱تیرم‌ کیوان شدست و مشکم‌ کافوراز اثر کید تیر و گردش‌ کیوان
62. ۶۲من به ره گور پی‌سپار و تو آریاز بر گوران‌ کباب بر ز بر خوان
63. ۶۳خندی بر من بترس از آنگه بگریدچشم امل بر تو از تواتر عصیان
64. ۶۴گوهر یکدانهٔ دلم را مشکنیا چو شکستی ز لعلش آور تاوان
65. ۶۵او چو مرا دل‌شکسته بیند ترسدروز جزا را از بیم آتش نیران
66. ۶۶ساعد سیمن به‌گردنم‌کنند آونگپاک ‌کند اشکم از دو دیدهٔ گریان
67. ۶۷از دل و جان تن دهد به بو سه و از عجزژاله فشاند همی به لالهء نعمان
68. ۶۸من دو سه خمیازه زیر خرقه نهانیبرکشم از ذوق بوسهٔ لب جانان
69. ۶۹در بتنم لرزه از طرب ‌که فضولیبانگ بر او برزند که ها چکنی هان
70. ۷۰ایکه تو بینی به زیر خرقه خزیدستکهنه حریفی ست شمع جمع ظریفان
71. ۷۱هرچه جز ابن خرقه‌اش که بینی بر تندوش به یک جرعه باده‌ کرده‌ گروگان
72. ۷۲درد شرابی‌ که این به خاک فشاندگردد از آن مست فرش و مسند و ایوان
73. ۷۳گوید اگر اینچنین بودکه تو گوییکش‌ به جز این خرقه‌ نی سراست و نه‌ ساامان
74. ۷۴از چه نشیند به صدر مجلس و راندبا چو منی اینقدر لطیفه و هذیان
75. ۷۵پاسخش آرد که ‌گر به عیب تمامستای‌ا هنرش بس که هست مادح سلطان
76. ۷۶شاه شجاع آنکه شرزه شر دژ آهنگنغنود از بیم نیزه‌اش به نیستان
77. ۷۷ای ملک ای آفتاب ‌ملک‌که جز توکس نشنیدست آفتاب سخندان
78. ۷۸پیلی اما ز دشنه داری خرطومشیری اما ز دهره داری دندان
79. ۷۹شیر ندارد به سر بسان تو مغفرپیل ندارد به تن بسان تو خفتان
80. ۸۰کوههٔ رخش تو پیش کوه بلاونهمچو بلاون ‌که است‌ پیش بیابان
81. ۸۱از زره و خود گو جمال تو بیندآنکو یوسف ندیده است به زندان
82. ۸۲دوش چو برگفتم این قصیده سرودمبه که به کرمان فرستمش ز خراسان
83. ۸۳عقل برآشفت و گفت زیرکی الحقدُر سوی عمّان بریّ و زیره به‌ کرمان
84. ۸۴مدح فرستی به سوی شاه و ندانیمدح نبی ‌کرد می‌نیارد حسان