1. ۱به عزم پارس دل پارسایم از کرمانسفر گزید که حب‌الوطن من‌الایمان
2. ۲مرا عقیده‌ که روزی دوبار در شیرازبه دوستان‌کهن بهینه نوینم پیمان
3. ۳گمانم آنکه چو در چشمشان شوم نزدیکچه‌نور چشم دهندم به‌چشم خویش مکان
4. ۴ولیک غافل ازین ماجرا که مردم چشمز چشم مردم هست ازکمال قرب نهان
5. ۵به صدهزار سکندر که ره‌نوردم خوردرهی سپردم چون عُمر خضر بی‌پایان
6. ۶رهی ز بسکه درو جوی و جر به هر طرفشچو آسیا شده جمعی ز آب سرگردان
7. ۷رهی نشیبش چندان‌که حادثات سپهررهی فرازش چندان که نایبات زمان
8. ۸نه بر شواهق او پرگشوده مرغ خیالنه در صحاری او پا نهاده پیک‌گمان
9. ۹عروج ختم رسل را به جسم زی معراجشدن بر اوج جبالش نکوترین برهان
10. ۱۰چو جا به فارس ‌گزیدم دلم ‌گرفت ملالچو مومنی‌ که به دوزخ رود ز باغ جنان
11. ۱۱مرا به کُنهِ شناسا ولی ز غایت بخلهمه ز روی تحیر به روی من نگران
12. ۱۲یکی به خنده‌ که این واعظیست از قزوین‌یکی به طعنه‌که ای فاضلیست از همدان
13. ۱۳من از فراست فطری ز رازشان آگهولی چه‌سود ز تشخیص درد بی‌درمان
14. ۱۴هزار گونه تذلل به جای آوردمیکی نکرد اثر در مناعت ایشان
15. ۱۵بلی دو صد ره اگر آبگینه نرم شودتفاوتی نکند سخت‌رویی سندان
16. ۱۶به هر تنی ‌که نمودم سلام ‌گفت علیکولی علیکی همچون علی مفید زیان
17. ۱۷چو حال اهل وط شد به م چنب عالیکه می‌زنند ز حیلت بر آتشم دامان
18. ۱۸بگفتم ار همه از بهر دادخواهی محضقصیده‌یی بسرایم به مدحت سلطان
19. ۱۹خدیو کشور جم مالک رقاب اممکیای ملک عجم داور زمین و زمان
20. ۲۰سپهرکوکبه فرمانروای فارس ‌که هستتنش ز فرط لطافت نظیر آب روان
21. ۲۱قصیده‌ گفتم و هر آفرین‌ که فرمودندمرا به جای صلت بود به زگنج روان
22. ۲۲صلت نداد مرا زان سبب‌که خواست دلشکه آشکار شود این لطیفهٔ پنهان
23. ۲۳که درّ درّیِ نظم دریّ قاآنیچنان بهی‌که ادای بهای او نتوان