1. ۱دوش چون شد رشتهٔ پروین عیان از آسماندیده‌ام پروین‌فشان شد دامنم پروین‌نشان
2. ۲بر زمین از بس هجوم آورد اشکم چون نجوممی‌نیارستم زمین را فرق‌ کرد از آسمان
3. ۳برق آهم مشعلی افروخت درگیتی‌که‌گشتاز برون جامه راز خاطر مردم عیان
4. ۴بسکه‌ گرداگرد من صف‌صف هجوم آورد غمجهد می‌کردم‌که خود را بازجویم از میان
5. ۵گاهی از بس زردی رخساره بودم بیم آنکسایدم بر جبهه هندویی به جانی زعفران
6. ۶الغرض بودم درین حالت‌که ناگه دررسیدبر سرم آن سرو بالا چون بلای ناگهان
7. ۷نی خطا گفتم بلایی به ز عیش مستدامنی غلط گفتم فنایی به ز عمر جاودان
8. ۸زلف یک خروار سنبل چهره یک ‌گلزار گللعل یک انبار مل‌گیسوش یک مِضمار جان
9. ۹فتنهٔ یک خانقه تقوی ز چشم دلفریبدشمن یک صومعه طاعت ز خال دلسنان
10. ۱۰آفت یک روم ترسا از دو پرچین سلسلهغارت یک دیر راهب از دو مشکین طیلسان
11. ۱۱زلف‌ چون‌ شام‌ محرم چهره همچون صبح عیدصبح عیدش را شده شام محرم سایبان
12. ۱۲در دهان او سخن چونان و‌جودی در عدمبر میان او کمر چونان یقینی بر گمان
13. ۱۳روی سیمینش سپر گیسوی مشکینش کمندزلف پرچینش زره مژگان خون‌ریزش سنان
14. ۱۴بر قدش گیسو چو ماری بر فراز ناروندر لبش دندان چو دری در میان ناردان
15. ۱۵هم رخش در زیر زلف و هم خطش بر گرد لبغاتفر در زنگبار و نوبه در هندوستان
16. ۱۶از فسون چشم بربستم زبان آری به سحرساحر از بادام مردم را کند عقد اللسان
17. ۱۷رویش اندر طرّهٔ مشکین قمر در سنبلهخالش اندر چهرهٔ سیمین زحل بر فرقدان
18. ۱۸عشق دارد مار بر سرو روان ‌گر منکریزلف چون مارش ببین بر قد چون سرو روان
19. ۱۹با دو لعل نوشخندش می‌ننوشم نیشکربا دو زلف درع‌پوشش می‌نبویم ضیمران
20. ۲۰غیر زلف چون دخانش بر رخان آتشینمی‌ندیدم کز هوا سوی زمین یازد دخان
21. ۲۱زلف او بر روی سیمین عقربی در ماهتابجعد او بر چهر رنگین‌ سنبلی بر ارغوان
22. ۲۲زلف بر دوشش عزازیلی به دوش جبرئیلدل در آغوشش دماوندی میان پرنیان
23. ۲۳عشق‌او را هفت وادی بود و من در هر یکشزحمتی دیدم‌که دید اسفندیار از هفتخان
24. ۲۴آتشین ‌رویش ‌چو دیدم‌ جستم ‌از جا چون سپندوز سپندش عقل را آتش زدم در دودمان
25. ۲۵گفتمش ای ترک غارتگر که در اقلیم حسننیکوان را شهریاری دلبران را قهرمان
26. ۲۶کوه را دزدی و پوشی در قصب‌ کاینم سرینموی را آری و بندی درکمر کاینم میان
27. ۲۷تاکی از دردت بمیرم‌گفت بخ‌بخ‌ گو بمیرتاکی از هجرت نمانم ‌گفت هی‌هی‌ گو ممان
28. ۲۸گفتمش یارم ‌که باشد در غمت ‌گفتا اجلگفتمش ‌کارم چه باشد بی‌رخت‌ گفتا فغان
29. ۲۹گفتمش شب بی‌تو ناید خواب اندر چشم منگفت آری خواب می‌ناید به چشم پاسبان
30. ۳۰گفتم از وصل دهانت تا به‌ کی جویم اثرگفت تا آن گه ‌که جویی از دهان من نشان
31. ۳۱گفتم آخر بر رخ من از چه خندی شرم دارگفت هی‌هی می‌ندانی خنده آرد زعفران
32. ۳۲گفتم ای‌گلچهره چون من باغبانی بایدتگفت رو رو من نیم آن‌ گل ‌که خواهد باغبان
33. ۳۳گفتمش ای ترک چون من ترجمانی شایدتگفت بخ‌بخ من نه آن ترکم‌ که جوید ترجمان
34. ۳۴گفتم آخر چند ماند راز جورت سر به مهرمهر بردار از ضمیر و قفل بگشا از زبان
35. ۳۵گفت ای ابله‌ ندانی اینقدرکز وصل تومن همان بینم‌که بیندگلشن از باد خزان
