1. ۱مگر شقیق عقیقست و کوه ‌کان یمنکه پر عقیق یمن شدکه از شقیق دمن
2. ۲مگر به باغ سراپرده زد بهار که بازسپاه سبزه وگل صف‌کشید درگلشن
3. ۳مگر رگه سر پستان نموده دایهٔ ابرکه طفل غنچهٔ بی‌شیر بارکرده دهن
4. ۴ز لاله راغ بپا بسته بسدین خلخالز ابرکوه به سر هشتّه عنبرین ‌گرزن
5. ۵نهاده غنچه ز یاقوت تکمه بر خفتانفکنده فاخته از مشک طوق بر گردن
6. ۶اگر چراغ خَمُش ‌گردد از نسیم چراشد از نسیم بهاری چراغ ‌گل روشن
7. ۷به سرخ لاله سیه داغها بدان ماندکه رنگ سودهٔ عنبر به بسدین هاون
8. ۸عروس غنچه به مستوری آنقدر می‌خوردکه آخر از سر مستی درید پیراهن
9. ۹چه نعمتست درین فصل وصل سیم تنیسهیل‌طلعت و خورشیدچهر و زهره‌ذقن
10. ۱۰دو خفته نرگس مکحول پر ز خواب و خماردو چفته سنبل مفتول پر ز تاب و شکن
11. ۱۱به پشت بسته ز سیم سپید یک خرواربه فرق هشته ز مشک سیاه یک خرمن
12. ۱۲به طعنه سیمش‌گوید به‌دل‌که لاتیاسبه عشوه مشکش ‌گوید به جان‌ که لاتأمن
13. ۱۳خوش آنکه همره شوخی چنین چمانه به دستچمان شود به چمن بی‌ملال و رنج و محن
14. ۱۴اساس عیش مرتب نموده از هر بابحریف بزم مهیا نموده از هر فن
15. ۱۵می و چمانه و تار و ترانه و طنبورنی و چمانی و چنگ و چغانه و ارغن
16. ۱۶ترنج و سیب و به و نار و پسته و بادامگل‌و شقایق و نسرین و سنبل و سوسن
17. ۱۷عبیر و غالیه و زعفران و مشک وگلابسپند و مجمره و عود و عنبر و لادن
18. ۱۸نبیذ و نقل و شراب وکباب و رود و ربابشمامه و شکر و شبر و شهد و شمع و لگن
19. ۱۹سرور و سور و سماع و نشاط و رقص و طربحضور و امن و فراغ و سُلُو و سلوی و من
20. ۲۰نه‌در روان ‌غم و آزار و درد و رنج و ملالنه در دل انده و تیمار و پیچ و بند و شکن
21. ۲۱نه بیم وعظ و نصیحت نه بانگ بوم و غرابنه‌خوف‌شحنه‌و مفتی نه صوت زاغ و زغن
22. ۲۲هوای صبح و نسیم بهار و نالهٔ مرغفضای باغ و تماشای راغ و سیر چمن
23. ۲۳خروش بلبل و آهنگ سار و خندهٔ‌کبکصدای صلصل و صوت هزار و بوی سمن
24. ۲۴تذرو و طوطی و سار و چکاوک و طاووسگوزن و تیهو و دراج و آهو و پازن
25. ۲۵همی دوان و نوان ‌گه به باغ و گاه به راغهمی چمان و چران گه‌ به ‌کوه و گَه به دمن
26. ۲۶نسیم شبدر و شب‌بو پس از ترشح ابرنشاط سیر و تفرّج پس از خمار شکن
27. ۲۷عتاب دوست به ساقی‌که هی شراب بیارخطاب یار به مطرب‌ که هی رباب بزن
28. ۲۸ز نعمت دو جهان آنچه برشمردم بهمگر ز خدمت فخر زمان و ذخر زمن
29. ۲۹نظام ملک ملک حضرت نظام‌الملکسپهر مجد و معالی جهان فهم و فطن
30. ۳۰امین تاج و نگین افتخار دولت و دینپناه چرخ و زمین پیشکار سز و علن
31. ۳۱سواد خامهٔ او کحل دیدهٔ غلمانبیاض طلعت او نور وادی ایمن
32. ۳۲نه بی‌اجازه او هیچ باد هامون‌گردنه بی‌اشارهٔ او هیچ سیل بنیان‌ کن
33. ۳۳یتیم باکرمش راضی از هلاک پدرغریب باکرمش شاکر از فراق وطن
34. ۳۴زهی به فیض نوال تو زنده عظم رمیمزهی ز فرّ جمال تو تازه دهر کهن
35. ۳۵بدان رسیده که از ایمنی سیاست توبه بحر از تن ماهی برون‌ کند جوشن
36. ۳۶به نور رای تو کوران به نیمشب بنندسواد چشم جنین را به بطن آبستن
37. ۳۷خلاف معجز داود معجزی داردهر آن‌ کسی‌که به جان مر تو را بود دشمن
38. ۳۸اگر ز معجز داود گشتی آهن مومفسرده جانی او موم را کند آهن
39. ۳۹به پیش‌کاخ جلال تو آسمان کبودبه تیره‌دودی ماند که خیزد از گلخن
40. ۴۰چه‌کاهد و چه فزاید به قدرت از دو جهانز دانه‌یی دو کم و بیش کی شود خرمن
41. ۴۱هرآنکه سر ز تو تابد قضا ز طاق سپهرچو ذوذؤابه به موی سرش کند آون
42. ۴۲ستاره را به مثل چون فروغی اندر چشمزمانه را به صفت چون روانی اندر تن
43. ۴۳ز شوق چهر تو بینا شود همی اعمیز حرص مدح تو گویا شود همی الکن
44. ۴۴به روزگار تو از هیبت عدالت توبه چشم و زلف نکویان پناه برده فتن
45. ۴۵ز چشم و زلف بتان‌‌ گر جریمه‌یی خواهیبه جای جایزهٔ شعر من ببخش به من
46. ۴۶که از بنفشه و بادام زلف و چشم بتانبرای چارهٔ ماخولیا کشم روغن
47. ۴۷به قدر بینش بیننده است رتبهٔ توچو نور مهر که افتد به‌ گونگون روزن
48. ۴۸ظهور قدر تو در این جهان بدان ماندکه نور مهر درافتد به چشمهٔ سوزن
49. ۴۹سپهر را چه‌ گنه‌ گر مشبکش بیندکسی‌که بنگرد او را ز پشت پرویزن
50. ۵۰ترا بلندی و پسی به هیچ حالت نیستمگر به دیدهٔ بی‌نور دشمن ریمن
51. ۵۱کسوف شمس و قمر نیست جز ز پستی مااز آنکه درکرهٔ خاکمان بود مسکن
52. ۵۲همیشه ماه به یک حالتست و ما او راگهی به شکل‌ کمان دیده‌ گه به شکل مجن
53. ۵۳هلا افادهٔ حکمت بس است قاآنیمپاش در بر سیمرغ دانهٔ ارزن
54. ۵۴شراره‌خیز بود تاکه برق در نیسانستاره‌ریز بود تاکه ابر در بهمن
55. ۵۵شراره‌خیز بود جان حاسدت ز حسدستاره‌ریز بود کام مادحت ز سخن