1. ۱اندر جهان دو چیز از دل برد محنیا سادهٔ جوان یا بادهٔ کهن
2. ۲تا چند غم خوری می خور به جای غمغم پیرزن خورد می‌مرد شیرزن
3. ۳در دیدهٔ تعب میخ فنا بکوبوز تیشهٔ شغب بیخ عنا بکن
4. ۴یاری‌ گزین جوان قلاش و نکته‌دانجان‌بخش ‌‌و جان‌ستان دلجوی و دلشکن
5. ۵گر فحش می‌دهد احسنت‌ گو بدهور تیغ می‌زند سهلست ‌گو بزن
6. ۶منت خدای را کز خیل نیکوانچشمی ندیده است ترکی چو ترک من
7. ۷رخ یک‌ بهشت حور تن یک سپهر نورلب یک قرابه شهد رو یک طبق سمن
8. ۸یاقوت لعل او همرنگ نار دانشمشاد قد او همسنگ نارون
9. ۹بنهفته در رطب یک روضه اقحوانپوشیده در قصب یک پشته یاسمن
10. ۱۰در زلفکان او تا چشم می‌رودبندست یا گره چینست یا شکن
11. ۱۱گیسویش از قفا غلطیده تا سرینآن صدهزار مو این یک‌هزار من
12. ۱۲چون بینم آن سرین یاد آیدم همیاز کوه بیستون. وز رنج کوهکن
13. ۱۳گه نوشم از لبانش یک‌ کوزه انگبینگه چینم از رخانش یک خوشه نسترن
14. ۱۴سیمین سرین او هرگه نظر کنمآبم همی چکد از چشم و از دهن
15. ۱۵چون ماه نخشبش ماهیست در کلهچون چاه نخشبش چاهیست در ذقن
16. ۱۶چشمش بلای دل زلفش عدوی دینآن یک رساله سحر این یک قباله فن
17. ۱۷مشکیست موی او قلب منش تتارشمعیست روی‌ او چشم مَنَش لگن
18. ۱۸بر موی دلکشش حیفست غالیهبر جسم نازک‌اش ظلم است پیرهن
19. ۱۹ترکا بچم به راغ وز خانه شو به باغکز لاله صد چراغ بینی به هر دمن
20. ۲۰می نوش در صبوح تا بنگری فتوحکز روح راح روح آساید از حزن
21. ۲۱بردار چنگ و جام، بگذار ننگ و نامگیتی تراست دام این دام برشکن
22. ۲۲بر بام بیخودی ‌کوس بلا بکوبدر طاق بیهشی تار فنا بتن
23. ۲۳ما و منست هیچ در ما و من مپیچشو ساز کن بسیج زانسوی ما و من
24. ۲۴تن خانهٔ فناست آن خانه را بکوبجان پردهٔ بقاست آن پرده برفکن
25. ۲۵بفکن حجاب جسم تا بشکنی طلسممردود خلق باش مقبول ذوالمنن
26. ۲۶تشخیص نیک و بد گم‌ کرده دیو و دددر کیش ما بَدند در پیش خود حسن
27. ۲۷تن بایدت‌ کثیف تا جان شود لطیفوین نکتهٔ شریف دریاب و دم مزن
28. ۲۸آن روی آینه تاریک تا نشدزین رو درو ندید کس عکس خویشتن
29. ۲۹در عین اقتدار تسلیم‌ کن شعارچون صدر نامدار سالار انجمن
30. ۳۰دانا حسین خان نام‌آور جهانآن میر کامران آن صدر موتمن
31. ۳۱صدریست قدردان ابریست ببر دلمیریست شیرکش نیلیست پیلتن
32. ۳۲در جاه معتبر در قدر مفتخردر بزم مشتهر در رزم ممتحن
33. ۳۳ای ملک تو قدیم ای جاه تو قدیمای بخت تو جوان ای رای تو کهن
34. ۳۴ابری تو در نوال چرخی تو در جلالمهری تو در جمال عقلی تو در فطن
35. ۳۵مهر تو دلنواز قهر تو جان‌گدازبخت تو سرفراز خصم تو ممتحن
36. ۳۶از حرص جود تو دندان برآورداوّل نفس‌ که طفل لب شوید از لبن
37. ۳۷ماند به خصم تو تیغ تو از هزالماند به‌ گرز تو بخت تو از سمن
38. ۳۸روزی که از غبار گردد زمانه تارچون ملک زنگبار چون رای اهرمن
39. ۳۹در دیدهٔ‌ گوان مژگان زند خدنگبر گردن یلان شریان شود رسن
40. ۴۰گریان شود امل خندان شود اجلکاسد شود امید رایج شود فتن
41. ۴۱با بانگ نعره دل بیرون جهد ز لببا سوز ناله جان بیرون رود ز تن
42. ۴۲تن‌ها ز تف تیغ تفتیده چون تنورسرها ز زخم‌گرز آژیده چون سفن
43. ۴۳بر نوک نیزه‌ات آون شود عدومانند زنده پیل از شاخ‌ کرگدن
44. ۴۴چون ماه یکشبه بر ایمنت حسامچون ماه چارده بر ایسرت مجن
45. ۴۵بر جسم پردلان جوشن‌ کنی قبابر پیکر یلان خفتان کنی ‌کفن
46. ۴۶صدر از مهر تو دیریست تا مرادل‌ گشته مستهام جان ‌گشته مفتتن
47. ۴۷عقدیست مهر تو جان منش‌ گلونقدیست چهر تو روی منش ثمن
48. ۴۸ختمست در جهان بر دست تو سخاختمست در زمان بر نطق من سخن
49. ۴۹تا ناله می‌کند از عشق‌ گل هزارتا سجده می‌برد در پیش بت شمن
50. ۵۰از دهرهٔ عتاب زهرهٔ عدو بدروز تیشهٔ صواب ریشهٔ خطا بکن