1. ۱پی نظارهٔ فرخ هلال عید صیامهلال ابروی من دوش رفت بر لب بام
2. ۲چو دید مه دو سرانگشت بر دو چشم نهادبدان نمط‌ که دو فندق نهی به دو بادام
3. ۳به من ز گوشهٔ ابرو هلال را بنمودنیافتم‌ که از آن هر دو ماه عید کدام
4. ۴چو در رخش نگرستم شگفتم آمد زانککسی ندیده در آغاز ماه ماه تمام
5. ۵غرض چو دید مه عید را به‌ گوشهٔ چشماشاره‌کردکه برخیز و باده ریز به جام
6. ۶از آن شراب ‌که چون شیر خورد سرخ شودز عکس او همه نیهای زرد در آجام
7. ۷به سر جهد عوض مغز نارسیده به لببه دل دود بَدَل روح ناچکیده به‌کام
8. ۸هنوز ناشده در جام بسکه هست لطیفهمی بپرد همراه بوی خود به مشام
9. ۹هنوز ناشده از شیشه در درون قدحچو خون و مغز جهد تند در عروق و عظام
10. ۱۰ز جای جستم و آوردمش از آن بادهکه عکس او در و دیوار راکندگلفام
11. ۱۱چو خورد یک دو سه پیمانه از حرارت میدو چشم تیغ‌زنش شد دو ترک خون‌آشام
12. ۱۲به خشم ‌گفت چرا می ‌نمی‌خوری‌ گفتممن از دو چشم تو هستم مدام مست مدام
13. ۱۳به پیش نشوهٔ چشم تو می چه تاب آردبه اشکبوس‌ کشانی چه در فتد رهّام
14. ۱۴به دور چشم تو دور قدح بدان ماندکه با تجلی یزدان پرستش اصنام
15. ۱۵کسی که مست ‌شد امروز از دو نرگس‌ توبه هوش باز نیاید مگر به روز قیام
16. ۱۶نهفته نرمک نرمک به زیر لب خندیدچنانکه‌گفتی رنگش زگل دهد پیغام
17. ۱۷به عشوه‌گفت‌که الحق شگفت صیادیکه ‌پخته‌پخته ‌بری‌ دل به‌رنگ و صورت خام
18. ۱۸بهار اگر به‌ گل و لاله رنگ و بوی دهدتو ای بهار هنر رنگ و بو دهی به‌ کلام
19. ۱۹سزد کزین‌ دم تا نفخ صور اسرافیلز رشک ‌کلک تو ‌کُتّاب بشکنند اقلام
20. ۲۰من و تو گرچه به‌ انگیز می نه محتاجیمکه بی‌مدام همان مست الفتیم مدام
21. ۲۱ولی چو باده چنان مرد را ز هوش بردکه می‌نداند کاغاز چیست یا انجام
22. ۲۲نه هیچ بالد از مدح ناقدان بصیرنه هیچ نالد از قدح ناکسان لئام
23. ۲۳چو نور مهر درخشان تفاوتی نکندگرش به صفّ نعالست یا به صدر مقام
24. ۲۴اگر به خاک شود تا بهار فیض ازلازو دماند گلهای تازه از ابهام
25. ۲۵شراب خوردن و بیخود شدن از آن خوشترکه آب نوشی و در راه دین ‌گذاری دام
26. ۲۶شراب را چو بری نام می‌توان دانستکه هست آب شر انگیز هم به شرع حرام
27. ۲۷نه آب نیل‌ که بر سبطیان حلال نمودحرام بود بر قبطیان نافرجام
28. ۲۸نه در مصاف حسین تیغ آبدار اولیستز آب در گلوی کافران کوفه و شام
29. ۲۹نه سگ‌گزیده‌گرش آب پیش چشم برندچنان ز هول بلرزد که روبه از ضرغام
30. ۳۰شراب اگر نکند شر بسی حلالترستز آب برکه و باران ز شیر دایه و مام
31. ۳۱شراب اگر نکند شر بود مباح از آنکمدام پخته ازو دیده‌اند عشرت خام
32. ۳۲حلال هست می ‌امّا به آزموده خواصحرام هست وی امّا به‌کور دیده عوام
33. ۳۳شراب با تو همان می‌کند که روح به تننه روح هرچه قوی‌تر قوی‌ترست اندام
34. ۳۴بخور شراب ‌و مده نقد حال‌ خویش ز دستکه دلنشین‌تر ازین‌ کمتر اوفتد ایام
35. ۳۵شهی نشسته چو یک عرش نور یزدانیفراز تخت و ملوکش غلام و ملک به‌کام