36. ۳۶بی‌نشانی چون تو را چون من نشاید همنشینمیزبانی ‌چون ترا چون من نباید میهمان
37. ۳۷طره‌ام‌ ماری نه‌ کش چنگ‌تو باشد مارگیرغبغبم‌گویی نه کش دست تو باشد صولجان
38. ۳۸تو ب ه‌قامت چو‌ن ‌کمانی من به‌ قامت همچو تیرتیر پران بگذرد چون جفت‌ گردد باکمان
39. ۳۹با چنین رخسار منکر با چنین اندام زشتاینقدر حجت مجوی و اینقدر طیبت مران
40. ۴۰منظر زیبا نداری یار زیبارو مخواهمنطق شیرین نداری شوخ شیرین‌لب مخو‌ان
41. ۴۱روی زشت خود ندیدستی مگر در آینهتا به‌جهد از خود گریزی قیروان تا قیروان
42. ۴۲صورت زشت ترا صورتگری ‌گر برکشدکلکش از تأثیر آن صورت بخوشد در بنان
43. ۴۳بر رخ زردت ز هر جانب نشان آبلهپشهٔ خاکیست مانان بر برازی پرفشان
44. ۴۴بینیت چون ناودان و آب ازو جاری چنانکروز بارانش نشاید فرق‌ کرد از ناودان
45. ۴۵روی زشتت ‌گر شود در صورت بت جلوه‌گرکافرم‌ گر هیچ ‌کافر بت پرستد در جهان
46. ۴۶ورکسی نامت‌کند بر درهم و دینار نقشدرهم و دینار راکس می‌نگیرد رایگان
47. ۴۷گر نمایی روی من با روی زشت خود قیاسآزمون آیینه را برگیر و در شبهت ممان
48. ۴۸مار را نسبت‌گنه باشد به طاووس ارمخار را شبهت خطا باشد به ‌گلزار جنان
49. ۴۹ور توگویی وصل‌من بس دلکشست و دلپذیریک‌ نفس با چون خودی بنشین ز روی امتحان
50. ۵۰تا چه‌ کردستم‌ گنه تا با تو باشم همنشینیا چه ‌کردستم خطا تا با تو باشم در غمان
51. ۵۱مر ترا طاعت چه باشد تا خدایت در جزااز وصال چون منی بخشد حیات جاودان
52. ۵۲یا مرا عصیان چه باشد تا به‌کیفر کردگاراز جمال چون تویی‌گوید به دوزخ ‌کن مکان
53. ۵۳گاه خوانی سست‌مهرم هستم آری اینچنینگاه خوانی سخت رویم هستم آری آن چنان
54. ۵۴سخت‌رویستم‌ولی‌با ون‌تو یاری سست‌طبعسست ‌مهرستم ‌ولی ‌با چون ‌تو خاری سخت ‌جان
55. ۵۵راستی را در شگفتستم ز اطوار سپهرراستی را در شگرفستم ز ادوار جهان
56. ۵۶کز چه هرجا غرچه‌یی دنگی دبنگی دیورنگابلهی گولی فضولی ناقبولی قلتبان
57. ۵۷الکنی کوری کری لنگی شلی زشتی کلیبدسرشتی ا‌حولی زشتی نحیفی ناتوان
58. ۵۸ساده‌یی گیرد صبیح‌و دلبری‌خواهد ملیحهمسری‌ خو‌اهد جمیل‌ و شاهدی جوید جوان
59. ۵۹کوبکو تازان‌که گردد با نگاری همنشیندربدر یازان‌ که گردد با ظریفی رایگان
60. ۶۰گر تجنب بیند از یاری بگرید ابروارور تقرب بیند از شوخی بخندد برق‌سان
61. ۶۱گاه با معشوق‌ گوید اینت جور بی‌حسابگاه با منظور گوید اینت ظلم بی‌کران
62. ۶۲دلبر مظلوم از خجلت بنسراید سخنشاهد محجوب‌از حسرت بنگشاید زبان
63. ۶۳خود نماید جور و از معشوق نالد هر نفسخود اید ظلم و از محبوب موید هر زمان
64. ۶۴جور آن این ببن‌ که ‌گردد با نگاری مقترنظلم آن این بس‌که جوید با جوانی اقتران
65. ۶۵آن ازین جفت نشاط و این ازان یار محناین ازان اندر جحیم و آن ازین اندر جنان
66. ۶۶راستی را دلبری دیوانه باید همچو منتا مگر با زشت‌رویی چون تو گردد توأمان
67. ۶۷چشم خیره‌ خشم چیره‌ روی تیره‌ خوی زشترخ‌گره نخوت فره صورت زره قامت‌کمان
68. ۶۸بخت لاغر رنج فربه مغز خالی جهل پرغم‌ فراوان دل‌نوان دانش سبک خاطرگران
69. ۶۹آه سرد و اشک ‌گرم و روح زار و تن نزارروی‌سخت ‌و طبع‌سست ‌و جان‌نژند و دل‌نوان
