1. ۱چند خواهی پیرهن از بهر تنتن رهاکن تا نخواهی پیرهن
2. ۲آنچنان وارسته شو کز بعد مرگمرده‌ات را عار آید از کفن
3. ۳مر بدن را رخت عریانی بپوشپیش از آن‌ کت خاک پوشاند کفن
4. ۴عشق خواهی جام ناکامی بنوشفقر خواهی‌ کوس بدنامی بزن
5. ۵داعی ابلیس را از در برانجامهٔ تلبیس را از بر بکن
6. ۶تن بکاه ای خواه در تیمار جانتا به‌کی جان‌کاهی از تیمار تن
7. ۷جان مهذب ساز همچون جبرئیلتن معذب دار همچون اهرمن
8. ۸شوق جان هستی دهد نه ذوق ناندرد دل مستی دهد نه درد دن
9. ۹ای خلیفه‌زاده یاد آر از پدرای غریب افتاده بگرا زی وطن
10. ۱۰شرزه شیری چند جری با سگانشاهبازی چند پری با عنن
11. ۱۱می‌ مشو مغرور اگر جویی فنامی‌ مخور کافور اگر داری زغن
12. ۱۲در گذر زین چار طبع و پنج حسبرشکن زین هفت شوی و چار زن
13. ۱۳گر چو دیگت هست جوشی در درونکف میار از خام‌طبعی در دهن
14. ۱۴تا نشان سمّ اسبت ‌گم‌ کنندترکمانا نعل را وارونه زن
15. ۱۵آفتاب ‌آسا به هر کاخی متابعنکبوت‌آسا به هر سقفی متن
16. ۱۶چون مگس جهدی نما شهدی بنوشچون شتر باری ببر خاری بکن
17. ۱۷ز اقتضای نفس راضی شو که نیستاقتضایی بی‌قضای ذوالمنن
18. ۱۸این نه جبرست اختیارست اینکه خویخویش را بشناسد از درّ عدن
19. ۱۹تا نگویی حال اگر زینسان بودچیست حکمت در تکالیف و سنن
20. ۲۰کز محک این بس که سازد آشکارنقد مغبون را ز نقد ممتحن
21. ۲۱چند‌ گویی کان قبیحست این صبیحچند گویی‌ کان لجین‌ است این لجن
22. ۲۲نسبت اجزا به اجزا چون دهیبینی آن یک را قبیح این را حسن
23. ۲۳لیک چون‌ کل را سراپا بنگریجمله را بینی به جای خویشتن
24. ۲۴عالمی بینی چو بادام دو مغزکفر و دین هم مفترق هم مقترن
25. ۲۵جان جدا از تن ولیکن عین جانتن سوا از جان ولیکن صرف تن
26. ۲۶ای صنم‌جوی صمدگو تا به‌کیدر زبان حق داری و در دل وثن
27. ۲۷هر زمان سازی خدای رنگ رنگهمچو نقش نقشبندان ختن
28. ۲۸وین بترکاو را پس از تصویر وهمکسوت‌ گفتار پوشی بر بدن
29. ۲۹ایزدی را کز یقین بالاترستجهد داری تا درآری در سخن
30. ۳۰گر خداجویی ببین با چشم سردر سراپای وجود بوالحسن
31. ۳۱صانع‌ کل مانع ظلم و فسادحامی دین ماحی جور و فتن
32. ۳۲صهر احمد حیدر خیبر گشازوج زهرا ضیغم عنتر فکن
33. ۳۳فذلک ایجاد و تاریخ وجودمخزن اسرار و فهرست فطن
34. ۳۴سرّ مطلق مایهٔ علم و عملشیر بر حق دایهٔ سر و علن
35. ۳۵از ازل جانها به چهرش مستهامتا ابد دلها به مهرش مرتهن
36. ۳۶عقل با رایش چو سودای جنونخلد با خلقش چو خضرای دمن
37. ۳۷خاطر او مهر حکمت را فروغطینت او شمع هستی را لگن
38. ۳۸مهر او رمح مهالک را زرهحفظ او تیغ مخافت را مجن
39. ۳۹نام او در مهد از پستان مامدر لب کودک درآید با لبن
40. ۴۰می‌نخیزد یک عقیق الاکه زردگر بجنبد باد کین‌ش در یمن
41. ۴۱می‌نروید یک‌گیا الاکه سرخگر ببارد ابر تیغش بر چمن
42. ۴۲روز روشن خواجهٔ هر شیرمردشام تاری خادم هر پیرزن
43. ۴۳بسکه آب از چه‌ کشیده نیم‌شبهر دو پایش را خراشیده رسن
