1. ۱آن خال سیه بر لب جان‌پرور جانانخضریست سیه‌جامه به سرچشمهٔ حیوان
2. ۲در سینهٔ من یاد غمش یونس و ماهیدر خاطر من نقش شکن رخش یوسف و زندان
3. ۳دل در طلبش آب حیاتست و سکندرسر در قدمش تحفهٔ مورست و سلیمان
4. ۴باز از پی آشفتگی اهل وفا کردبر ماه رخ آشفته دوگیسوی پریشان
5. ۵گفتی به سر گنج مقیمست دو افعییا در کف بیضای کلیمست دو ثعبان
6. ۶ای سینهٔ مجروح مرا زخم تو مرهمای خاطر افکار مرا درد تو درمان
7. ۷هاروت فسونساز بود در چه بابلیا خال دلاویز تو در چاه زنخدان
8. ۸از صفحهٔ رخسار تو سر زد خط مشکینیا باد صبا غالیه‌سا شد به‌گلستان
9. ۹گویند نروید ز نمکزارگیاهیروییده چرا از نمکین لعل تو ریحان
10. ۱۰رویت ختن و نرگست آهوست عجب نیستکز نافه شد آهوی ختن غالیه‌افشان
11. ۱۱در سینه‌کشیدم ز جهان پای به دامنکز دست فراق تو برم سر به‌ گریبان
12. ۱۲افروختم از مجمرهٔ سینه شراریکافروخت نمش خاک بلا بر سر طوفان
13. ۱۳گاه از الم دوری دلدار به حسرتگاه از ستم‌ گنبد دوار در افغان
14. ۱۴گه مشعله افروختم از آه به‌گیتیگه زلزله انداختم از ناله به‌گیهان
15. ۱۵ناگاه یکی مژده‌رسان آمد وگفتاکای سوده‌تن از حادثه بر بستر حرمان
16. ۱۶برخیزکه شد روی زمین ساحت ارژنگبر‌خیز که شد ملک جهان روضه رضوان
17. ۱۷برخیز که شد ساحت چین عرصهٔ خاوربرخیز که شد دشت ختن ملک خراسان
18. ۱۸برخیزکه برخاست ز جا عیش در آفاقبرخیز که بنشست ز پا فتنه به دوران
19. ۱۹برخیز و بخوان آیت منشور صدارتاز ناصیهٔ صدر قضا قدر قدرشان
20. ۲۰برخیز و ببین خلعت میمون وزارتدر پیکر جان‌پرور عباس قلیخان
21. ۲۱صدری که کشد کلک درّر سلک شریفشبر نسخهٔ احکام قضا سرخط بطلان
22. ۲۲در خوی رود از شرم دلش بحرکه دایمبر چهرهٔ او آب زند ابر ز باران
23. ۲۳یا درّ و گهر وام کند ز ابر که آرداز بهر نوال‌کرمش مخزن شایان
24. ۲۴در همت او شرک بود وصف تناهیدر دولت او کفر بود نسبت پایان
25. ۲۵لطفش نه چنان آب‌گهر برده‌ که بارداز شرم به عمان پس ازین ابر به نیسان
26. ۲۶گر داشت چنین آصف بالله نمی‌برداهریمن انگشتر ز انگشت سلیمان
27. ۲۷هرجا که صریر قلم او کشد آهنگگردون سر و پا گوش شود بر چه به فرمان
28. ۲۸آز وکرمش مرده و انفاس مسیحاخلق و نعمش مائده و موسی عمران
29. ۲۹گردون ز ازل ساخت یکی نغز مجلهتا بر شرف خویش ‌کند دعوی برهان
30. ۳۰توقیع قضا و قدرش زد به حواشیفتوی به خرد برد که این نسخه فرو خوان
31. ۳۱چون دیدکه توقیع وقیع تو برو نیستناخوانده برافکنده ز کف منکر و غضبان
32. ۳۲کاین ‌باطل و هر محضر دیگر که بر او نیستاز خامهٔ دستور ملک سر خط عنوان
33. ۳۳تا داغ و لای تو بر او نقش نگیردمشکل‌که شود نطفه جنین در دل زهدان
34. ۳۴چونان‌که ز لاحول سراسیمه شود دیودر عهد تو از نام ‌گله ‌گرگ هراسان
35. ۳۵از داد توکز اوست ممالیک مزیناز عدل توکز اوست اقالیم‌گلستان
36. ۳۶هم حادثه را آب دو صد ساله به‌ کوزههم نایبه را توشهٔ سی ساله در انبان
37. ۳۷جز ذات خداوندکه لایدرک ذاتهبر رای تو سری نبود در خورکتمان
38. ۳۸در چنبرهٔ امر تو نُه چنبرهٔ چرخمانندهٔ‌ گویی‌ که فتد در خم چوگان
39. ۳۹در واهمه‌ات هرچه به جز شبههٔ تشکیکدرحافظه‌ات هرچه به جز نسبت نسیان
40. ۴۰چون چشم حسود از حسد جاه توگریداز موجهٔ هر قطره زند طعنهٔ طوفان
41. ۴۱بر کوهه یکران چو کند جلوه جمالتناهید کشد زمزمهٔ ماه به کوهان
42. ۴۲ای صدر قدر قدرکه‌کلک تو ستاندچون تیغ جهانسوز ملک باج ز خاقان
43. ۴۳کلک تو و شمشیر ملک هر دو به تاثیراین ناظم دولت بود آن ناصر ایمان
44. ۴۴آن ‌کان ‌گهر باشد و این مخزن یاقوتآن تُنگ شکر باشد و این معدن مرجان
45. ۴۵هم صفحه ز ماهیت آن تزکیهٔ هندهم عرصه ز خاصیّت این‌ کوه بدخشان
46. ۴۶صدرا برت آن‌کس‌که متاع هنر آردشکر سوی بنگاله برد زیره به ‌کرمان
47. ۴۷قاآنی و مدح تو خهی فکرت باطلنعت نبی مرسل و اندیشهٔ حسان
48. ۴۸تا نیست برون آنچه درآید به تخیلاز مسالهٔ ممتنع و واجب و امکان
49. ۴۹اعدای تو را عمر ابد باد ولیکنبا فاقه و فقر و الم و محنت زندان
50. ۵۰احباب تو را زندگی خضر ولیکنبا دولت و عیش و طرب و گشت گلستان