1. ۱رونده رخش من ای از نژاد باد شمالز صلب صاعقه و پشت برق و بط‌ن خیال
2. ۲دم تو سلسلهٔ‌ گردن صبا و دبورسم تو مردمک دیدهٔ جنوب و شمال
3. ۳دریده حملهٔ تو باد عاد را ناموسکشیده پیکر تو کوه قاف را تمثال
4. ۴مجرّه را عوض تنگ بسته‌ یی به شکمستاره را به دل میخ سوده زیر نعال
5. ۵دونده از درهٔ تنگ همچو باد صبارونده در شکم سنگ همچو آب زلال
6. ۶کفست در دهنت یا یک آسمان پروینسمست زیر پیت یا یک آشیان پر و بال
7. ۷جهان‌نوردی وکُه‌کوبی و زمین‌سپریسیاهِ روی تنی یا که رخش رستم زال
8. ۸سپهر دارد هر ماه یک هلال و زمینز نقش نعل تو هر لحظه صدهزار هلال
9. ۹دمت ز ناصیهٔ ماه رفته‌ک‌دکلفسمت به جمجمهٔ خاک سفته مغز جبال
10. ۱۰بلند و پست ندارد به پیش پای تو فرقچو پیش پرتو خورشید و مه‌وهاد و تلال
11. ۱۱تو را به طی مسافت چو وهم حاجت نیستکه هرکجا که ‌کنی عزم در رسی فی‌الحال
12. ۱۲زمان ماضی اگر با تو همعنان ‌گرددبه یک رکاب زدن بگذرد ز استقبال
13. ۱۳گرم ز ملک سلیمان بری به خطهٔ ریکه تا به حشر مصون باد از فنا و زوال
14. ۱۴ز عِقدِ پروین گوهر نشانمت برزینز موی غلمان عنبر فشانمت بر یال
15. ۱۵مگر به یاری یزدان مرا فرود آریبه درگهی‌که بر او بوسه می‌زند اقبال
16. ۱۶جناب صدر معظم اتابک اعظمکه اوست ناظم ملک ملک به استقلال
17. ۱۷امیر و صدر مهین میرزا تقی خان آنکفلک فلک شرفست و جهان جهان اجلال
18. ۱۸روان عقل و هنرکیمیای هوش و خردجهان شوکت و فرّ آسمان قدر و جلال
19. ۱۹صحیفهٔ ادب و فر و مجد و دفتر حلمسفینهٔ‌ کرم و کنز جود و گنج نوال
20. ۲۰قوام دولت و ملت نظام سیف و قلمامیر لشکر و کشور امین ملکت و مال
21. ۲۱سخن‌شناس و هنرپرور و ستاره‌ضمیربزرک‌همت وکوچک‌دل و فرشته‌خصال
22. ۲۲نزول رحمت خلاق را دلش جبریلقبول قسمت ارزاق را کفش میکال
23. ۲۳به تیغ حارس جیش و به ‌کلک حافظ ملکبدین مخالف مال و بدان مخالف مال
24. ۲۴پر از مناقب او هست دفتر شب و روزپر از مواهب او هست دامن مه و سال
25. ۲۵به بطن مام ز صلب پدر نرفغه هنوزبه نذر جودکفش روزه می‌گرفت آمال
26. ۲۶ز میل خامه به‌ کحل مداد بزدایدبنان او رمد جهل را ز چشم‌کمال
27. ۲۷به چشم سر نگرد هرچه در دلست امیدهنوزگوش سرش ناشنیده بانگ سوال
28. ۲۸نگین مهرش دست ستاره را یارهکمند قهرش پای زمانه را خلخال
29. ۲۹مجسم ازکف او معنی سخا و کرممشاهد از رخ او صورت جلال و جمال
30. ۳۰به حسن و رای فرود ‌آرد اختر ازگردونبه حفظ و حزم نگهدارد آب در غربال
31. ۳۱زهی به صدرنشینان صفهٔ ملکوتعلو رفعت‌جاه تو تنگ‌ کرده مجال
32. ۳۲کمند عزم تو گیسوی شاهد نصرتسنان قهر تو مژگان دیدهٔ آجال
33. ۳۳زمانه باکرمت‌کم ز ریزهٔ نانیستکه گاهش از بن دندان برون کنی به خلال
34. ۳۴شد آن زمان‌که ز ناایمنی شقایق سرخچو چشم شیر مهیب آمدی به چشم غزال
35. ۳۵کنون به عهد توگر نقش شیر بنگارنددرو ز بیم نه دندان ‌کشند و نه چنگال
36. ۳۶هنوز نطفه ز اصلاب نامده به رحمز بیم بشنوی آوازگریهٔ اطفال
37. ۳۷بسی شگفت نباشد که حرص مدحت توجماد و جانوران را درآورد به مقال
38. ۳۸شنیده‌ام‌ گرهی ناسپاس بگزیدندبه مهرکین و بدین‌کفر و بر رشاد ضلال
39. ۳۹ستیزه با تو نمودند ساز و غافل ازینکه شیر شرزه بنهراسد از هزار شکال
40. ۴۰هزار بیشهٔ نی را بس است یک شعلههزار طاق‌کهن را بس است یک زلزال
41. ۴۱شودگسسته ز یک تیغ صدهزار رسنشود شکسته ز یک سنگ صدهزار سفال
42. ۴۲به معجزی ‌که نمودار شد ز چوب کلیمشدند عاجز یک دشت جادوی محتال
43. ۴۳خدای خواست‌که بر مردم آشکارکندکه برکشیدهٔ او را فکندست محال
44. ۴۴وگرنه با تو که یک بیشه شیر غژمانینبود روبهکان را مجال جنگ و جدال
45. ۴۵کلیم را چه ضرر گر حَشَر کند فرعونمسیح را چه خطرگر سپه‌ کشد دجال
46. ۴۶به زیر ظل شهنشه‌که ظل بار خداستهمی ببال و بداندیش را بگوکه بنال
47. ۴۷بقای عمر تو بادا به دهر و پاداشنبه‌دوست گنج و درم‌ده به‌حضم رنج و وبال
48. ۴۸همیشه تا که بر آب روان نسیم صباکشد چو مرد مهندس دوایر و اشکال
49. ۴۹پر از دوایر و اشکال باد خاک درتز نقش بوسهٔ حکام و سجدهٔ عمّال
50. ۵۰دل و روان تو پر باد جاودان و تهیپر از ولای شهنشه تهی ز رنج و ملال
51. ۵۱به خوشدلی ‌گذران روزگار فانی راکه‌کس نماند باقی جز ایزد متعال
52. ۵۲بخور بنوش بنوشان بده بپاش ببخشبچم بپوش بپوشان بزن بتار بنال