1. ۱ای بت سیمین بناگوش ای به تن چون سیم خامای دو زنگی طره‌ات را عنبر و ریحان غلام
2. ۲مه نمایی ازگریبان سرو پوشی در حریرگل‌گذاری زیر سنبل نور بندی در ظلام
3. ۳پستهٔ خندان تو چون تُنگ شکر دلفریبرستهٔ دندان تو چون سلک‌گوهر با نظام
4. ۴بسکه سر تا پا لطیفی هیچ عضوت را ز هممی‌نشاید فرق ‌کردن ‌کاین ‌کدامست آن‌ کدام
5. ۵قامتست این یا قیامت عارضست این یا قمرصورتست این یا معانی شکرست این یا کلام
6. ۶ها بجنبان زلف تا باد صبا آید به رقصهی بیفشان موی تا مرغ هوا افتد به دام
7. ۷موی بگشا تا دگر هرگز نگردد شام صبحروی بنما تا دگر هرگز نگردد صبح شام
8. ۸طرهٔ تو مغربست و چهرهٔ تو آفتاب. چهره بنما سهل باشدگو قیامت‌کن قیام
9. ۹تا به‌کی در حجره پنهانی چو غلمان در بهشتآخر ای نوباوهٔ حورا یکی بیرون خرام
10. ۱۰فکر ننگ و نام تاکی چنگ و جام آور به‌کفچنگ و جام ار هست باقی‌گو نباشد ننگ و نام
11. ۱۱عیش می‌روید به جای لاله امروز از زمینوجد می‌بارد به جای ژاله امروز از غمام
12. ۱۲روز مولود شهنشاهست و در روزی چنینهرکه غمگینست بر وی زندگی بادا حرام
13. ۱۳در چنین روزی ‌که خون از وجد می‌جوشد به تندر چنین روزی‌که می از شوق می رقصد به جام
14. ۱۴در چنین روزی که می‌جنبد ز وصل دوست دلدر چنین روزی‌که می‌پرد ز شوق جام‌کام
15. ۱۵باده باید آنقدر خوردن ‌که جای خون و خویمی‌دود اندر عروق و می‌تراود از مسام
16. ۱۶لیک من از تنگدستی چون ندارم وجه میمست سازم خویش را از مدحت صدر انام
17. ۱۷آفتاب دین و دولت حکمران شرق و غربآسمان ملک و ملت اعتضاد خاص و عام
18. ۱۸صدر اعظم بدر عالم شمس ملت تاج ملکغیث دولت غوث دین کان کرم کهف کرام
19. ۱۹آنکه‌ کاخش از حوادث دهر را دارالامانوانکه بزمش از سوانح خلق را دارالسلام
20. ۲۰نامهٔ اقبال و دولت را به نامش افتتاحدفتر اجلال و شوکت را به تیغش اختتام
21. ۲۱روز مهرش سرو و سنبل روید از صحرا وکوهگاه جودش سیم وگوهر ریزد از دیوار و بام
22. ۲۲سنگ را بیجاده سازد حزمش از یک التفاتخاک را فیروزه سازد عزمش از یک اهتمام
23. ۲۳خامهٔ او ظم صد لشکر دهد از یک صریرخاطر او فتح صدکشورکند از یک مسام
24. ۲۴خلق را نگذاشتی یک لحظه جودش‌گرسنهگر ز امر حق نبودی فرض بر مردم صیام
25. ۲۵پشه‌یی را باد اگر در عهد او سیلی زندخشم او تا روز حشر از بادگیرد انتقام
26. ۲۶تا نظام ملک و دین را گشت ‌کلک او کفیلتیرها درکیش ماند و تیغها اندر نیام
27. ۲۷ای دل و دست ترا دریا وکان نایب منابای رخ و رای ترا خورشید و مه قایم مقام
28. ۲۸هر جبینی راکه نبود داغ مهرت بر جبینباز زی پشت پدر برگردد از زهدان مام
29. ۲۹گرمی مهر تو مور و مار را کردست صیدنرمی نطق تو وحش و طیر راکردست رام
30. ۳۰عاجزی از مالش موری اگرچه قادریکز دو تار مو نمایی بر سر شیران لجام
31. ۳۱برگها با نظم می‌رویند از اطراف شاخنوبهار عدلت از بس داده‌گیتی را نظام
32. ۳۲مهر تو در هیچ دل نگذاشت جای آرزوبسکه شادی بر س شادی همی جست ازدحام
33. ۳۳زر ز جودت خوار شد چندانکه زال زر ز خشمزانزجار این لقب نفرین‌کند بر جان سام
34. ۳۴صاحبا صدرا حدیثی طرفه دارم‌گوش‌کنزار و پژمان زال زر را دوش دیدم در منام
35. ۳۵گفتمش زار از چه‌ای‌؟‌گفتا شنیدستم‌که زراز سخای خواجه شد چون خاک ره بی‌احترام
36. ۳۶وینک اندر دخمهٔ تاری ز ننگ این لقبهر زمان از خشم نفرینها کنم بر جان سام
37. ۳۷بر کمال قدرت یزدان بس این برهان توبر یکی مسندکنی جا با دو عالم احتشام
38. ۳۸فقر را زافراط جودت بر گلو گیرد فواقخلق را از بوی خلقت در مشام افتد زکام
39. ۳۹تا حکیمان را حکایت از حدوثست و قدمتا فقیهان را روایت از حلالست و حرام
40. ۴۰ناصرت بادا شهنشه یاورت بادا خدایکشورت بادا به فرمان اخترت بادا به ‌کام