1. ۱انجمن پر انجمست از مهر چهر ماه منخیز ای خادم برون بر شمع را از انجمن
2. ۲الله الله چیست انجم آفتاب آمد برونشمع را بگذار تا بیهوده سوزد همچو من
3. ۳می‌نسوزد شمع راکس زود برخیز ای ندیمجمع را گردن فراز و شمع را گردن بزن
4. ۴جمع را آشفته دارد شمع موم از دمع شومخیز و این گردنکش ناکام را گردن فکن
5. ۵از شبستان شو به بستان ای ترا بستان غلامتا سمن پیشت نماز آرد چو پیش بت شمن
6. ۶ماه می‌گفتم ترا گر ماه بودی مشکبویسرو می‌خواندم‌تراگر سرو بودی‌سیمتن
7. ۷ماه را کی ریشه سرو و سرو در سیمین قباسرو رایی میوه ماه و ماه در مشکین‌ رسن
8. ۸نخل آرد خار و خرما نحل آرد نیش و نوشاز چه این هر چار دارد آن لب چون بهرمن
9. ۹نوش و خرما از تبسم خار و نیش از سر زنشآن دو دایم بهر غیر و این دو دایم بهر من
10. ۱۰شهد می‌ریزد به جای خنده زان شبرین‌لبانقند می‌بارد به جای حرف زان نوشین ‌دهن
11. ۱۱می‌خراشد سینه‌ام را ناخن از عشق لبتچون ز بهر نقش شرین بیستون راکوهکن
12. ۱۲تو لبی‌ داری چو لعل‌ و من‌ سرشکی چون عقیقنه ترا باید بدخشان نه مرا باید یمن
13. ۱۳خال و رخسار تو با هم چیست دانی زاغ و باغزاغ یک خروار عنبر باغ یک دامان سمن
14. ۱۴خنده یک بنگاله شکر لعل یک عمان‌گهرزلف یک اهو از عقرب طره یک عالم‌ شکن
15. ۱۵عشوه یک‌کابل‌سماع و غمزه یک بابل‌فسونناز یک شیراز شوخی چهره یک‌کشمیرفن
16. ۱۶آن زنخدان‌یک سپاهال سیب‌سیمینست‌و هستصدهزار آسیب ازان سیبم نصیب جان و تن
17. ۱۷یک بیابان سنبلست آن زلفکان مشکباریک خراسان فتنه است آن چشمکان راهزن
18. ۱۸همچو نارکفته‌ام دل زان لب چون ناردانپر ز نار تفته‌ام جان زان قد چون نارون
19. ۱۹خال مشکت به رخ یا هندویی آتش‌پرسخط سبزت‌گرد لب یا طوطیی شکرشکن
20. ۲۰صو‌رت‌و خط‌خال‌و عارض زلف‌و چشمت پیش همماه و هاله داغ و لاله مشک و آهوی ختن
21. ۲۱تا شدستی ای پری پیدا پری پنهان شدستور شوی پیدا شود پنهان ز طعن مرد و زن
22. ۲۲مهرچهر روشنت در موی همچون جوشنتنور یزدانست در تاریک جان اهرمن
23. ۲۳سجده آرد پیش رویت هردم آن زلف ساهچون بر خورشد هندو چون بر بت برهمن
24. ۲۴ماه نخشب چاه نخشب‌گر ندیدستی ببینماه‌نخشب زان‌عذار و چاه نخشب زان ذقن
25. ۲۵بذلهٔ شیرین ز قاآنی به‌ گوش آید غریبچون نوای خارکن از بینوای خارکن
26. ۲۶می‌کندگه دل چکار افغان چرا از غم چسانهمچو قمری‌کی بهاران بر چه بر سرو چمن
27. ۲۷ترک من‌کوه از چه آویزی به موکاینم سرینآنچنان‌کوهی‌که در ایران نگنجد از سمن
28. ۲۸چشم وگیسوی تو چون بینم به یاد آید مراحالت افراسیاب اندرکمند تهمتن
29. ۲۹چهره ات فردوسی از حسنست و مژگانت در اوراست مانند سنان‌گیو در جنگ پشن
30. ۳۰زلف تو چون پشت‌ من شد پشت‌من چون زلف تووین‌ دو چون‌ چرخ ‌از پی‌ تعظیم‌ خورشد زمن
31. ۳۱شاهرخ‌خان‌ کش رود گردون پیاده در رکاببا فر فرزین نشیند چون بر اسب پیلتن
32. ۳۲صدر و قدر او جلیل و طول و نول او جزیلرای و روی او جمیل و خلق و خوی او حسن
33. ۳۳از هراس بأس او گوی زمین را ارتعاشاز نهیب گرز او چرخ مهین را بو مهن
