1. ۱عید آمد و عیش ‌آمد و شد روزه و شد غمزین آمد و شد جان و دلی دارم خرم
2. ۲ماه رمضان‌گرچه مهی بود مبارکشوال نکوتر که مهی هست مکرّم
3. ۳الحمدکه آن واعظک امروز به‌کنجیچون‌حرف نخشین مضاعف شده مدغم
4. ۴وان زاهدک از طعنهٔ اوباش خلایقچون دزد عسس دیده به‌کنجی نزند دم
5. ۵رفت آنکه رود شیخ خرامان سوی مسجدوز پیش و پسش خیل مریدان معمّم
6. ۶از کبر ز هم برنکند چشم چو اکمهوز عجب به‌کس می‌نزند حرف چو ابکم
7. ۷رفت آنکه مر آن موذن موذی به مناجاتچون‌گاوکشد نعره‌گهی زیر وگهی بم
8. ۸وان واعظ و مفتی چو درآیند به مسجداین عجب مصور شود آن‌کبر مجسم
9. ۹آن باد به حلق افکند این باد به دستارآن مشک منفخ شود این خیک مورم
10. ۱۰وان قاری عاری به‌گه غنه و ادغامخیشوم بر از باد کند همچو یکی دم
11. ۱۱وانگونه ز هم حنجره و حلق‌گشایدکش پیچ و خم روده هویدا شود از فم
12. ۱۲خیز ای بیت و امروز به‌رغم دل واعظهی بوسه پیاپی ده و هی باده دمادم
13. ۱۳ماه رمضان برنگرفتم ز لبت بوسکز روزه دلی داشتم آشفته و درهم
14. ۱۴بس بوسه‌که درکنج لبت جمع شدستندچون شهد که گردد به یکی‌ گوشه فراهم
15. ۱۵زان لب نکنی بازکه از فرط حلاوتچون تنگ شکر هر دو لبت دوخته برهم
16. ۱۶تا بر لب لعل تو ز من وام نماندبرخیز و بده بوسهٔ یک‌ماهه به یکدم
17. ۱۷ای طرهٔ تو تیره‌تر از دیدهٔ شاهینوی مژهٔ تو چیره‌تر از ناخن ضیغم
18. ۱۸جور تو وفا خار توگل درد تو درمانرنج تو شفا زهر تو مل زخم تو مرهم
19. ۱۹در حلقهٔ زلفین تو تا چثبم‌کندکاربندست و شکنج و گره و دایره و خم
20. ۲۰جز چشم‌ تو کز وی دل من هست هراسانآهو نشنیدم که ازو شیرکند رم
21. ۲۱با یاد سر زلف تو شب تا به سحرگاهدر بستر و بالین چمدم افعی و ارقم
22. ۲۲ای پستهٔ خندان تو زان رستهٔ دندانچون حقهٔ یاقوت پر از عقد منظم
23. ۲۳در زلف سیاهت همه‌کس ناظر و من نیزبر ساق سپیدت همه‌کسن مایل و من هم
24. ۲۴چون ‌حسن ‌تو هر روز شود عشق ‌من افزونزانست‌که چون حسن تو عشقم نشودکم
25. ۲۵بی‌ساعد سیمین توام حال تباهستبی‌سیم ‌گدا را نبود عیش مسلّم
26. ۲۶در سیم سرینت ز طمع دوخته‌ام چشمکز فقر ندارم به جز اندیشهٔ درهم
27. ۲۷زان سیم بخیلی مکن ای ترک ازیراکازدادن سیمست همه بخشش حاتم
28. ۲۸ای ترک برآنم که در این عهد همایونمردانه شبیخون فکنم بر سپه غم
29. ۲۹از زلف تو پوشم زره از جعد تو خفتاناز قد تو سازم علم از موی تو پرچم
30. ۳۰وانگه ز پی خطبهٔ این فتح نمایانشعری‌کنم انشاء به مدح شه اعظم
31. ۳۱دارای عجم وارث جم سایهٔ یزدانخورشید زمین ماه زمان شاه معظّم
32. ۳۲شاهنشه آفاق محمد شه غازیکز پایه براز کی بود از مایه براز جم
33. ۳۳ای ساحت آفاق ز رای تو منوروی جبهت افلاک به داغ تو موسم
34. ۳۴مهتاب بود مهر تو و حادثه‌کتانخورشید بود چهر تو و نایبه شبنم
35. ۳۵روی قمر از طعنهٔ رمح تو بود ریشپشت فلک از صدمهٔ‌گرز تو بود خم
36. ۳۶زاید نعم از جود تو چون حرف مشدّدناقص ستم از عدل تو چون اسم مرخم
37. ۳۷بعد از همه شاهانی و پیش از همه آریبه بود محمدکه سپس بود ز آدم
38. ۳۸ذات تو مگر علت غائیست جهان راکز عهد موخر بود از رتبه مقدم
39. ۳۹مانند سلیمان همه عالم بگرفتیبا قوت بازو نه به خاصیت خاتم
40. ۴۰بر ذرّهٔ خاک قدمت سجده برد چرخدر قطرهٔ ابر کرمت غوطه‌ خوردیم
41. ۴۱از خیر و شر دور زمان رای تو آگهبر نیک و بدکار جهان جان تو ملهم
42. ۴۲با لطف تو تریاک دهد چاشنی قندبا قهر تو پازهر دهد خاصیت سم
43. ۴۳از ضعف عدد ضعف عدوی تو فزایدچون‌کسرکز افزونی تربیع شودکم
44. ۴۴گر حور به جنت شرر تیغ تو بیندباگیسوی آشفته‌گریزد به جهنم
45. ۴۵در معرکهٔ رزم تو از زهرهٔ شیرانتا حشر نروید به جز از شاخ سپر غم
46. ۴۶با جاه تو پستست نهایات نه افلاکبا قدر تو تنگست فراخای دو عالم
47. ۴۷شاها به سرم‌گر ز فلک تیغ ببارددر مهر تو الا به ارادت نزنم دم
48. ۴۸تو چشمهٔ حیوانی و من همچو سکندراز چهر تو محرومم و با مهر تو محرم
49. ۴۹دیریست‌که آسوده‌ام از خلق به کنجیهم مدح توام مونس و هم یاد تو همدم
50. ۵۰نه شاکر ازینم‌که خلیلی‌کندم مدحنه شاکی از آنم‌که حسودی‌کندم ذم
51. ۵۱درکیسهٔ من‌گو نبود درهم و دیناربر آخور من ‌گو نبود ابرش و ادهم
52. ۵۲با مهر تو بر دوش من این خرقهٔ خلقانصد بار نکوتر بود از دیبهٔ معلم
53. ۵۳کامم همه اینست چو شمشیر تو قاطعتا حکم فضا هست چو تدبیر تو محکم
54. ۵۴احباب ترا باد به‌کف ساغر عشرتاعدای ترا باد به‌برکسوت ماتم