1. ۱بر یاد صبوحی به رسم مستاناز خانه سحرگه شدم به بستان
2. ۲دل ساغر و خون باده غصه ساقیمطرب غم و نی سینه نغمه افغان
3. ۳آشفته دلم از هوای دلبرآسیمه‌سرم از جفای دوران
4. ۴برگل نگرستم بسی‌ گرستمکز ماه رخ دوست‌ کرد دستان
5. ۵وز سیب صد آسیب شد نصیبمکم منهی ‌گشت از آن زنخدان
6. ۶گه زیر گلی ‌گه به پای سرویاز ضعف چو مستان فتان و خیزان
7. ۷گه سوسن‌وار از مقال خاموشگه نرگس‌وار از خیال حیران
8. ۸گاه از پی تسکین جان مسکینسرکرده فغان چون هزاردستان
9. ۹گه داغ نهادم چو لاله بر دلگه چاک زدم همچو گل‌ گریبان
10. ۱۰گاهم به دل اندر خیال شیرازگاهم به سر اندر هوای ‌کرمان
11. ۱۱ناگه به نسیم صبا گذشتمچون تشنه به دریا‌ گرسنه بر خوان
12. ۱۲چون خنگ ملک گشته‌‌ گرم جنبشچون عزم شه آورده رای جولان
13. ۱۳افشاندم از دیده اشک شادیچون خارش آویختم به دامان
14. ۱۴گفتم ای درمان رنج فرقتگفتم ای داروی درد هجران
15. ۱۵اهلا لک سهلا از چه داریجان و تن ما را اسیر احزان
16. ۱۶لحتی بگذر رسم ‌کینه بگذاربرخی بنشین‌گرد فتنه بنشان
17. ۱۷ای قاصد یار ای برید دلبرای پیک‌نگار ای رسول جانان
18. ۱۸ای خاطر بلبل ز تو مشوشای طرهٔ سنبل ز تو پریشان
19. ۱۹ای حامل بوی قمیص یوسفوی مایهٔ عیش رسول‌ کنعان
20. ۲۰از نکهت تو بزم عید خرماز هیبت تو قوم عاد پژمان
21. ۲۱برکتف توگاهی بساط حیدربر سفت تو گه مسند سلیمان
22. ۲۲پایت نخراشد ز خار صحراکامت نشود تر ز موج عمّان
23. ۲۳پبدایی و پنهان چو جرم خورشیدپنهانی و پیدا چو نور یزدان
24. ۲۴آدم ز تو گاهی رهین هستیمریم ز تو گاهی قرین بهتان
25. ۲۵گر زآنکه پری نیستی چراییهمچون پری از چشم خلق پنهان
26. ۲۶زخم تن عشاق را تو مرهمدرد دل مشتاق را تو درمان
27. ۲۷مشکین تو کنی راغ را به خردادزرین توکنی باغ را در آبان
28. ۲۸دیریست ‌که مهرت مراست در دلعمریست که شوقت مراست در جان
29. ۲۹ایرا که نشد مشکلی دچارمالٌا که به عون تو گشت آسان
30. ۳۰ایدون چه شود کز طریق یاریای محرم هر کاخ و هر شبستان
31. ۳۱از ری‌ که مهین پای تخت خسرواز ری‌ که بهین‌دار ملک خاقان
32. ۳۲ژولیده تنم را ز بسکه لاغربیرون شود از چشمهای‌کتان
33. ۳۳ز‌ان نامی و بس چون وجود عاشقزو ذکری و بس چون عهود جانان
34. ۳۴چون مشت غباری بری دمانشبا خویش به دارالامان کرمان
35. ۳۵لیکن به طریقی‌ که در ره از ویگردی ننشیند به هیچ دامان
36. ۳۶لختی بنپایی به هیچ منزلآنی بنمانی به هیچ سامان
37. ۳۷آسوده نخسبی چو بخت دانافرسوده نگردی چو فکر نادان
38. ۳۸گر صخرهٔ صمّا فرازت آیدزو درگذری چون خدنگ سلطان
39. ۳۹ور خار مغیلان خلد به کامتچون نار نیندیشی از مغیلان
40. ۴۰وآخر که به دارالامان رسیدیایمن نشوی از فریب شیطان
41. ۴۱کان‌ملک بهشتست و دیوت از ریوترسم ندهد ره به باغ رضوان
