1. ۱گشت دی آباد چون بغداد ویرانم ز شامدیده‌ام‌شد نیل مصر از هجر آن رومی غلام
2. ۲بر سگ نفس آری ار جوع‌البقر غالب شودگر همه ‌شیر از سرش بیرون رود عشق ‌کنام
3. ۳بلبل‌ شیراز در بستان زد این دستان‌ که عشقشد فرامش خلق را در قحط‌سال ملک شام
4. ۴روز هفتم سال هشتم بد که با دهر دو رنگهفت و هشتم برشد از نه‌ گنبد آیینه‌فام
5. ۵بر دو چشمم تیره شد از شش ‌جهت ربع‌زمیناز فراق آن یگانه شاهد زیباخرام
6. ۶دور از آن‌ چهری ‌که‌ رشک‌ هشت بستان بهشتهفت دوزخ را زدم آتش ز قلب مستهام
7. ۷ده‌ حواسم ‌گشت ‌تیره ‌هفت عضوم شد زبونبر دو یک افتاد جان از هجر آن ماه تمام
8. ۸چارده تکبیر برگفتم سه ره دادم طلاقبر دو گیهان‌ و سه‌ فرع ‌و هفت باب و چار مام
9. ۹یک‌ دو پاس از شب چو بگذشت آن‌ نگار ده‌ دلهبا رخی هر هفت ‌کرده‌ کرد از درگه سلام
10. ۱۰گفتمش ای مه نه روی تست ماه چاردههفت اختر ده یک از نور جمالت ‌کرده وام
11. ۱۱موی‌ تو بر روی تو شامیست بر رخسار صبحروی‌تو در موی‌تو صبحیست‌درآغوش‌شام
12. ۱۲نرگسش‌را مست دیدم‌ گفتمش هشیار باشکز خرد دورست‌مستی خاصه در ماه صیام
13. ۱۳گفت هی‌هی تا به کی از می نهی بهتان به منمن اگر مست مدامستم نیم مست مدام
14. ۱۴مست از آن شیوا بیانستم‌که نشناسند خلقکان شکر یا شهد یا جلاب یا شیرین‌کلام
15. ۱۵مست از آن ‌سحر حلالستم ‌که با فتوای عقلهست زین‌پس‌بر سخنگویان‌سخن‌گفتن حرام
16. ۱۶مست‌از آن‌وحیم‌که‌شد بی‌پای‌رنج جبرئیلنازل از عرش معظم بر خواص و بر عوام
17. ۱۷مستم از آن نامهٔ متقن‌ که چون حبل‌المتیننقشبندان معانی را بدانست اعتصام
18. ۱۸مست از آن مرقومهٔ نغزم‌که مغز قدسیاناز نقوش عنبرینش روز و شب دارد زکام
19. ۱۹مست ‌از آن‌ غوّاص بحر دانشم کز هم گسیختلؤلؤ منثور کلکش سلک‌ گوهر را نظام
20. ۲۰مستم از آن خامهٔ‌کش‌کش صریر از پختگیدست‌پخت‌خاطر سبحان‌وصابی‌کرده‌رخام
21. ۲۱مست از آن جام جهان‌بینم‌ که دارد زیر خاکهم سکندر را خجل زآیینه هم جم را ز جام
22. ۲۲مست از آن‌ کشورگشا کلکم ‌که از آزرم آنتیر میران شد به کیش و تیغ ترکان در نیام
23. ۲۳مست از آن تاریخ‌گو مردم‌ که ساید سر به‌ عرشز التفات شاه‌ کسری‌ کوس جمشید احتشام
24. ۲۴شاه‌ملک‌آرا که هست از تیغ هندی‌پرورشملک ترکی را نظام و دین تازی را قوام
25. ۲۵بی‌رضایش نطفه در زهدان اگر گردد جنینباز زی پشت پدر برگردد از زهدان مام
26. ۲۶هشت جنت را شمیم لطف او نایب منابهفت دوزخ را شراشر قهر او قایم‌مقام
27. ۲۷خشم او از آفرینش هیچ نگذارد اثرگر نگیرد رایض عفوش عنان انتقام
28. ۲۸برزند آنگونه بر عرش برین‌کاخش‌که وهممی‌نیارد فرق کردن‌ کاین کدام و آن کدام
29. ۲۹همچو موسیقار از منقار او خیزد نغمنامهٔ فتحش اگر بندند بر بال حمام
30. ۳۰پیک پیکانش پیام مرگ دارد بر زبانخصم را از راستی بس دلنشینست آن پیام
31. ۳۱کوه‌ کز زلزال ‌کفتید ار بپیوندد بهمزخم‌کوپال تو خواهد هم پذیرفت التیام
32. ۳۲ای ‌که‌ گفتی باد در چنبر نبندد هیچکسیاد پایش را ندیدستی مگر بر سر لجام
33. ۳۳برق تیغت چون بخندد ابر گرید بر درخشابر کلکت چون بگرید برق خندد بر غمام
34. ۳۴مهر اگر گردد سوار رخش ‌گردون ‌گرد توکی رسد وهم جهان‌پیما به ‌گردش صبح و شام
35. ۳۵مغفر مردان زره هر گه‌ که در دستت خدنگکرتهٔ‌ گردان‌قبا هرگه‌ که در دستت حسام
36. ۳۶گر به دریا بار بارد ابر دست همتتفلس پشت ماهیان‌ گردد سراسر سیم خام
37. ۳۷گر برد بویی به‌ گلخن یک ره از خویت نسیمتا قیامت بوی‌ مشک آید ز گلخن بر مشام
38. ۳۸صبح صادق تا بود چون روی دلبر با فروغشام غاسق تا بود چون موی جانان از ظلام
39. ۳۹صبح یارت را مبادا شام تا شام نشورشام خصمت را مبادا صبح تا صبح قیام