1. ۱ای رخت خالق خورشید و لبت رازق جانعارضت آتش سوزنده تنت آب روان
2. ۲تن تو تالی جانست و لبت والی دلمن بدان تالی دل داده بدین والی جان
3. ۳تیر مژگان ترا دیدهٔ خلقی ترکشقوس ابروی ترا جان جهانی قربان
4. ۴گرمی مهر تو خورشید و دل ما شبنمپرتو چهر تو مهتاب و تن ماکتان
5. ۵شکرست اینکه ‌گشابی شهدالله نه دهنعدم است اینکه نمایی علم‌الله نه میان
6. ۶بینمت عیش کنم چون بروی طیش کنمکه همم‌ گنج روانیّ و همم رنج روان
7. ۷تا به فردوس رخ آن خال فسون‌ساز ترادر خم زلف ندیدم به همین چشم عیان
8. ۸باورم نامد این قصه‌که در باغ بهشتگشت شیطان به فسون در دهن مار نهان
9. ۹من بر آنم‌که به زلفین تو آرام‌گرفتاندر آن روزکه از خلد برون شد شیطان
10. ۱۰ورنه‌از چیست‌که گیسوی تو بی‌منت سحرازکف خلق چو شطان برباید ایمان
11. ۱۱تاکی ای موی‌میان از من مهجور کناربه‌کنارم بنشین تا رود انده ز میان
12. ۱۲هست در سینهٔ من آنچه تو داری به عذارهست در دیدهٔ من آتچه تو داری به دهان
13. ۱۳در عذار تو و در سینهٔ من آتشهاستکه اگر شعله برآرند بسوزند جهان
14. ۱۴در دهان تو و در دیدهٔ من‌گوهرهاستکه بدان فرّ و بهار دُر نبود در عمان
15. ۱۵گوهر من همه از جزع یمانی پیداگوهر تو همه در لعل بدخشان پنهان
16. ۱۶گوهر من همه اندوختهٔ مردم چشمگوهر تو همه پروردهٔ آب حیوان
17. ۱۷معدن‌ گوهر تو تنگتر از چشم بخیلمسلک‌گوهر من زردتر از روی جبان
18. ۱۸گوهر تو همه عالی‌ گهر من همه پستگوهر تو همه غالی ‌گهر من ارزان
19. ۱۹گوهر من همه چون طفل یتیمست حقیرگوهر تو همه چون در یتیمست‌ گران
20. ۲۰گوهر تو همه چون نجم ثریا ثابتگوهر من همه چون‌گوی فلک گردان
21. ۲۱گوهر تو همه باقی چو کمالات یقینگوهر من همه فانی چو خیالات‌ گمان
22. ۲۲به‌ که ما این دو گهر را ز دل ایثار کنیمبه مه برج‌ کرامت در درج امکان
23. ۲۳ای‌پسر فصل‌بهارست‌و زمینها همه سبزسبزتر زان همه بخت مِلک مُلک‌ستان
24. ۲۴سرو نوخاسته چون بخت شهنشاه بلندگلبن تازه چو اقبال جهاندار جوان
25. ۲۵ملک آباد و ملک شاد و خلایق آزادراغ نو شاد و چمن چین و دمن باغ جنان
26. ۲۶تا به‌کی از سر ما آتش سودا خیزدلختی ای مه بنشین و آتش ما را بنشان
27. ۲۷تو ز مو مُشک بیفشان و من از شعر شکّردف بزن رقص بکن وسه بده جان بستان
28. ۲۸مل‌بخورگل‌بفشان مشک بسا عود بسوزمی بنه نُقل بده نام بهل کام بران
29. ۲۹از سحرکم‌کم و دم‌دم خورمی تا به‌عشاوز عشا من‌من و دن‌دن خور تا وقت اذان
30. ۳۰آب‌ حیوان ‌چه ‌کنی‌ درکش ‌از آن‌ باده ‌که‌ هستزور تن نور بصر قوت تن قوت روان
31. ۳۱رنگش ار بنگری از چشمت خیزد لالهبویش ار بشنوی از مغزت روید ریحان
32. ۳۲بشکفاند ز رخت ناشده در لب فردوسبرفروزد به دلت نامده بر کف نیران
33. ۳۳رشکم آید که بسایی لب خود بر لب جامچشم من جام کن آنگه لب خود سای بر آن
34. ۳۴سازوبرگ ‌میت ار نیست ‌مخور غم‌ که‌ به ‌دهرکارها یکسره از صبر پذیرد سامان
35. ۳۵حالی این خرقه پشمینه مرا نیست به‌کارکه بهار آمد و از پی بودش تابستان
36. ۳۶می درون‌ گرم‌ کند جامه برون آر آن بهکه دهی جامه و جامی دهدت پیر مغان
37. ۳۷منشین سرد و بخور می‌ که به تشریف ‌کرمپشت‌گرمی دهدت نادرهٔ دور زمان