1. ۱دوش اندر خواب دیدم بر قد سروی جوانسایه‌ گستر گشت خورشید از فراز آسمان
2. ۲با معبّر صبح چون گفتم بگفت از ملک ریشه فرستد خلعتی از بهر سالار زمان
3. ۳آسمان ملک ریست و آفتابش پادشاهسایه تشریف ملک سرو جوان صدر جهان
4. ۴ما درین صحبت که ناگه از در آمد ماه منبا لبی همرنگ خون و با تنی همسنگ جان
5. ۵گلشن چهرش شکفته فرودین‌ در فرودین‌سبزهٔ خطش دمیده بوستان در بوستان
6. ۶جستم و بگرفتم و تنگش‌ کشیدم در بغلبر شمار چین زلفش بوسه دادم بر دهان
7. ۷لاجرم چون چین زلفش بوسه‌ام شد بیشمارآری آری چین زلفش را شمردن کی توان
8. ۸شد ز عکس چهرهٔ او چشم من پر آفتابشد ز بوی طرهٔ او مغز من پر ضیمران
9. ۹در سرای من ز قدش رست گفتی نارونوز دو چشم من ز لعلش ریخت گفتی ناردان
10. ۱۰زلف او بوییدم و هی عطسه کردم بیشمارلعل او بوسیدم و هی نکته‌ گفتم دلستان
11. ۱۱گشت در موی میانش عقل من باریک‌بینعقل و من مانند مویی هر دو رفتیم از میان
12. ۱۲بوسه دادن بر دهانش غصه را زایل ‌کندآری آری‌کرده‌ام این نکته را من امتحان
13. ۱۳راستی را حیرت آوردم چو دیدم قد اوزانکه بر سرو روان هرگز ندیدم گلستان
14. ۱۴یا ندیدم بردمد از شاخ طوبایی بهشتیا ندیدم بشکفد بر شاخ شمشاد ارغوان
15. ۱۵در دندان در دهان او چو در عمان‌ گهرزلف تاری بر رخان او چو بر آتش دخان
16. ۱۶گفت قاآنی ترا گر مژده‌یی نیکو دهممژدگانی را چه خواهی داد گفتم نقد جان
17. ۱۷گفت فردا بهر صاحب‌اختیار ملک جمخلعتی فرخنده آید از خدیو کامران
18. ۱۸خلعتی چون زیور انجم بر اندام سپهرخلعتی چون جامهٔ هستی به بالای جهان
19. ۱۹خلعتی همچون لباس آفرینش بی‌قصورخلعتی همچون بساط آسمان گوهر نشان
20. ۲۰خلعتی در روشنی چون پرتو نور ازلخلعتی از نیکویی چون طلعت حور جنان
21. ۲۱شمسهٔ الماس آن چون بنگری‌‌ گویی همیشمس خود را تعبیه‌ کردست در وی آسمان
22. ۲۲گفتم آن خلعت مبارک باد بر میر عجمبدر دین صدر هدی غیث زمین غوث زمان
23. ۲۳آسمان رفعت و شوکت حسین خان آنکه هستتیغ او جوهرنشان و دست اوگوهرفشان
24. ۲۴آن فلک قدر و ملک صدری که با یکران اوستبخت و دولت همرکاب و فتح و نصرت همعنان
25. ۲۵راستی را دوست دارد آنقدر کاندر وغابا سنان‌و تیر جنگ آرد نه با تیغ وکمان
26. ۲۶فتنه‌یی گر هست در عهدش منم در شاعریبا دو چشم‌ دوست کان هم‌ هست‌ درخواب گران
27. ۲۷جزکتاب نثر من‌کانرا پریشانست نامدر به عهد او نماندست از پریشانی نشان
28. ۲۸رزق و مرگ عالم از تیغ و قدح در دست اوستروز رزم و بزم وین راکرده‌ام بس امتحان
29. ۲۹زانکه چون تیغ و قدح بگرفت گاه رزم و بزمآید از این‌رزق‌مردم زاید از آن‌مرک جان
30. ۳۰سرورا صدرا بزرگا داورا فرماندهاای‌که از آن برتری‌کاو صافت آید در گمان
31. ۳۱تا چه ‌کردستی ‌که ‌هر روزت برافرازد خدایبسی نیاید کت بساید سر به فرق فرقدان
32. ۳۲خواس‌ یزدان ‌کت ‌کند در صورت ‌و معنی ‌بلندزان به قد سرو روانی وز شرف روح روان
33. ۳۳گاه تعریفت نماید شهریار بی‌قرینگاه تشریفت فرستد خسرو صاحبقران
34. ۳۴آصف عهدت گهی مهر سلیمانی دهدتا شوی زان مهر در ملک سلیمان‌کامران
35. ۳۵مهر او شد از شرف مَهر عروس بخت تووه چه مهری وه چه مَهری مِهرها در وی نهان
36. ۳۶تاکه از سیار و ثابت هست در آفاق نامباد در آفاق عمرت ثابت و امرت روان
37. ۳۷هم بنالد بدسگالت هم ببالد چاکرتتا بنالد ارغنون و تا ببالد ارغوان
38. ۳۸جاودان تا جلوهٔ هستی بماند برقراردر جهان چون جلو‌هٔ هستی بمانی جاودان