1. ۱آمد برم سحرگه آن ترک سیمتنبا طره‌ای سیاه‌تر از روزگار من
2. ۲مویش فراز رویش آزرم غالیهرویش به زیر مویش بیغارهٔ سمن
3. ۳مویی چگونه مویی یک راغ ضیمرانرویی چگونه رویی یک باغ نسترن
4. ۴ماهی فراز سروش وه‌وه قرار جانسروی نشیب ماهش به‌به بلای تن
5. ۵ماهی چه ماه هی‌هی منظور خاص و عامبروی چه سرو بخ‌بخ مقصود مرد و زن
6. ۶در تاب طره‌اش‌ که‌ گره از پی‌ گرهدر چین ‌گیسویش‌ که شکن از پی شکن
7. ۷یک شهر دل به‌ بند کمند از پی‌ کمندیک ملک جان اسیر رسن از پی رسن
8. ۸یک خنده از لبانش و تا بنگری عقیقیک جلوه از رخانش و تا بگذری چمن
9. ۹چون توده‌های ریگ‌ که از جنبش نسیمسیمین سرینش موج زند گفتی از سمن
10. ۱۰گو چهره‌اش نگه‌ کن از حلقهای زلفیزدان اگر ندیدی در بند اهرمن
11. ۱۱بنگر کلاله‌اش ز بر چهرهٔ لاله‌رنگگر ضیمران ندیدی بر برگ یاسمن
12. ۱۲بنگر فراز نارونش لعل نارگونگر ناردان ندیدی بر شاخ نارون
13. ۱۳هر سو چمان و شهری پویانش از قفاهر سو روان و خلقی بر گردش انجمن
14. ۱۴چون دیدمش دویدم و در بر کشیدمشخوشدل چنان شدم‌ که ز دیدار بت شمن
15. ۱۵بنشستم و نشاندمش از مهر در کناربر هیاتی ‌که شمع فروزنده در لگن
16. ۱۶لختی ‌چو رفت ‌چهره ‌دژم ‌کرد و جبهه ترشچونان کسی که نوشد جام می کهن
17. ۱۷گفتم‌که تنگدل به چه‌ گشتی بسان جامگفتا از آنکه نبود صاحبدلی چو دن
18. ۱۸گفتم‌ خمُش که صاحبدل در جهان بسیستگفتا مگو که صرف‌‌ گمانست و محض ظن
19. ۱۹گفتم‌که‌ ای حدیث من و تو به روزگارمنسوخ ‌کرده قصهٔ شیرین و کوهکن
20. ۲۰صاحبدل از چه مسلک‌ گفتا ز شاعرانگفتم پی چه خدمت ‌گفتا مدیح من
21. ۲۱مدحم نه اینکه ماه منیرم بود عذاروصفم نه اینکه چاه نگونم بود ذقن
22. ۲۲بستایدم به اینکه هواخواه حضرتیستکامد به عهد مهد صف‌آرای و صف‌شکن
23. ۲۳تابان در محیط جلالت جهان مجدجغتای‌خان بن ارغون خان بن حسن
24. ۲۴شیرانش طعمه‌اند نبسته دهن ز شیرپیرانش سخره‌اند نشسته لب از لبن
25. ۲۵خردست و خرده‌گیر به میران خرده‌دانطفلست و طعنه‌گوی به پیران پر فطن
26. ۲۶خردست و شیرخوار ولی گرد شیرخواراز شیرزنش طعمه ولی مرد شیرزن
27. ۲۷از خوی او شمیمی تا بنگری ختااز موی او نسیمی تا بگذری ختن
28. ۲۸روزی رسد که بینی بر نوک خطیشنه چرخ را چو مرغی به فراز بابزن
29. ۲۹روزی رسد که بینی بر دشت‌ کارزاراز آهنش‌ کلاه و ز پولاد پیرهن
30. ۳۰روزی رسد که بینی بر نوک نیزه‌اشبدخواه را چو پیلی بر شاخ ‌کرگدن
31. ۳۱روزی رسد که بینی بر ایمنش پرندوقتی رسد که بینی بر ایسرش مجن
32. ۳۲این در نظر سپهری آکنده از نجومآن در صفت هلالی آموده از پرن
33. ۳۳روزی رسد که بینی بر جبهه‌اش ترنجوقتی شود که یابی بر چهره‌اش شکن
34. ۳۴از آن ترنج خلقی دمساز با شکنجوزان شکن گروهی همراز با شجن
35. ۳۵طبعش ز بس‌ گهرخیز اندر گه سخالطفش ز بس شکرریز اندر گه سخن
36. ۳۶چون نام این بری‌ گهرت خیزد از زبانچون وصف آن کنی شکرت ریزد از دهن
37. ۳۷این شبل آن غضنفر کز گاز و چنگ اوبر پیکر تهمتن ببر بیان ‌کفن
38. ۳۸این مهر آن سپهر که از مهر و کین اویک‌ ملک را مسرت و یک ملک را محن
