1. ۱بارهاگفته‌ام ای ری به تو این راز نهانای ری و راز ز نستوده نباید پژمان
2. ۲که ملک روح و تویی دل نزید دل بی‌روحکه‌ کیا جان و تویی تن نزید تن بی‌جان
3. ۳فرودینست شنهشاه و تو بستان لیکنفرودین چون برود فر برود از بستان
4. ۴حلم شه لنگر و تو کشتی و گیهان دریاناخدا دهر و بلا موج و حوادث طوفان
5. ۵ناخدا کشتی بی‌لنگر را چون آردایمن از موجه و طوفان و بلا و حدثان
6. ۶خود گرفتم ‌که تو گیهانی انصاف بدهکه ابی بار خدا هیچ نپاید گهیان
7. ۷ای ری هیچ مدان هیچ نیاری به خیالیاد آن سال‌که شاه همه‌دان در همدان
8. ۸که زبر زیر شدت زیر زبر از زلزالیعنی ایوانت درگه شد و درگه ایوان
9. ۹زیبق آکندی در گوش و بنشنیدی پندناز زلزال تنت لرزان شد زیبق‌سان
10. ۱۰وینک امسال از آن رنج‌ که نامش نبرمنبودت نامی از نام و نشانی ز نشان
11. ۱۱بارها گفتم از دامن شه دست مدارکه‌گریبان ز تحسّر ندری تا دامان
12. ۱۲هرچه ‌گفتم همه را ژاژ شمردی و مزیحهی سرودی که مکن طیبت و مسرا هذیان
13. ۱۳که مکینست شهنشاه و مکانستم منواحتیاجست به‌ناچار مکین را به مکان
14. ۱۴ژاژها گفتی ای ری ‌که اگر شرح دهمهمه‌گویند مگو در حق ری این بهتان
15. ۱۵لاغها راندی ای ری‌که‌گر انصاف بدیبه دهانت اندر ننهاد میی یک دندان
16. ۱۶مثل شاه و تو دانی به چه ماند ای ریمثل مغز و خرد چشم و ضیا جسم و روان
17. ۱۷یونسست این شه و بارهٔ تو چو بطن ماهییوسفست این شه و قلعهٔ تو چوکنج زندان
18. ۱۸شه چمد زی تو بلی نبود بی‌مصلحتیمصطفی در غار ار وقتی‌گردد پنهان
19. ۱۹ای ری این گفته ملال آرد صد شکر که بازشه گرایید از اسپاهان سوی تو عنان
20. ۲۰باز چون خاطر احباب ملک ‌گشت آبادبر و بوم تو که بد چون دل دشمن ویران