1. ۱دو خورشد جهانگیرند از یک آسان نابانیکی در ملک فرمانده یکی بر چرخ فرمان‌ران
2. ۲یکی سلطان‌حسین آنکو ز قهرش بفسرد دریایکی دیگر حسن شه کز بلارک بشکرد ثعبان
3. ۳مر آن‌ کاموس پهلو را بدرّد روز کین پهلومر این‌یک پور دستان را ببندد در وغا دستان
4. ۴ز عدل آن نظر کن غرم را با شیر هم‌پایهز داد این چکاوک را نگر با باز هم‌دستان
5. ۵ز جود آن بری گردید هر ویران ز ویرانیز بذل این عری‌گشتند خلق از جامهٔ خلقان
6. ۶ببندد آن دو دست گیو را چون سنگ در هیجادر آرد این ‌سر نُه ‌چرخ را چون ‌گوی در چوگان
7. ۷اشارتهای جود آن بشوید فضل را دفترقوانین عطای این بسوزد معن را دیوان
8. ۸نهد بر عرشهٔ عرش آن ز رتبت پایهٔ کرسینهد بر سفت کیوان این ز عزت اختر کاوان
9. ۹ز جود بی‌حساب آن روانی نیست پژمردهز عدل بی‌قیاس این نباشد خاطری پژمان
10. ۱۰به ترک حکم آن‌ ترک فلک دارد غم تاریکخلاف امر این دهر ار کند مویی شود مویان
11. ۱۱ابر ادلال عدل آن جهان را ایمنی شاهدابر اثبات جود این غنای مردمان برهان
12. ۱۲بود از ایمن آن سائلان دهر را ایسربود از ایسر این ساکنان چرخ را ایمان
13. ۱۳ز وقر حزم آن باشد به ‌گیتی خاک را رامشز سیر عزم این آمد به دوران چرخ را دوران
14. ۱۴بود بر خوان آن از ریزه‌خواران صد به‌از حاتمبود برکاخ این از زله‌جویان صد به از قاآن
15. ۱۵ببرد آن قبای ایمنی بر قامت‌گیتیبدوزد این لباس چرخ را از سوزن امکان
16. ۱۶نهد آن از علو پایه پا بر تارک فرقدکشد این بارهٔ اقبال را بر بارهٔ‌کیوان
17. ۱۷اگر آن امر فرماید نبارد ابر بر معدنوگر این حکم بنماید نتابد قرص خور برکان
18. ۱۸گشاد دست آن وانک ببندد در صدف گوهرنهاد طبع این وینک بروید از زمین مرجان
19. ۱۹ببرّد آن به هندی تیغ رومی ‌جوشن قیصربدرد این به طوسی اصل چینی مغفر خاقان
20. ۲۰همای عدل آن زاغ ستم را بسترد چنگلنهنگ تیغ این شیر اجم را بشکرد دندان
21. ۲۱شد از انعام دست آن خزاین خالی از گوهرشد از جودی جود این سفاین ایمن از طوفان
22. ۲۲مر آن را هست رخشی آب سیر و خاک آرامشمر این را هست خنگی بادرفتار آتشین‌جولان
23. ۲۳ابا تازی‌نژاد آن نباشد وهم هم پویهابا ختلی نهاد این نگردد آسمان پویان
24. ۲۴عطای دست آن ابری ولیکن ابر پرمایهسخای طبع این بحری ولیکن بحر بی‌پایان
25. ۲۵ز رشک همت آن ابر آذارست در آذرز حقد نعمت این بحر خزرانست در خذلان
26. ۲۶مر آن‌یک از زمردگونه اژدر بشکرد افعیمر این یک اژدها را صید سازد ز افعی پیچان
27. ۲۷هم از پیکان تیر آن تن پرویز پرویزنهم از چگال قهر این طغان چرخ پرریزان
28. ۲۸به خاک آن‌ کرد بنیانیّ و شد بنیان چرخ از همبه طوس افکند از فتحی مر این بنیاد را بنیان
29. ۲۹ز تف قهر آن خیزد به ‌گردون شعلهٔ آتشز آب لطف این جوشد ز خارا چشمهٔ حیوان
30. ۳۰به دربار حسن شه بهر مداحی شدم روزیدو لعل دلکشش بودی بدین اندر سخن ‌گویان
31. ۳۱که من از فارس ‌گردیدم ز اشفاق مهین داورکمیت بخت را فارس سمند چرخ را تازان
32. ۳۲اگر خودکوکبی بودم ز قربش ماه‌گردیدموگر بودم مه نو گشتم از وی بدر بی‌نقصان
33. ۳۳وگر هم بدر بودم مهر تابانی شدم اینکوگر هم مهر بودم مهر بی‌کس شدم اینسان
34. ۳۴اگر خاور خدا بودم خداوند جهان‌گشتموگر بودم خداوند جهان‌گشتم فلک سامان
35. ۳۵اگر ببری بدم‌ گشتم ز عونش ببر اژدرکشاگر ابری بدم‌گشتم ز فیضش ابر در باران
36. ۳۶غرض زینسان ستایشها بسی فرمود شاهنشهکه من زان اندکی دارم به یاد ازکثرت نسیان
37. ۳۷حبیبا چون ز مدح ‌آن دو دارا دم نشاید زدز دارای جهانشان مسأ‌لت ‌کن عمر جاویدان
38. ۳۸الا تا بر مرام آن بتابد مهر رخشندهالا تا بر مراد این بگردد گنبد گردان
39. ۳۹بگردد تا قیامت عزم آن بر ساحت‌ گیتیبتابد تا به محشر رای این بر تودهٔ‌ گیهان