39. ۳۹این در آن صدف ‌که ز آزرم ‌گوهرشبیغاره از شبه شنود لؤلؤ عدن
40. ۴۰این پور آن ‌کیا که به میمند و اندخوذخود گوان شکست ز کوپال‌ کُه‌ شکن
41. ۴۱این شِبْل آن اسد که ازو پیل را هراساین پور آن پدر که ازو شیر را شکن
42. ۴۲آخر نه این نبیرهٔ آن کز خدنگ اودر پهنه جسم‌ گردان آزرم پَروَزَن
43. ۴۳آخر نه این ز دودهٔ آن ‌کاتش حسامشدر دودمان افغان افروخت مرزغن
44. ۴۴آخر نه این ز تخمهٔ شاهی‌که بوقبیسگردد ز زخم‌ گرزش چون تخم پَرپَهَن
45. ۴۵آخر نه این نبیرهٔ شاهی ‌کزو گریختکابل خدا چنانکه ز لاحول اهرمن
46. ۴۶کابل خدا نه دهری آبستن از فسادکابل خدا نه چرخی آموده از فتن
47. ۴۷با لشکری فره همه در عزم مشتهربا موکبی ‌گران همه در رزم ممتحن
48. ۴۸از سیستان و کابل و کشمیر و قندهاروز دیرجات هند بل از دهلی و دکن
49. ۴۹آمد به مرز خاور و خاور مهان همهبا یکدگر ز یاریش از ریو رایزن
50. ۵۰خسرو شنید و رفت و درید و برید وکفبست و شکست و خست از آن لشکر کشن
51. ۵۱از رمح و تیغ و خنجر و فتراک و گرز و تیراندام و ترک و تارک و بازو و برز و تن
52. ۵۲بس‌ تن که کوفت از چه ز کوپال جان‌شکربس سر که‌ کفت از چه ز صمصام سرفکن
53. ۵۳از بس که‌ کشته پشته ‌گرانبار شد زمیناز بس که خسته بسته به زنهار شد زمن
54. ۵۴هرکس که بود یارش شد خصم با ملالهرکس که بود خصمش یار با محن
55. ۵۵مسروق پور ابرهه با صدهزار مردشد از یمن به چالش زی سیف ذو‌الیزن
56. ۵۶وان پنج ره هزار بدش مرد کینه‌جویبا ششصد از عجم همه در رزم شیرون
57. ۵۷رفت و شکست موکب مسروق را و گشتهم در یمن شهیر و همش خلق مفتتن
58. ۵۸آن رزم را بسنجد اگر کس به رزم شاهچون‌ کین ‌کودکست بر کینه پشن
59. ۵۹تنها همین نه لشکر کابل خدا شکستاز تیغ کُه شکاف و ز کوپال کُه‌شکن
60. ۶۰بس ملکها گرفت به بازوی ملک گیربس حصنها گشود ز چنگال خاره‌کن
61. ۶۱شاهان ز خصم خویش ستانند ملک و اوبخشد به‌ خصم خویش ‌همی‌ ملک خویشتن
62. ۶۲آری چو خصم ازو کند از ملک او سوالننگ آیدش ز فرط عطا گفت لا و لن
63. ۶۳شاها مباش رنجه گر از کید روزگارسالی دو ماه بختت با کید مقترن
64. ۶۴ایوب مر نه تنش به اسقام مبتلایعقوب مر نه جانش به آلام مرتهن
65. ۶۵آن آخر از بلا جست از آب چشمه‌ساراین آخر از عمی رست از بوی پیرهن
66. ۶۶یونس مگر نبودش در بطن نون سکونیوسف مگر نگشتش در قعر چَه سکن
67. ۶۷آن شد رسول قوم و شد آزاد از بلااین شد عزیز مصر و شد آزاد از حزن
68. ۶۸مر مصطفی نکرد نهان تن به تیره غارجولاهه مر نگشت به آن غار تارتن
69. ۶۹بگذر ز انبیا چه بزرگان‌ که روزگارپیوسه‌شان قرین شجن داشت در سجن
70. ۷۰مر کیقباد و بیژن و کاووس هر سه رازالبرز و چاه و کوری برهاند تهمتن
71. ۷۱سنجر مگر نه در قفس غُز اسیر بودواخر به چاربالش فر گشت تکیه‌زن
72. ۷۲اکنون تو نیز گرت مر این چرخ ‌کج‌نهاددارد قرین تیمار از ریمن و شکن
73. ۷۳بشکیب ‌کز شکیب شود قطره پاک دُربشکیب‌ کز شکیب شود خاره بهرمن
74. ۷۴نی زار نالد آنگه از جان برد ملالمی تلخ ‌گردد آنگه از جان برد محن
75. ۷۵آسوده‌دل نشین‌ که چو دیماه بگذردبلبل ‌کشد ترانه و خامُش شود زغن
