1. ۱به عید قربان قربان‌کنند خلق جهانبتا تو عید منی من ترا شوم قربان
2. ۲فدایی توام آخر جدایی تو ز چیستدمی بیا بنشین آتش مرا بنشان
3. ۳بهار چهر منا خیز تا به خانه رویممگر به آب رزان بشکنیم ناب خزان
4. ۴ز سرخ‌باده چنان آتشی برافروزیمکه خانه رشک برد بر هوای تابستان
5. ۵به من درآمیزی تو همچو روح با پیکربه تو درآویزم من همچو دیو با انسان
6. ۶گهی ز موی تو پر ضیمران‌ کنم بالینگهی ز روی تو پر نسترن ‌کنم دامان
7. ۷گهی ز چهر تو چینم ورق ورق سوریگهی ز زلف تو بویم طبق طبق ریحان
8. ۸گهی به طرهٔ مفتول تو کنم بازیگهی ز نرگس مکحول تو شوم حیران
9. ۹گره ‌گره ز سر زلف تو گشایم بندنفس نفس به لب لعل تو سپارم جان
10. ۱۰مراست مسأله‌یی چند ای پسر مشکلمگر هم از تو شود مشکلات من آسان
11. ۱۱سخن چه ‌گویی چون از دهانت نیست اثرکمر چه بندی چون از میانت نیست نشان
12. ۱۲دهان نداری بر خود چرا زنی تهمتمیان نداری بر خود چرا نهی بهتان
13. ۱۳اگر میانت باید چه لازمست سرینوگر سرینت شاید چه واجبست میان
14. ۱۴کسی به تار قصب بسته است تل سمنکسی به موی سبک بسته است ‌کوه‌گران
15. ۱۵ترا که‌ گفت‌ که از گنج شاه دزدی سیمبه جای ساعد سازی در آستین پنهان
16. ۱۶و یا که گفت ترا تا به جای گرد سرینبه حیله پشتهٔ الوند دزدی از همدان
17. ۱۷میانت تارکتانست و آن سرین مهتابز ماهتاب بکاهد هماره تارکتان
18. ۱۸مگر سرین تو در نور قرص خورشیدشکه تاش بینم اشکم شود ز چشم روان
19. ۱۹ز شوق ‌گرد سرینت بر آن سرم‌ که ز ریروم به مصر به دیدار گنبد هرمان
20. ۲۰بدین سرین‌که تو داری میان خلق مروکه ترسم اینکه به یغما رود چو‌ گنج روان
21. ۲۱بس ‌است ‌طبیت ‌و شوخی پی حلاوت شعربیا به فکر معاش اوفتیم و قوت روان
22. ۲۲مگر به حیله یکی مشت زر به چنگ آریمکه زر ذخیرهٔ عیشست و اصل تاب و توان
23. ۲۳به زر شود دل ویران دوستان آبادبه زر شود دل آباد دشمنان ویران
24. ۲۴به چنگ زر چو تو سیمین‌بری به چنگ آیدکه شعر خالی پر نان نمی کند انبان
25. ۲۵تراس مایه جمال و مراس مایه‌ کمالکنیم هر دو تجارت چو مرد بازرگان
26. ۲۶ز شعر مشکین تو مشک را کنی ‌کاسدز شعر شیرین من شهد راکنم ارزان
27. ۲۷ترا ز زلف سیه طبله طبله مشک ختنمرا ز نظم دری رسته رسته درّ عمان
28. ۲۸ترا به خدمت خود نامزدکند خسرومرا به مدحت خود کامران‌ کند سلطان
29. ۲۹جهان‌گشای محمد شه آنکه مژّهٔ اوبه ‌گاه خشم نماید چو چنگ شیر ژیان
30. ۳۰اجل به سر نهد از بیم تیغ او مغفرفنا به برکند از سهم تیر او خفتان
31. ۳۱خطای محض بود بی‌رضای او توبهثواب صرف بود با ولای او عصیان
32. ۳۲ز هول رزمش شاهین بیفکد ناخنز حرص جودش کودک برآورد دندان
33. ۳۳سحاب رحمت او ژاله را کند گوهرنسیم رأفت او لاله را کند مرجان
34. ۳۴به روز باران ‌گر رای او عتاب‌ کندز بیم هیبت او بازپس رود باران
35. ۳۵جهان‌ستاناکشورگشا شها ملکاتویی ‌که جاه تو راند گواژه بر کیوان
36. ۳۶به وقت طوفان‌گر لطف تو خطاب‌کندز یمن رحمت تو عافیت شود طوفان
37. ۳۷به هیچ حال نگردد سخا گسسته ز توتو خواه در صف کین باش و خواه در ایوان
38. ۳۸به روز بزم‌کنی جن و انس را دعوتبه‌گاه رزم‌ کنی وحش و طیر را مهمان
39. ۳۹مثال‌ کثرت عالم تویی به وحدت خویشوگر قبول نداری بیاورم برهان
40. ۴۰به ‌گاه همت ابری به‌گاه‌ کینه هژبربه وقت حزم زمینی به‌گاه عزم زمان
41. ۴۱به حلم خاک حمولی به عزم باد عجو‌لبه خشم آتش تیزی به لطف آب روان
42. ۴۲چو دهر کینه سگال چو بحر گوهربخشچو مهر عالم‌گیری چو چرخ ملک‌ستان
43. ۴۳چو مدح تیغ تو گویم گمان بری که مگرلهیب دوزخ سوزنده خیزدم ز دهان
44. ۴۴شهنشها توشناسی مراکه در همه عمربجز مدیح ملک هیچ ناورم به زبان
45. ۴۵ز مهر روی تو ببریده‌ام ز حب وطناگر چه دانی حب‌الوطن من‌الایمان
46. ۴۶ولی زکید حسودان ز بس ملولستمبدان رسیده که نفرین کنم به چرخ کیان
47. ۴۷وبال جان من آمد کمال و دانش منچو کرم پیله‌ که از خود بدو رسد خسران
48. ۴۸دو سال رفته ‌که فرمان من چو پیک عجولبه فارس رفته و برگشته باز زی طهران
49. ۴۹گهی به مسخره و طعنه زیر لب گویندغلط گذشته ز دیوان شاه این فرمان
50. ۵۰گهی به قهقهه خندان‌که شه به هر سالیچرا مبالغ چندین دهد بدین‌ کشخان
51. ۵۱جز این بهانهٔ چند آورند و عذر دگرکه ‌گر بگویم ‌گویند ها مگو هذیان
52. ۵۲سخن چو دولت خسرو از آن دراز کشیدکه همچو عمر شهم شکوه‌ایست بی‌پایان
53. ۵۳بود هبوط ذنب تا همیشه در جوزابود وبال زحل تا هماره در سرطان
54. ۵۴حسود قدر تو غمگین چو ماه در عقربخلیل جاه تو شادان چو زهره در میزان