44. ۴۴بهر تنور ارامل نیمشبگشته با سیمین انامل خارکن
45. ۴۵هر غریبی راکه او پرسیده حالکرده هر یادی به جز یاد وطن
46. ۴۶هر یتیمی راکه او بخشیده مالدیده هر نقشی به جز نقش محن
47. ۴۷مهر بردار از زبان ای مرتضینکته‌یی بنما ز سرّ مختزن
48. ۴۸حل ‌کن این اشکال‌های تو به توتا شناسندت خلایق تن به تن
49. ۴۹تا به چند این اختلاف ‌کفر و دینتا به چند این اتصاف ما و من
50. ۵۰بازگو کابلیس و آدم از چه روساز کردند ارغنون مکر و فن
51. ۵۱این چه جنگ خرفروشان بد کزوهر دو عالم پر غریوست و غرن
52. ۵۲در جنان بر صلح چون بستند دلدر جهان بر کینه چون دادند تن
53. ۵۳از کجا صادر شد آن صلح نخستازکجا ظاهر شد این‌کین‌کهن
54. ۵۴محرم و محروم را علت یکیستاین چرا خائن شد آن یک مؤتمن
55. ۵۵تا چه دید از گل ‌که عاشق شد هزارتا چه دید از بت که عاشق شد شمن
56. ۵۶بود اگر یعقوب راضی از قضااز چه‌ گریان‌ گشت در بیت‌الحزن
57. ۵۷موسی ار داند که حق نادیدنی استاز چه ارنی گفت و پاسخ یافت لن
58. ۵۸ور یقین دارد که جرم از سامریستخواجه هارون را چراگیرد ذقن
59. ۵۹ور خلیل از قدرت حق واقفستمرغکان را از چه برد سر ز تن‌
60. ۶۰سوزن ار دجَال چشمت از چه روجان عیسی شد به مهرش مفتتن
61. ۶۱اینهمه چون و چرا را ای علیبر سر بوجهل جهلان در شکن
62. ۶۲تا به لب ها نه چرا ماند نه چونتا ز دلها نه‌ گمان خیزد نه ظن
63. ۶۳الله الله ای علیّ مرتضیجلوه‌یی بنما وکوته‌کن سخن
64. ۶۴صلح و کین را ده به یکبار آشتیکفر و دین را کن به یک جا انجمن
65. ۶۵آشناکن دیو را با جبرئیلآشتی ده شحنه را با راهزن
66. ۶۶نفی را اثبات ‌کن در نفی لاسلب را ایجاب ‌کن در لفظ لن
67. ۶۷حیدرا نوروز سلطانی رسیدسر‌خ شد چون دشت ناوردت دمن
68. ۶۸عقد انجم را فلک مانا گسیختتا فرو بارد به شاخ نسترن
69. ۶۹در صدفها هرچه مروارید بودابر بستد تا فشاند بر سمن
70. ۷۰توده توده مشک دارد ضیمرانشوشه شوشه سیم آرد یاسمن
71. ۷۱ارغنون بستست بلبل در گلوتا به‌ گل خواند نوای خارکن
72. ۷۲هر کسی را عیدی از سلطان رسدهم مرا عیدی ده ای سلطان من
73. ۷۳عیدیم این‌کز پریشانی مراوارهاند همتت فخر زمن
74. ۷۴چرخ بینش مخزن اجلال و جاهبحر دانش منبع افضال و من
75. ۷۵حاجی آقاسی خداوندی ‌که هستهر دو گیتی درّ لفظش را ثمن
76. ۷۶نیک بشمر هفت نقطهٔ نام اوستاینکه‌گردون خواندش نجم پرن
77. ۷۷پاسبان دولت شه بخت اوستپاسبان را کی به چشم آید و سن
78. ۷۸کلک او لاغر شد از سودای ملکشخص سودایی کجا یابد سمن
79. ۷۹با عدو کاری‌ کند کلکش که‌کردبیلک رستم به چشم روی تن
80. ۸۰چون دعای دولتش خواند خطیبمرغکان آمین‌ کنند اندر وکن
81. ۸۱چون ثنای خلق او راند ادیبآهوان تحسین ‌کنند اندر ختن
82. ۸۲خصم می‌گرید ز بیم‌ کلک اوهمچو مرغ سوخته بر بابزن
83. ۸۳تا بود در سنبل خوبان گرهتا بود در طرّه ی ترکان شکن
84. ۸۴زنده بادا تا ابد خصمش ولیکدر عذاب و محنت و بند و شکن