1. ۱پی نظاره فرّخ هلال عید صیامشدیم دوش من و ماه من به‌گوشهٔ بام
2. ۲فراز بام فرازنده قد موزونشدرخت طوبی‌ گفتی به سدره ‌کرده مقام
3. ۳چو نور ماه که تابد ز پشت ابر سفیدز پشت جامه عیانش سپیدی اندام
4. ۴دو تازه خدش زیر دو زلف غالیه‌بودو تیره خالش زیر دو جعد غالیه‌فام
5. ۵دو لاله زیر دو سنبل دو روز زیر دو شبدو نور زیر دو ظلمت دو صبح زیر دو شام
6. ۶دو نافه زیر دو عنبر دو نقطه زیر دو جیمدو حبّه زیر دو خرمن دو دانه زیر دو دام
7. ۷به‌ گوش گفتمش ای ‌مه جمال خویش بپوشز بهر آنکه نبینند چهرهٔ تو عوام
8. ۸رخ تو ماه دوهفته !ست وگر ببینندشگمان برند که یک نیمه رفته ماه صیام
9. ۹چو صبحگاه‌شود جملگی‌به‌عادت‌خویششوند جمع و شهادت دهند نزد امام
10. ۱۰به خنده‌ گفت تو بنی هلال را گفتمهلال را چکنم با وجود ماه تمام
11. ۱۱ترا نظر به سوی آسمان مرا به زمینمراد تو مه ناقص مراد من مه تام
12. ۱۲پس از دو ابروی تو گر هلال را نگرمبه شبهه افتم‌ کز این سه ماه عید کدام
13. ۱۳چو این بگفتم پنهان به زیر لب دیدمکه نرم نرمکم از مهر می‌دهد دشنام
14. ۱۴که این حکیمک ‌گویی پیمبر شعر استکه معجزات سخن می‌شود بدو الهام
15. ۱۵سخن دراز چه رانم چو خور نشست به‌ کوهچو زرد شیری غژمان ‌که دَرشود به‌ کنام
16. ۱۶به چرخ بر زبر ماه نو نمود شفقچو سرخ می ‌که زند موج و ریزد از لب جام
17. ۱۷هلال دید مهم وز انامل مخضوبهمی نهاد دو فندق فراز دو بادام
18. ۱۸سوال ‌کرد که این ماه در چه باید دیدچه واردست درین باب از رسول انام
19. ۱۹بگفتمش که نبی ‌گفته هر که بر کف دستببیند این مه نیکو رود بر او ایام
20. ۲۰بگفت پس به ‌کف دست شاه باید دیدکه قبض و بسط قضا را به دست اوست زمام
21. ۲۱یگانه خسرو منصور ناصرالدین شاهکه چار رکن جهان را به عدل اوست قوام
22. ۲۲رهین خدمت اویند در زمین ابدانمطیع حضرت اویند بر فلک اجرام
23. ۲۳شهی‌که از پی تعظیم خم شودکافربه هرکجاکه‌کند راست رایت اسلام
24. ۲۴به‌بر ز زال زر از زخم ‌گرز او زلزالبه مغز سام یل از سهم تیغ او سرسام
25. ۲۵زهی بنان تو در بزم ابر گوهر ریززهی سنان تو در رزم برق خون‌آشام
26. ۲۶بقای خصم و شامیست کش‌ نباشد صبحجمال بخت تو صبحیست‌ کش نباشد شام
27. ۲۷به رنگ شاخ بقم ‌گشته جسم حاسد توز بس که خون دلش با عرق چکد ز مسام
28. ۲۸اگرنه نوک سنان تو خون و مغز عدوستچو مغز و خون رودش از چه در عروق و عظام
29. ۲۹بلارک تو پسرعم ذوالفقار علیستکه چون ‌کشیده شود تیغها رود به نیام
30. ۳۰چو گاهواره شب و روز چرخ از آن جنبدکه طفل بخت تو گیرد ز جنبشش آرام
31. ۳۱محیط دایرهٔ آفرینش زانروترا زمانه نه آغاز دیده نه انجام
32. ۳۲کفاف جود و هستی دهد به شخص عدمعفاف عدل تو مستی برد زطبع مدام
33. ۳۳جنین به روز نبردت دوباره نطفه شوددمان به پشت پدر پوید از مشیمهٔ مام
34. ۳۴ز نظم عدل تو نبود عجب‌ که مرواریدکشد طبیعتش اندر صدف به سلک نظام
35. ۳۵ز بانگ‌ کوس تو گوش زمانه‌راست صممز بوی خلق تو مغز فرشته ‌راست زکام
36. ۳۶همیشه تاکه توان ارتفاع شس شناختز نصب شاخص و ظل اصابع و اقدام
37. ۳۷چنان رفیع بود آفتاب دولت توکه خیره ماند در ارتفاع او اوهام
38. ۳۸بود به جوهر شمشیر تو قیام ظفرهمیشه تا که عرض را به جوهرست قیام