1. ۱من ازین پس می‌خورم می ‌گر حلالست ار حرامنه ز منع مفتیان ترسم نه از غوغای عام
2. ۲هی مزم از لعل خوبان تا همی خواهی شکرهی خورم از چشم ترکان تا همی بینی مدام
3. ۳گه نمایم رویشان را تا که‌ گردد شام صبحگه ‌گشایم مویشان را تا که ‌گردد صبح شام
4. ۴پیش ازین‌ گر باده می‌خوردم نهان در زیر سقفبعد ازین مردانه نوشم جام بر بالای بام
5. ۵زانکه در این آخر شوال لطف ایزدیکردی عیدی فاش صدره خوشتر از عید صیام
6. ۶داشت ایمن پادشه را از قرانی بس عظیمکز نهیب آن قران نالید شیر اندر کنام
7. ۷شه سلام عام ‌کرد آن لحظه ‌کابراهیم‌وارآتش نمرودیان شد بر تنش برد و سلام
8. ۸چون ملک را بر سلامت آن سلام آمد دلیلآسمان از خوشدلی عیدالسلامش کرد نام
9. ۹لاجرم این ماه را آغاز و انجامست عیداوّلش عیدالصیامست آخرش عیدالسلام
10. ۱۰اول این ماه عیدی بود عیشش منقطعآخر این ماه عیدی هست عیشش مستدام
11. ۱۱شد به خلق آن عید ثابت از ظهور ماه نوشد به خلق این عید فاش از دیدن ماه تمام
12. ۱۲فطرهٔ آن یک حبوب و فطرهٔ این یک قلوبعشرت آن تا به شام و عشرت این تا قیام
13. ۱۳زاهد از آن عید غمگین شاهد از این عید شادباده در این‌یک حلال و روزه در آن‌یک حرام
14. ۱۴شیخ شهر آن عید شد بر منبر چوبین مقیمشاه دهر این عید گشتش‌ کرسی زرّین مقام
15. ۱۵ناصرالدین‌شاه غازی کز بداندیشان ملکخنجر خونریز او پیوسته گیرد انتقام
16. ۱۶صبح با خورشید اگر یکباره فرماید طلوعبسکه روشن‌ کس نداند این ‌کدامست آن‌ کدام
17. ۱۷بخت او هست از پس یزدان قدیری لم‌یزلحزم او هست از پس ایزد علیمی لاینام
18. ۱۸همچو طفلی ‌کاو به مهد اندر خسبد بهر شیرخنجرش از شوق خونریزی نخسبد در نیام
19. ۱۹خسروا دی کاین جسارت رفت از گردون پیرخشمگین ‌گفتم تفو بر گوهرت ای‌ کج خرام
20. ۲۰تو نیی آن بنده‌کاندر خدمت شاه جوانپیرگشتی وز شهنشه یافتی این احتشام
21. ۲۱لرز لرزان گفت بالله این خطا از من نبودخود تو می‌دانی‌که من شه را به جانستم غلام
22. ۲۲بندهٔ صادق خیانت‌کی‌کند با پادشهشیعهٔ خالص جسارت ‌کی نماید با امام
23. ۲۳من همان ساعت که با شه این جسارت کرد خصمجزو جزوم خواست از سستی پذیرد انهدام
24. ۲۴بسکه خورشیدم ضعیف و زرد شد از پا فتادو اخر از خط شعاعی با عصا برداشت‌ گام
25. ۲۵روی‌ کیوانم سیه شد عقد پروینم ‌گسیخترفت ماهم در محاق و زهره‌ام بشکست جام
26. ۲۶چشم مرّیخم ز بس بارید خون شد لاله‌ رنگروی برجیسم ز بس نالید شد بیجاده فام
27. ۲۷دود آه من بُد آن ابری که خود دیدی به چشمیک شب و یک روز گیتی را سیه کرد از ظلام
28. ۲۸راست پرسی این قضای ایزدی‌ کز شه ‌گذشتزان دو حکمت آشکاراکرد خلّاق انام
29. ۲۹هم مجسم‌کرد فضل خویش را بر پادشاههم مصور ساخت قدر شاه را بر خاص و عام
30. ۳۰خواست شه بیند به چشم خود که یزدانست و بسآنکه دارد پاس او نه لشکر و گنج و نظام
31. ۳۱اوست قادر اوست قاهر اوست غالب اوست حقانّه من یدفع البلوی و من یحیی العظام
32. ۳۲قدرت حق خواست در جیشی فزون از انس و جنباد سر دیوی ‌کشد خنگ سلیمان را لجام
33. ۳۳ورنه‌گرگوی زمین سر تا قدم آتش شدیکی توانستی‌ کشیدن شعله در آن ازدحام
34. ۳۴خسروا اکنون‌ که دیدی این عنایت از خدایدر همه حالت‌ به هر کاری بدو کن اعتصام
35. ۳۵خامها را گر نسازد پخته فرّ ایزدینه ز زرّ پخته آید کار و نه از سیم خام
36. ۳۶تا بود چرخ فلک‌ گردان فلک بادت مطیعتا بود ملک جهان باقی جهان بادت به‌کام