1. ۱بامدادان ‌کآ‌فتاب خاوری سر زد ز بامماهرویم بام را از عکس ‌گیسو کرد شام
2. ۲گه رخش دیدم به زیر زلف و گفتم این دمستکآفتاب عالم‌آرا برکشد تیغ از نیام
3. ۳گه پریشان دیدمش زلفین و گفتم این زمانچون شب تاریک عالم را فروگیرد ظلام
4. ۴نور صبح و نور رویش بسکه با هم بُد قرینمن ‌ندانستم به تحقیقی‌این کدامست آن کدام
5. ۵روی او بر قد او چون لاله‌یی بر شاخ‌ گلخال او در زلف او چون دانه‌یی در زیر دام
6. ۶طرهٔ طرار او بر طرف خط مشکسایطرفه‌ طوماریست‌ کز مُشک ختن دارد ختام
7. ۷نام دلها کرده گویی ثبت در طومار زلفکز سواد زلف‌ مشکینش جهان شد مشکفام
8. ۸نی خطا گفتم دلی را کاو به زلف اندر کشدزو چو بدخواه شهنشه نی نشان ماند نه نام
9. ۹الغرض شادان رسید آن‌ماه و جان از خرمیچون‌قدح‌خواری‌که‌ نو شدباده درعید صیام
10. ۱۰گفت ای راوی‌که شخص آفرینش سربسرگوش گردد چون ‌صدف ‌هرگه گهر ریزی ز کام
11. ۱۱هیچ دانی‌ کز برای شهریار ملک جمپیکی از شاه عجم هم خلعت آرد هم پیام
12. ۱۲قیمت هر تار از آن خلعت منالِ هندوچینارزش هر پود از آن کسوت خراج مصر و شام
13. ۱۳گفتم‌آری چون‌ندانم من ‌که در هرروز و شبفکر شه بر جای فکرت بر ضمیرم مستدام
14. ۱۴گفت برگو خدمتی شایسته از طبع سلیمتا برای تهنیت‌خوانی به هنگام سلام
15. ۱۵گفتم‌اینک گوش بگشا بشنو این شیوا سخنکز شمیم نغز او مغز خردگیرد زکام
16. ۱۶زان سپس خواندم برش این شعر را کز شرم اوخون‌به‌جای‌خون‌چکد اهل‌خرد را از مسام