76. ۷۶دلتنگ‌تر ز غنچه‌ کسی نی ولی به صبربینی‌ کزان شکفته‌تری نیست در چمن
77. ۷۷ملکی ستد خدای ‌که تا ملک دگرتبخشد همی نکوترها گوش‌ کن ز من
78. ۷۸معمار خانهای کهن را کند خرابتا نو نهد اساس ‌که نو بهتر از کهن
79. ۷۹هرکس به قدر پایه ببایدش جایگاهعنقا کند به قاف وکبوتر بچه وکن
80. ۸۰قدرت بلند و پست بسی تودهٔ زمینشخصیت عظیم و تنگ بسی فسحت زمن
81. ۸۱گو ملک رو چو هست به جا تیغ ملک گیرگو بلخ شو خراب چو زنده است روی‌تن
82. ۸۲روزی رسد تیغ یمانیت در یمینآرد زمین معرکه چون ساحت یمن
83. ۸۳روزی رسد که چونان محمود زاولیدر سومنات بت‌ شکنی بر سر شمن
84. ۸۴روزی رسد که از مدد تیغ‌ کفرسوزنه نام دیر شنوی نه نام برهمن
85. ۸۵روزی رسد که بر تو شود فتنه روزگارچون نل‌ که بود واله بر طلعت دمن
86. ۸۶روزی رسد که خصم تو سر افکند به زیرچونان کسی که ناگه درگیردش وسن
87. ۸۷شاها یک آفرین تو صد گنج‌ گوهرستباور گرت نه لب بگشا از پی سخن
88. ۸۸بر این چکامه‌ گر بفشانی هزار گنججز آفرینی از تو نخواهم ورا ثمن
89. ۸۹لیکن یک آرزویم از دیرگه به دلزانم هماره بینی محزون و ممتحن
90. ۹۰دارم یکی برادر در پارس پارساکاو اندر آن دیار اویسست در قرن
91. ۹۱جان‌ گویدم ابی او خلد ار بود مرودل راندم ابی او سور ار بود مزن
92. ۹۲بی‌او زیم چنانکه ابی ‌سرخ ‌گل‌گیابی‌ او بوم چنانکه ابی پاک جان بدن
93. ۹۳گریم چو ابر بی او در شام و در سحرنالم چو رعد بی‌ او در سر و در علن
94. ۹۴بی‌ او دل از خروشم تفتیده چون تنوربی‌ او رخ از خراشم آژیده چون سفن
95. ۹۵بی‌ او ز غم ‌گزیر ندارم به هیچ مکربی‌ او ز رنج چاره ندارم به هیچ فن
96. ۹۶جز چار مه نه بیش و نه ‌کم‌، کم خدایگانفرمان دهد که رخت‌ کشم جانب وطن
97. ۹۷گر گویدم ملک که بود راهزن به ‌راهگویم برهنه باک ندارد ز راهزن
98. ۹۸ور گویدم‌ که نیست ترا بارهٔ چمانگویم‌ که پای راهسپر بس مرا چمن
99. ۹۹اینها تمام طیبت محضست اگرچه نیستطیبت ز بندگان به ملوک ای ملک حسن
100. ۱۰۰منت خدای را که مرا از عطای توحاجت به کس نه‌ جز به خداوند ذوالمن
101. ۱۰۱منت خدای راکه ز بس جود بیحسابدر زیر دُر و گوهر بنهفتیم بشن
102. ۱۰۲قاآنیا تو گرم بیانیّ و قافیهتکرار جست و دورست این معنی از فطن
103. ۱۰۳صاحب ‌که با جوازش هذیان بود فصیحصاحب‌ که با قبولش ابکم بود لسن
104. ۱۰۴صدری‌ که در قلمرو شرع رسول‌ گشتکلکش چو تیغ شاه جهان محیی سنن
105. ۱۰۵شاه زمانه فتحعلی شه‌ که روز رزمدر گوش بانگ شاد غرش لحن خارکن
106. ۱۰۶دستش نه‌ گر مخالف با گوهر عمانطبعش نه ‌گر معاند با لؤلؤ عدن
107. ۱۰۷بهر چه بخشد آن یک‌ گوهر همی به‌کیلبهر چه ریزد این یک لولو همی به من
108. ۱۰۸تابان ز حلقهای زره جسم روشنشچون نور آفتاب‌ که تابد ز آژگن
109. ۱۰۹دستش چو یار خطی زلزال در خطاپایش چو جفت ختلی ولوال در ختن
110. ۱۱۰اَجراخور از عطایش پیوسته خاص و عامروزی‌بر از سخایش همواره مرد و زن
111. ۱۱۱چونان‌که ختم آمد بر نام وی از سخامن نیز ختم‌ کردم بر نام او سخن
112. ۱۱۲تا دهر گاه محنت زاید گهی نشاطیارش قرین رامش و خصمش قرین رن