34. ۳۴در نیام نیلگون شمشیر گوهربار اویا نهان در ظلمت شب موج دریای عدن
35. ۳۵جوهرش در تیغ و تیغش در نیام‌گوهرینآن پرن اندر هلالست این هلال اندر پرن
36. ۳۶تیر در شستش ‌عقابی ‌مانده‌چون‌ماهی بشستتیغ در دستش نهنگی‌ کرده در عمان وطن
37. ۳۷مهر لامع نزد رایش‌کوکبی در احتراقنسر واقع بر سنانش صعوه‌یی بر بابزن
38. ۳۸خنجر رخشنده‌ش از کوههٔ توسن عیانیا روان از قله ی کهسار سیلی موج‌زن
39. ۳۹ای چو جنت خلقت اندر جانفروزی مشتهرای ‌چو دوزخ‌ خشمت اندر کفر سوزی ممتحن
40. ۴۰کلک لاغر در بنانت ماهی و بحر محیطشکل جوهر بر سنانت ‌گوهر و بحر عدن
41. ۴۱با رخی‌ پرچین زنی‌ چون زین به رخش از بهر کینتاختن از چین‌کند رخشت بیکدم تاختن
42. ۴۲جامهٔ جاه تو و معمار ایوان تو راعرش اطلس پروزست و چرخ هشتم پروزن
43. ۴۳روی‌تو مهریست‌رخشان‌کش زمین‌آمد سپهررای تو شمعیست تابان‌کش جهان آمد لگن
44. ۴۴همچو معماری مهندس هر سحرگه آفتاببا شعاع خود ز بام قصرت آویزد رسن
45. ۴۵پیش ‌تیغت چون‌ بود یکسان چه ‌آهن چه حریرلاجرم بر پیکر خصمت چه خفتان چه‌کفن
46. ۴۶بر هلاکت مرگ قادر نیست لیک از فرط جودخود نثار مرگ سازی نقد جان خویشتن
47. ۴۷زانکه‌ چون‌ جان‌ از تو او خواهد ز فرط مکرمتننگ داری در جواب او زگفت لا و لن
48. ۴۸الله الله مرحبا قاآنیا زین فکر توکز سماع آن به رقص آید روان اندر بدن
49. ۴۹صاحبا صدرا خداوندا روا داری ‌که چرخماه بخت چون منی با کید دارد مقترن
50. ۵۰چشم آن دارم‌که با فرمانروای اصفهانبازگویی‌کای ملک خصلت امیر موتمن
51. ۵۱ای خداوندی‌ که دارد از عطای عام تومنتی بر هرکه درگیتی خدای ذوالمنن
52. ۵۲این همان قاآنی دانا که ازگفتار اوسنگ آید در سماع وکوه آید در سخن
53. ۵۳این همان قاآنی بخرد که ماند جاودانمدح او اندر زمان و قدح او اندر زمن
54. ۵۴مدح او زنده است تا هر زنده‌ای‌گردد هلاکقدح او تازه است تا هر تازه‌یی ‌گردد کهن
55. ۵۵تو عزیز مصر احسانی و او یوسف‌صفتخستهٔ‌ گرگ شجون و بستهٔ سجن شجن
56. ۵۶چند چون ایوب باشد همدم رنج و عناچند چون یعقوب ماند ساکن بیت‌الحزن
57. ۵۷نی بود ننگ سلیمان‌گر سخن‌گوید به موریا چه از سیمرغ‌ کاهد گر نشیند با زغن
58. ۵۸مدح او چون درپذیرفتی عطایی لازمستاینچنین بودست تا بودست میران را سنن
59. ۵۹رفتگان را نام نیکو زنده دارد ورنه هستسالیان‌تا از جهان‌رفتست سیف ذوالیزن
60. ۶۰تا به‌کی قاآنیا زین عجزکردن شرم دارعجز در نزد کریمان نیک دورست از فطن
61. ۶۱عجز ‌چون تو کهتری در نزد چون او مهتریراستی‌گویم دلیل ضنت اش و سوء ظن
62. ۶۲هر کرا طول و نوالی ننگش از طول نوالهرکرا فضل و سخایی شرمش از فضل سخن
63. ۶۳ابر نیسان را نگوید هیچکس‌گوهرفشانمهر رخشان‌را نگوید هیچ کس پرتوفکن
64. ۶۴تا قیامت باد خصمت یار لیکن با ملالتا به محشر باد یارت خصم لیکن با محن
65. ۶۵هان بیا قاآنیا ترک طمع‌کن از مهانتیشهٔ همت بیار و ریشهٔ ذلت بکن
66. ۶۶یاد آور داستان‌ گربه‌ای‌ کز بهر عیشسوی قصر تیرزن شد از سرای پیرزن
67. ۶۷عزت ار خواهی قناعت‌کن‌که نقد آبروجنس عزت را شود از بی‌نیازی مرتهن