36. ۳۶نعیم هر دو جهانش به‌کام دل حاصلز یمن طاعت صدر مهین امیر نظام
37. ۳۷قوام عالم و تاریخ آفرینش جودکه آفرینش عالم بدوگرفت قوام
38. ۳۸کتاب حکمت دیباچهٔ صحیفهٔ فیضجمال دولت بازوی ملت اسلام
39. ۳۹سپهر مجد و علا میرزا تقی خان آنکامورکشور و لشکر بدوگرفته قوام
40. ۴۰درنگ حزمش بخشیده تخت را جنبششتاب عزمش افزوده ملک را آرام
41. ۴۱کفایتش زده سرپنجه با قضا و قدرسیاستش نهد اشکنجه بر صدور و عظام
42. ۴۲به بزم او نتوان رفت بی‌رکوع و سجودثنای او نتوان‌گفت بی‌درود و سلام
43. ۴۳بدان رسید که اندیشه خون شود در مغزز شرم آنکه به مدحش چسان ‌کند اقدام
44. ۴۴چنان ارادت شاهش دویده در رگ و پیکه خون و مغز همه خلق در عروق و عظام
45. ۴۵زهی ز هیبت تو جسم چرخ را رعشهخهی ز سطوت تو مغز مرگ را سرسام
46. ۴۶به عقل مبهمی ار رو دهد برون ا یدبه یک اشارهٔ سبابهٔ تو از ابهام
47. ۴۷ز طیب خلق تو نبود عجب‌ که مردم رابه جای موی همه مشک روید از اندام
48. ۴۸به هر که سایهٔ خورشید همت تو فتدهمه ستاره فشاند بجای خوی ز مسام
49. ۴۹به یمن رای رزین تو بس عجب نبودکه‌ کودکان همه بالغ شوند در ارحام
50. ۵۰به عقل دیدهٔ اوهام را کنی خیرهبه حزم توسن اجرام را نمایی رام
51. ۵۱گهر فشانی یک‌ روزهٔ تو بیشترستز هرچه قطره‌ که تا حشر می‌چکد ز غمام
52. ۵۲نهاده فایض نهیت به پای حکم رسننموده رایض امرت به فرق باد لجام
53. ۵۳خدا یگانا آب زلال مستغنیستکه تشنگان دل‌آزرده را بپرسد نام
54. ۵۴همین بس است ‌که سیراب می کند همه رااگر سکندر رومست اگر قلندر جام
55. ۵۵ز فیض خویش سپاس و ثنا طمع داردکه این سپاس بس او را که هست رحمت عام
56. ۵۶به پیش رحمت عامش تفاوتی نکندز کام تشنه‌لبان ‌گر دعاست ور دشنام
57. ۵۷هزار بار گرش تشنه مدح و قدح کندنه کم کند نه فزاید به بخشش و انعام
58. ۵۸به قدر تشنگی هر کسی فشاند فیضاگر فقیر حقیرست اگر ملوک ‌کرام
59. ۵۹کنون تو آبی و ما تشنه‌لب ببخش و ببینبه قدر رتبت ما والسلام والاکرام
60. ۶۰چو در اجابت مسؤول جود تو داردهزار بار فزونتر ز سائلان ابرام
61. ۶۱بیان صورت حال آنقدر مرا کافیستکنون تو دانی و روزی‌دهندهٔ دد و دام
62. ۶۲به هرچه روزی مقسوم هست خشنودمز دل بپرس ‌که ایزد چسان نهاد اقسام
63. ۶۳ز حکم بارخدایی عنان نخواهم تافتبه‌حکم آنکه بران‌نسخه‌جاری‌است احکام
64. ۶۴هزار بارگرم فقر ریز ریز کندزبان دق نگشایم به ایزد علّام
65. ۶۵چو او ببیند دیگر چرا دهم عرضهچو اوبداند دیگر چراکنم اعلام
66. ۶۶خدا به جود تو ارزاق ما حوالت ‌کردوگرنه بر تو چه افتاده بود رنج انام
67. ۶۷چنان‌ کریم و رحیمی‌ که می‌ندانندتز شوهر و پدر خود ارامل و ایتام
68. ۶۸قضا عنان ‌کش خلقست سوی رحمت تووگرنه اینهمه ‌گستاخ هم نیند عوام
69. ۶۹سخن چو عمر تو خوشتر اگر دراز کشیدکه خوش فتد بر حق از کلیم طول ‌کلام
70. ۷۰همیشه تا چو دو معنی ز یک سخن خیزدسخنوران بلیغش‌ کنند نام ایهام
71. ۷۱زبان هرکه چو نشتر ترا بیازارددلش پر از خون بادا چو شیشهٔ حجام