1. ۱ای طرهٔ دلدار من ای افعی پیچانبی‌جانی و پیچان نشود افعی بی‌جان
2. ۲تو افعی بی‌جانی و ما جمله شب و روزچون افعی سرکوفته از عشق تو پیچان
3. ۳بر سرو چمن مار بود عاشق و اینکتو ماری و عاشق شده بر سرو خرامان
4. ۴تاریک و درازی تو و از عشق تو روزمتاریک و درازست چو شبهای زمستان
5. ۵چون ‌کفهٔ میزانی رخسار مه منروشن‌تر از آن زهره‌که جاکرده به میزان
6. ۶خمیده چو سرطانی و دیدار نگارمشادان‌تر از آن مه‌ که مقیمست به سرطان
7. ۷روی بت سیمین بر من در تو نمایدچون لوحهٔ سیمین به‌بر طفل سبق‌خوان
8. ۸گر طفل سبق‌خوانی نیی از بهر چه دایمخم از پی تعلیمی چون طفل دبستان
9. ۹نه مار و نه شیطان و نه طاووسی لیکندر خلدی‌ چو مار و چو طاووس و چو شیطان
10. ۱۰بلبل نه و چون بلبل بر گل شده مفتونحربا نه و چون حربا درخور شده حیران
11. ۱۱عیسی نه و چون عیسی همسایهٔ خورشیدآدم نه و چون آدم در روضهٔ رضوان
12. ۱۲چنبر نه و بر گردن جانها شده چنبرصرصر نه و بر آتش دلها زده دامان
13. ۱۳یوسف نه و بیژن نه ولیکن شده آونگچون یوسف و چون بیژن در چاه زنخدان
14. ۱۴ریحان نه و عنبر نه ولی بوی ترا هستاز جان دو غلام حبشی عنبر و ریحان
15. ۱۵طوطی نه ولی همدم آیینه چو طوطیثعبان نه ولی خازن‌گنجینه چو ثعبان
16. ۱۶مجنون نه و لقمان نه ندانم ز چه روییآشفته چو مجنون‌و سیه‌چره چو لقمان
17. ۱۷هندو نه و اندام تراگونهٔ هندوزندان نه و سیمای تو را ظلمت زندان
18. ۱۸عریان و سیه‌پوش به یک عمر ندیدمغیر از توکه پبوسته سیه‌پوشی و عریان
19. ۱۹با ظلمت ظلمستی و مطبوع چو انصافدر کسوت ‌کفرستی و ممدوح چو ایمان
20. ۲۰قرنیست‌که ژولیده شدسغند و مشوشعمریست‌ که آشفته شدستند و پریشان
21. ۲۱خلق‌ از من و من از دل و دل از تو تو از بادباد از تک یکران جهاندار جهانبان
22. ۲۲دارای جوان‌بخت محمد شه غازیکاندر خور قدرش نبود کسوت امکان
23. ۲۳آن شاه ‌جوان ‌بخت‌ که تا روز قیامتافغان به هرات از جزع او کند افغان
24. ۲۴از بس به هری خون زدم تیغ فروریختدر دشت هری تعبیه شدکوه بدخشان
25. ۲۵جز شاه که در بخشد و سیماش درخشدما ابر ندیدیم درافشان و درخشان
26. ۲۶جز شاه‌ که در بزم سخندان و سخنگوستما مه نشنیدیم سخنگوی و سخندان
27. ۲۷ای شاه جهان ای‌که به هنگام تکلمکس‌گفت ترا می‌نکند فرق ز فرقان
28. ۲۸شه را به سنان حاجت نبود که به هیجاآفاق بگیرد به یکی ‌گردش مژگان
29. ۲۹مانی به محمد که بدین ملک و خلافتدر تاج زرت‌گوهر فقر آمده پنهان
30. ۳۰جهدی ‌که‌ کنم خصم تو اندر طلب ملکچون ضرب کسورست ورا مایهٔ نقصان
31. ۳۱با همت تو مختصرست آنچه به‌گیتیبا سطوت تو محتضرست آنچه به ‌گیهان
32. ۳۲ای شاه تو دانی‌که دلم هست به مهرتمشتاق‌تر از خضر به سرچشمهٔ حیوان
33. ۳۳عشقی‌که مرا هست به دیدار شهنشهزهاد نکوکار ندارندبه رضوان
34. ۳۴ماهیست هراسانم ازین غصه‌ که دارددارای جوان‌بخت سر عزم خراسان
35. ۳۵من شب همه شب تا به سحر از پی آنمکز عون عطای ملک و یاری یزدان
36. ۳۶چون فتح اگر پیش‌رو جیش نباشمچون‌گرد شتابم ز پی موکب سلطان
37. ۳۷از شوق ملک ترک وطن‌کرده‌ام ارنهدانم‌که بود حب وطن مایهٔ ایمان
38. ۳۸چون آتش شوق ملکم سوخته پیکرگو شاه نسوزد دگرم زآتش هجران
39. ۳۹ز اسباب سفر هیچ به جز عزم ندارمتنها چکند عزم چو نبود سر و سامان
40. ۴۰اسبی و غلامی دو مرا هست‌که آن‌یکچشم پی جو می‌دود این‌یک ز پی نان
41. ۴۱تاریخ جهانست نه اسبست‌که‌گوییدی بود که با چنگیز آمد ز کلوران
42. ۴۲گویدکه به ظلمات چنین رفت سکندرگوید به سمرقند چنان تاخت قدرخان
43. ۴۳شهنامهٔ فردوسیش از بر همه یکسرگر کینهٔ ایران بود ار وقعهٔ توران
44. ۴۴گویدکه چنین تاخت به‌کین قارن وکاوهگویدکه چنان ساخت‌کمین رستم دستان
45. ۴۵گه آه ‌کشد از جگر سوخته یعنیخوش عهد منوچهر و خنک دور نریمان
46. ۴۶پرسیدم ازو مذت عمرش به بلی‌گفتسالی دو سه‌ام پیرتر ازگنبدگردان
47. ۴۷روزی نسب خویش بدانگونه بیان ‌کرددر عهدهٔ راویست سخن خاصه چو هذیان
48. ۴۸کای مرد منم مهتر اسبانی‌کایزدبخشود بقا پیشتر از خلقت انسان
49. ۴۹پیرست و بود حرمت او بر همه واجبکز غایت پیریش فروریخته دندان
50. ۵۰وان خادمک خام پی اخذ مواجبهردم رسد ا ز راه و شفیع آرد قرآن
51. ۵۱وین طرفه که گو بازد و چوگان زند اماهست از زنخ و زلف بتان گویش و چوگان
52. ۵۲چندان‌ که دهم پندش و تهدید فرستمگویی‌ که به سرد آهن می کوبم سندان
53. ۵۳القصه ازین غصه ملولم‌ که مبادااز شاه جدا مانم زآنسان‌که تن از جان
54. ۵۴ای داور آفاق عجب نیست ‌که امروزبرگفتهٔ من فخرکند خطهٔ ایران
55. ۵۵ایران چو جهان فخرکند بر سخنم زانکشه شبه محمد شد و من ثانی حسان
56. ۵۶قاآنی اگر قافیه تکرار پذیرفتشک نی که بود عفو ملک مایهٔ غفران
57. ۵۷در مدح ملک بسکه ز لب ریزم‌گوهرگویی‌که لبم را نبود فرق ز عمان
58. ۵۸تا آتش آرد ز حجر ضربت آهنتا گوهر گردد به صدف قطرهٔ نیسان
59. ۵۹یار تو بود خصم الم یار سلامتخصم تو بود یار سقم خصم گریبان