42. ۴۲القصه یکی نغز باره بینیصد بار بر از هفت چرخ ‌گردان
43. ۴۳ستوار بروجش چو سدّ یأجوجدشوار عروجش چو عرش یزدان
44. ۴۴سالم چو سپهر از صعود لشکرایمن چوبهشت از ورود حدثان
45. ۴۵سنگی‌که بلغزد ز خاکریزشمانا نرسد تا ابد به پایان
46. ۴۶دروازهٔ آن باره بسته بینیجز بر رخ جویندگان احسان
47. ۴۷باغیست در آن باره بارک‌اللهگیتی همه از نکهتش‌ گلستان
48. ۴۸چون بحر ز ژاله چون‌ کان ز لالهپر لعل بدخشان و در رخشان
49. ۴۹گردون نه و در وی هزار اخترجنت نه و در وی هزار غلمان
50. ۵۰تا گام زنی عبهرست و سوسنتا چشم زنی سنبلست و ریحان
51. ۵۱یک سبزه از آن آسمان اخضریک لاله ازآن آفتاب تابان
52. ۵۲بر ساحت آن عاشقست اردیبر عرصهٔ آن شایقست نیسان
53. ۵۳کاخیست در آن باغ لو حش‌اللهغمدانشده زو بارگاه غمدان
54. ۵۴چون رای سکندر منیع بنیادچون فکر ارسطو وسیع بنیان
55. ۵۵کرمان نه اگر مصر از چه در ویآن کاخ نمودار کاخ هرمان
56. ۵۶تختیست در آن باغ صانه‌اللهیکتا به دو گیتی ز چار ارکان
57. ۵۷شاهیست بر آن ‌کاخ‌ کز فروغشروشن شده ظلمت‌سرای امکان
58. ۵۸شهزاده هلاکوی رادکآمدایوانش فراتر ز کاخ‌ کیوان
59. ۵۹تابی ز رخش چرخ چرخ انجمحرفی ز لبش بحر بحر مرجان
60. ۶۰شیرست چه شبرست شیر شرزهپیلست چه پیلست پیل غژمان
61. ۶۱گر پیل دمان را ز رمح خرطومور شیر ژیان را ز تیغ دندان
62. ۶۲بحرست چه بحر بحر قلزمکوهست چه ‌کوه کوه ثهلان
63. ۶۳گر بحرکند جا به پشت توسنورکوه نهد پا به زین یکران
64. ۶۴با تیر گزینش به دشت هیجابا تیغ‌ گزینش به روز میدان
65. ۶۵نه خود به‌ کار آید و نه مغفرنه درع اثر بخشد و نه خفتان
66. ۶۶ای عالم و خشم تو خار و شعلهای‌گیتی و امر توگوی و چوگان
67. ۶۷از خشم تو جنت شود جهنماز بیم توکافر شود مسلمان
68. ۶۸زی خصم ‌گمانم‌ که از کمانتآرد خبر مرگ پیک پیکان
69. ۶۹رُمح تو یکی‌گَرزه مار خونخوارخشم تو یکی شرزه شیر غژمان
70. ۷۰آن مار برآرد دمار از تناین شیر برآرد نفیر از جان
71. ۷۱دست و دل بحربخش‌ کان‌پردازبر دعوی جودت بود دو برهان
72. ۷۲رحمی‌کن ای شاه بحر وکان رااز جور دو برهان جود برهان
73. ۷۳از هیبت ابروی چون ‌کمانتپیکان شده در چشم خصم مژان
74. ۷۴تیرت ز زمین بر سپهر باردچونان به زمین از سپهر باران
75. ۷۵نشناخته شمشیر آهنینتدر وقعه سقرلاط را ز سندان
76. ۷۶تیغ تو و الوند مهر و شبنمگرز تو و البرز ماه و کتان
77. ۷۷مهمان مخالف بود خدنگتهرگاه‌که بیرون رود زکیوان
78. ۷۸زان خصم براند ز سینه دل راتا تنگ نگردد سرا به مهمان
79. ۷۹نبود عجب ار خون شود دوبارهاز سهم خدنگت جنین به زهدان
80. ۸۰دم‌سردی بدخواه و تف تیغتاین تابستانست و آن زمستان
81. ۸۱بدخواه تو درکودکی ز سهمتانگشت‌گزد بر به جای پستان