70. ۷۰قامت پست تو بینم یا رخ پر آبلههیکل زفت تو بینم یا دل نامهربان
71. ۷۱تو چه بینی از من آن بینی‌ که راغ از فرودینمن چه یابم از تو آن یابم ‌که باغ از مهرگان
72. ۷۲تو مرا باب ملالی من ترا آب زلالتو مرا رنج روانی من ترا گنج روان
73. ۷۳من ترا دار نعیمم تو مرا نار جحیممن ترا باغ جنانم تو مرا داغ جنان
74. ۷۴تو مرای دشمن جان م‌ن مرایی همنشینمن ترایم راحت تن چون ترایم همعنان
75. ۷۵من چه بینم از تو آن بینم ‌که از صرصر چراغتو چه بینی از من آن بینی که از راح روان
76. ۷۶تو مرا آن‌زحمتی‌کش وصف بیرون از حدیثمن ترا آن رحمتم‌کش مدح بیرون از بیان
77. ۷۷نه ترا یزدان فرستد رحمتی برتر ازیننه مراگیهان پسندد زحمتی برتر از آن
78. ۷۸وصل تو مرگست و مرگ از عمر نگذارد اثرروی تو رنجست و رنج از شخص برباید توان
79. ۷۹عشقبازی ‌چون ‌تو زشت و شاهدی ‌زیبا چو منفی‌المثل دانی چه باشد آسمان و ریسمان
80. ۸۰این بود انصاف یارب ‌کز وصال چون توییمن بباشم ناامید و من بباشم ناتوان
81. ۸۱وین روا باشد خدا را کز وصال چون منیتو بپایی شادکام و تو بمانی شادمان
82. ۸۲با تو چون باشم نباشد هیچم از شادی اثربا تو چون مانم نماند هیچم از عشرت نشان
83. ۸۳رنج بیند پادشا چون با گدا گردد قریننحس گردد مشتری چون‌ با زحل جوید قران
84. ۸۴خوشدلی را مایه‌یی باید مرا بسرای هین‌نیکویی را آیتی شاید مرا بنمای هان
85. ۸۵ای‌دریغاکاکی سمای خود دیدی به چشمتا به پای ‌خویشتن از خویشتن جستی‌ کران
86. ۸۶تو اگر بوسی مرا بوسیده‌یی مه را جبینمن اگر بوسم ترا بوسیده‌ام خر را فلان
87. ۸۷گر مرا خواهی دعایی کرد باری کن چنینکز وصال چون تویی دارد خدایم در امان
88. ۸۸گفتم ای سرو قباپوش اینهمه توسن متازگفتم ای ماه ‌کله‌دار اینقدر مرکب مران
89. ۸۹غمزهای دلبران را رمزها باشد نهفتنازهای نیکوان را رازها باشد نهان
90. ۹۰حسن بامی‌هست‌عالی‌نردبانثن چیست عشقهیچکس بر بام می‌نتوان شدن بی‌نردبان
91. ۹۱عشق خسرو کرد شکر را به شیرینی مثلورنه شکر نام بسیارستی اندر اصفهان
92. ۹۲هم عرب را بوده چون لیلی هزاران دلفریبهم عجم را بوده چون شیرین هزاران دلستان
93. ۹۳شور مجنونی مر او راکرد معروف زمنشوق فرهادی مر این را ساخت مشهور زمان
94. ۹۴از زلیخا یوسف اندر خوبرویی شد مثلازکثیر عزه‌ا عزت یافت در ملک جهان
95. ۹۵گر نبودی وامق از عذرا که پرسیدی اثرور نبودی‌عروه از عفراکه دانستی نشان
96. ۹۶هندویی خورشید رخشان ‌را ستایش می‌نکردتا نه زاول حیرت حربا فکندش درگمان
97. ۹۷شمع از جانبازی پروانه آمد سرفرازویس از دل بردن رامین مثل شد در جهان
98. ۹۸سروکی بالد به بستان‌گر ننالد فاختهگُل‌کجا خندد به‌ گلزار ار نزارد زندخوان
99. ۹۹گر نبودی داستان توبه و لیلی مثلاز حد اوهام نامی می‌نبودی در میان
100. ۱۰۰ور جمیل از دل نبودی طالب حسن جمالکافرم ‌گر هیچ راندی از بُثینه‌ داستان
101. ۱۰۱شاعر ماهر چو فردوسی ببایستی همیتا به دهر اندر خبر ماندی زگرد سیستان
102. ۱۰۲مفلقی دانا چو خاقانی بشایستی همیتا به دوران داستان‌گویدکس از شاه اخستان
103. ۱۰۳لاجرم باید چو قاآنی ادیبی هوشمندتا به‌ گیتی داستان ماند ز شاه راستان