1. ۱ای رخش ره‌نورد من ای اسب تیزگامتا چند بند آخوری آخر برون خرام
2. ۲کاه خسان چه می‌خوری ای رخش ره‌نوردبار خران چه می‌بری ای اسب تیزگام
3. ۳هرگز نبوده آب تو از منهل خسانهرگز نبوده‌ کاه تو از آخور لئام
4. ۴ده ماه شد که خوی‌ گرفتی به نای و نوشوندر طویله خوردی و خفتی علی‌الدوام
5. ۵هر شام داده‌ کاه و جوت را به امتنانهر روز شسته یال و دمت را به احترام
6. ۶ای بس‌که آب دادم و تیمارکردمتنه زبن زدم به پیشت و نه بر بستمت لجام
7. ۷آبت ‌گهی ز چاه ‌کشیدم‌ گهی ز جویکاهت ‌گهی به نقد گرفتم‌ گهی به وام
8. ۸هرگز به تازیانه بنشخودمت سرینوز چنبر چدار نیفکدمت به دام
9. ۹گاهت به‌گاه دادم و آب و علف به وقتغافل نبودم از تو به یک عمر صبح و شام
10. ۱۰یک‌یک حقوق رفته اگر بازگویمتحالی فروچکد عرق شرمت از مسام
11. ۱۱تازی نژاد اسب من آخر حمیتییک ره چو تازیان به حمیت برآر نام
12. ۱۲چون شد حمیت عربی‌کت ز پیش بودز اصطبل سر برآر چو شمشیر از نیام
13. ۱۳خیز ای سیاه‌روی ترا ز رخش روستهماز سم بسای مردمک دیدهٔ خصام
14. ۱۴اسبا حقوق من به عقوق ار بدل ‌کنیترسم ‌که روزگار کشد از تو انتقام
15. ۱۵اسبا زمان یاری و هنگام یاوریستلختی برون خرام و مکن رنج من حرام
16. ۱۶از سمّ ره‌نورد بجنبان همی زمینوز نعل خاره‌کوب بسنبان همی رخام
17. ۱۷برزن خروش تا بمرد مار در شکفتبرکش صهیل تا برمد شیر درکنام
18. ۱۸از دم به چشم شیر فلک در فکن غباراز سم به جسم ‌گاو زمین برشکن عظام
19. ۱۹اسباگرم ز پارس رسانی به ملک ریزرین‌ کنم رکابت و سیمین‌ کنم ستام
20. ۲۰از حلقهٔ ستاره همی سازمت رکیبوز رشتهٔ مجره همی آرمت لجام
21. ۲۱میخت‌کنم ستاره و نعلت‌کنم هلالزینت ز زر پخته ستامت ز سیم خام
22. ۲۲هم پای‌بند بافمت از ریش ابلهانهم پاردم نمایمت از سبلت عوام
23. ۲۳تو زیر رانم آیی چون زیر ابرکوهمن بر تو خود نشینم چون بر سمند سام
24. ۲۴از پارس بهر کسب معالی سفرکنمراحت ‌کنم حرام‌ که حاصل شود مرام
25. ۲۵هم چهرهٔ ستاره برندم به نوک تیرهم‌گردن زمانه ببندم به خم خام
26. ۲۶گه چون‌ عجم به‌دست همی چین کنم‌کمندگه چون عرب به چهره همی برنهم لثام
27. ۲۷اقبال و بخت و عز و معالی به‌گرد مناز چارسو بجهد همی جوید ازدحام
28. ۲۸حیرت ‌کند ز جنبش من در هوا عقابغیرت برد به رحمت من در زمین هوام
29. ۲۹قانع شوم به بیش وکمی‌کم دهد خدایراضی شوم به خیر و شری ‌کاید از انام
30. ۳۰بر دهر سخره رانم چون رند بر فقیهبر مرگ حمله آرم چون باز بر حمام
31. ۳۱نفرین‌ کنم به پارس‌ که از ساکنان اوواصل نگشت نعمت و حاصل نگشت کام
32. ۳۲نه ریش‌ کس ز مرهمشان جسته اندمالنه زخم ‌کس ز داروشان دیده التیام
33. ۳۳همواره در شقاق و ستمشان مدار سیرپیوسته در نفاق و جفاکرده اقتحام
34. ۳۴چون‌ من ‌کسی به ‌ساحت آن‌خوار و مستمندچون من ‌کسی به عرصهٔ آن زار و مستهام
35. ۳۵میران آن به‌ گاه تواضع چنان ثقیلکز جا قیامشان ندهد دست تا قیام
36. ۳۶جز باد عجبشان ندمد هیچ در دماغجز بوی‌ کبرشان نرسد هیچ بر مشام
37. ۳۷جز چند تنگه از گهر پاک زاده‌انداز دودهٔ مکارم و از دوحهٔ‌ کرام
38. ۳۸چون‌ لاله روز و شب همه با عیش و انبساطچون غنچه دمبدم همه با وجد و ابتسام
39. ۳۹ژاژی ز هیچکس نشنیدم به جز مدیحلغوی ز هیچیک نشنیدم به جز سلام
40. ۴۰بر من زحام آنان چون عام بر امیربر من هجوم ایشان چون خاص بر امام
41. ۴۱زان چند تن‌گذشته ملولم ز شیخ و شابزان چند تن‌‌ گذشته خمولم ز خاص و عام
42. ۴۲رنجی مرا کز ایشان ‌گر زانکه بشمرمآن رنج ناشمرده سخن می‌شود تمام