82. ۸۲گیهان و عمود تو عاد و صرصردوران و جنود تو نوح و طوفان
83. ۸۳آسان با مهر تو هرچه مشکلمشکل با قهر تو هر چه آسان
84. ۸۴تیغت چو فناکی به‌گاه‌کوششرایت چو قضا کی به وقت فرمان
85. ۸۵دیو از اثر رحمتت فرشتهکوه ازگذر لشکرت بیابان
86. ۸۶ویرانهٔ ملک از تو بسکه معمورمعمورهٔ‌ کان از تو بسکه ویران
87. ۸۷شد ساکن‌ کان هرچه بوم در ملکشد واصل ملک آنچه سیم درکان
88. ۸۸تا چند کنی بیخ فتنه شاهاآزرم‌ کن از چشمهای فتان
89. ۸۹تنگست جهان بر تو از چه یارببی‌جرم چو یوسف شدی به زندان
90. ۹۰هر خانه ‌کش از وصف تست زورهر نامه‌کش از نام تست عنوان
91. ۹۱این خنده‌ کند بر هزار دفترآن طعنه زند بر هزار دیوان
92. ۹۲شمشیر تو مرگی بود مجسّماز مرگ به جایی‌گریخت نتوان
93. ۹۳در دولت تو سعد و نحس خرمچون زهره و کیوان به برج میزان
94. ۹۴رمحت‌که از آن مار یار تیمارتیغت‌که از آن شیر جفت افغان
95. ۹۵خور خیره شود وقت وقعه از اینمه تیره شود گاه‌ کینه از آن
96. ۹۶از هیبت تیغت به ‌گاه جلوهاز حملهٔ خنگت به‌گاه جولان
97. ۹۷مو مار شود پیل را به پیکرخون سنگ شود شیر را به شریان
98. ۹۸بس خیل پریشان از آن فراهمبس فوج فراهم ازین پریشان
99. ۹۹فتراک رزینت ز زین توسنآونگ چو از بوقبیس ثعبان
100. ۱۰۰قدر تو بر از مدحت سخنورجاه تو بر از فکرت سخندان
101. ۱۰۱ای شاه سه سال از تو دور ماندمچون خاطرکافر ز نور ایمان
102. ۱۰۲از آتش هجرت بسوخت جانمدوزخ بود آری سزای عصیان
103. ۱۰۳هر موی بر اندام من نمودهچون برکتف بیور اس ماران
104. ۱۰۴اکنون عجبی نیست ‌گر بپایمجاوید به عشرت‌سرای گیهان
105. ۱۰۵ایراک ز ادراک خاک پایتچون خضر رسیدم به آب حیوان
106. ۱۰۶قربت ‌که مهین نعمتی خدادادزان بیهده‌ کردم سه سال‌ کفران
107. ۱۰۷زان بار خدا از برای‌ کیفربگماشت به جانم عذاب حرمان
108. ۱۰۸اینک به ستغفار مدح دارماز فضل عمیمت امید غفران
109. ۱۰۹تا ماه منور بود همارهبیت الشرفش ثور و خانه سرطان
110. ۱۱۰چون نور مه از صارم هلالیتوران ات مسخر چو ملک ایران
111. ۱۱۱بت‌الشرف و بیت تو همارهمحروسهٔ ایران و مرز توران
112. ۱۱۲آن به‌که دهم زیب این قصیدهازگوهر مدح علیّ عمران
113. ۱۱۳چون ختم ولایت به ذات او شدهم ختم محامد به دوست شایان
114. ۱۱۴آن فاتح خیبرکه‌گشته زآغازاز فطرت او فتح باب امکان
115. ۱۱۵آن خواجهٔ‌ کامل‌که ره ندارددر عالم جاهش خیال نقصان
116. ۱۱۶بی‌ جلوهٔ انوار او نتابدبر مشرق دل آفتاب عرفان
117. ۱۱۷بی‌زیور ذات وی آفرینشماند به یکی نو عروس عریان
118. ۱۱۸پرواش کی از هست و نیست چون هستبا هستی او هست و نیست یکسان
119. ۱۱۹ز امکانی و ز امکان فراتر استیچون بر ز شکوفه ثمر ز اعصان
120. ۱۲۰قاآنی از مدح لب فروبندکز نعت نبی عاجزست حسان
121. ۱۲۱در بارهٔ آن‌کش خدا ثناگرتا چند وکی این ترهات هذیان