1. ۱تیغ را دانی به استحقاق ‌کبوَد تیغ‌زنداور کشور گشا فرماندهٔ لشکرشکن
2. ۲گرز را دانی ‌که باید برنهد بالای برزبهمن لهراسب‌فر اسفندیار رویین تن
3. ۳تیر را دانی که باید در کمان آرد کمینقارن آرش کمان گودرز گرشاسب مجن
4. ۴رمح را دانی‌که باشدکارفرما روز رزمنیرم رستم صلابت رستم نیرم فکن
5. ۵شاه شیر اوژن اباقاآن‌ که ‌گاه‌ گیر و داربر پی رخشش نماز آرد روان تهمتن
6. ۶چون‌به‌چنگ‌آردکمان‌مویان‌به‌قبر ازوی‌قبا دچون به کف گیرد سنان نالان به گور از وی پشن
7. ۷ذکری از روی وی و گیهان ختا اندر ختابادی از خوی وی ویتی خت اندر خن
8. ۸هر کجا لطفی ز گفت او نشاط اندر نشاطهرکجا نامی ز قهر او محن اندر محن
9. ۹چون‌فرازد قد ازو محفل ریاض اندر ریاضچون ‌فروزد خد ازو مجلس چمن ‌اندر چمن
10. ۱۰در درون درع تاری پیکر رخشان اوجان ‌جبریلست در تاریک جسم اهرمن
11. ۱۱از نهیب‌ گرز او در جان‌ گوان را ارتعاشاز هراس برز او در تن مهان را بو مهن
12. ۱۲تا نگوید دایه اندر گوش ‌کودک نام اوطفل نگشاید لبان را از پی شرب لبن
13. ۱۳هر وشاق محفل او یوسفی‌ کز فرط حسنجان چندین یوسف مصریش در چاه ذقن
14. ۱۴گرنه خیاطست تیغ او چرا هنگام ‌کینبر تن بدخواه جوشن را همی سازد کفن
15. ۱۵ای به ایوان مهبط عفو خدای لایزالای به میدان مظهر قهر قدیر ذوالمنن
16. ۱۶ای ملک دانی‌که تا من بسته‌ام لب از بیانچون متاع فضل‌کاسدگشته بازار سخن
17. ۱۷شد بلاغت از میان تا شعر من شد از میانشد شجاعت از جهان تا از جهان شد بو‌الحسن
18. ۱۸هم تو می‌دانی که عهدی بسته بودم دیرپایتا به شین شعر و نون نظم نگشایم دهن
19. ۱۹وین زمان این ژرف دریا یعنی این طبع رواننغز درجی برفکند از قعر پر در عدن
20. ۲۰تا ز تو کت آیت رحمت همی نازل به شانبا هزاران لابه خواهم عذر جرم خویشتن
21. ۲۱یاوه‌یی گر سرزد از من عذر من بپذیر از آنکراست دیوانه شدم تا یاوه شد دیوان من
22. ۲۲من نمی‌گویم نیم عاقل ولی هنگام خشمابلهیّ مرد گردد چیره بر فهم و فطن
23. ۲۳خود تو می‌دانی‌که زادهٔ طبع و فرزند خیالبس‌گرامی‌تر ز زادهٔ مادر و فرزند زن
24. ۲۴این من و این‌گردن من آن تو وآن تیغ تیزخواهیم‌ گردن فراز و خواهیم‌ گردن بزن
25. ۲۵آنقدر زی در جهان شاها کت آید در صماخذکر محشر داستان رستم و رویینه‌تن