1. ۱الحمدکه از تربیت مهر درخشاناز لاله و گل‌ گشت چمن‌ کوه بدخشان
2. ۲صحرای ختن شد چمن از سبزهٔ بویاکهسار یمن شد دمن از لالهٔ نعمان
3. ۳هامون ز ریاحین چو یکی طبلهٔ عنبربستان ز شقایق چو یکی حقهٔ مرجان
4. ۴از باد سحر راغ دم عیسی مریماز شاخ شجر باغ ‌کف موسی عمران
5. ۵سرو سهی از باد بهاری متمایلچون از اثر نشوهٔ می قامت جانان
6. ۶از برگ سمن طرف چمن معدن الماساز ابر سیه روی فلک چشمهٔ قطران
7. ۷بر سرو سهی نغمه‌سرا مرغ شباهنگآنگونه‌که داود بر اورنگ سلیمان
8. ۸در چنگ بت ساده بط باده توگوییاین لعل بدخشان بود آن ماه درخشان
9. ۹از ماهرخان تا سپری ساحت گلشناز سروقدان تا نگری عرصهٔ بستان
10. ۱۰آن‌یک چو سپهری بود آکنده به انجماین ‌یک چو بهشتی بود آموده به غلمان
11. ۱۱سختم عجب آید که چرا شاخ شکوفهنارسته دمد موی سپیدش ز زنخدان
12. ۱۲پیریش همانا همه زانست‌که چون منهیچش نبود بار به درگاه جهانبان
13. ۱۳دارای جوان‌بخت ولیعهدکه در مهدبر دولت اوکودک یک‌روزه ثناخوان
14. ۱۴شاهی‌که برد خنجر او حنجر ضیغمماهی که درد دهرهٔ او زهرهٔ ثعبان
15. ۱۵بر کوههٔ رهوار پلنگست به بربردر پهنه پیکار نهنگست به عمان
16. ۱۶ترکی ز کلاه سیهش چرخ مدورتاری ز لباس حشمش مهر فروزان
17. ۱۷جودیست مجسم چوکند جای بر اورنگفتحیست مصور چو نهد پای به یکران
18. ۱۸ای دست تو درگاه عطا ابر به بهمنای تیغ تو هنگام وغا برق به نیسان
19. ۱۹در جسم‌گرنمایه دل راد توگوییدرکوه احد بحر محیط آمده پنهان
20. ۲۰کوهی تو ولی‌کوه نپوشد چو تو جوشبحری تو ولی بحر نبندد چو تو خفتان
21. ۲۱شاها نکند زلزله باکوه دماوندکاری‌ که تو امسال نمودی به خراسان
22. ۲۲فغفور به صد سال‌ گرفتن نتواندملکی‌که به شش ماه‌ گرفتی چو خور آسان
23. ۲۳هر تن که نبرد تو شنیدست و ندیدستدرطع‌و شکرخنده‌که‌هست ‌این همه بهتان
24. ۲۴آری چکند فطرتش آن‌گنج نداردکاین رزم‌کشن را شمرد درخور امکان
25. ۲۵قومی‌ که به چنگ اندرشان سنگ سیه موماینک همه در جنگ تو چون موم به فرمان
26. ۲۶این بوم همان بوم‌ که خشتش همه زوبیناین مرز همان مرز که خارش همه پیکان
27. ۲۷از عدل تو آن‌ کان یمن‌ گشته ز لالهاز داد تو این دشت ختن‌گشته ز ریحان
28. ۲۸این‌ دشت همان‌دشت ‌که‌بر ساحت‌او چرخیک روز نشد رهسپر الا که هراسان
29. ۲۹از فر تو امسال چنان‌گشته‌که در ویهر روزکند مهر چو آهوبره جولان
30. ۳۰این خیل همان خیل‌که دلشان همه فولاداین فوج همان فوج‌ که تنشان همه سندان
31. ۳۱اینکه همه از عجز رخ آورده به درگاهاینکه همه از شرم سرافکنده به ‌دامان
32. ۳۲از ایمنی اینک همه را عزم تفرجاز خوشدلی ایدون همه را رای‌ گلستان
33. ۳۳این عرصه ‌همان‌ عرصهٔ ‌خونخوار که ‌خوردیاز طفل دبستانش قفا رستم دستان
34. ۳۴میران جوان بخت‌کهن‌سال وی اینکدرکاخ تو منقادتر از طفل دبستان
35. ۳۵این خلق همان خلق خشن‌پوش که گفتیتنشان همه قیرست و بدنشان همه قطران
36. ۳۶از جود تو اینک همه در قاقم و سنجاباز فر تو ایدون همه در توزی وکتان
37. ۳۷ای شاه شنیدم ‌که یکی پشهٔ لاغرکرد از ستم باد شکایت به سلیمان
38. ۳۸جمشید به احضار صبا کرد اشارتباد آمد و شد پشه به یکبار گریزان
39. ۳۹اکنون تو سلیمانی و من پشه فلک بادبادی‌ که ‌کم از پشه برش پیل ‌گرانجان
40. ۴۰چون پشه من افغان‌کنم ازکشمکش چرخاو بادصفت راندم از درگه سلطان
41. ۴۱گر عرض مرام است همین نکته تمامستشایان نبود طول سخن نزد سخن دان
42. ۴۲تا تقویت روح دهد راح مروّقتا تربیت خاک کند باد بهاران
43. ۴۳از همت تو تقویت ملت احمداز شوکت تو تربیت دولت ایران
44. ۴۴احباب تو چون برق همه‌روزه به خندهاعدای تو چون رعد همه‌ساله در افغان