1. ۱در ششم روز جمادی نخست اول سالماه من آمد و آن سال نکو گشت به فال
2. ۲بر من ‌از دیدنش آن روز دو نوروز گذشتهیچ دیدی‌ که دو نوروز رسد اول سال
3. ۳تا برد رنج و ملالم ز دل آنروز به رمززد بسی فال نکو آن بت پر غنج و دلال
4. ۴دو سر زلف پریشان را با هم پیوستیعنی امسالت آشفته نگردد احوال
5. ۵با زبان نقطهٔ خال لب خود را بمکیدیعنی امسالت شیرین چو شکر گردد حال
6. ۶کف دستم را با سی و دو دندان بمزیدیعنی امسالت کف پر شود از در و لال
7. ۷گنج رخسارهٔ خود بر سر و رویم مالیدیعنی امسال ز هرسو به تو روی آرد مال
8. ۸سود سیمین‌‌لب خود بر لب و ریشم یعنیکه لبالب شود امسالت از سیم جوال
9. ۹زان‌ سپس‌‌ گفت‌ که می ارچه به شرعست حراملیک در عید پی ‌گفتن شعرست حلال
10. ۱۰خاصه در تهنیت شمع شبستان عفافمهد علیا که مر او را به جهان نیست همال
11. ۱۱حلقهٔ دیدهٔ اجرام سپهرش یارهچنبر طرهٔ حوران بهشتش خلخال
12. ۱۲حور فردوس‌لقا زهره زهرا طینتسارهٔ آمنه خو مریم میمونه‌ خصال
13. ۱۳بسکه‌ با ستر و عفافست بسی ‌نیست عجبکاب و آیینه هم او را نپذیرد تمثال
14. ۱۴آیت عصمتش ار بر کره ی خاک دمندخاک چون آب روان می‌نپذیرد اشکال
15. ۱۵از پس پرده اگر صرصر قهرش بوزدآب ‌گردد ز نهیبش جگر رستم زال
16. ۱۶پرده پوش است ز بس عصمت او می‌ترسمکه‌گرش وصف‌کنم ناطقه‌ام‌گردد لال
17. ۱۷زانکه از خاصیت عصمت او بکر سخنبرکشد پرده ز رخسار چو ربات حجال
18. ۱۸نفس از مدحت خلقش شود آنسان مشکینکز چراگاه غزالان ختن باد شمال
19. ۱۹دهر با همت او کمتر از آن نان‌ریزه استکآدمی از بن دندانش برآرد ز خلال
20. ۲۰دو جهان از قفس صعوه بسی تنگترستشاهباز شرف او چو گشاید پر و بال
21. ۲۱هست‌ پنهان‌ چو خرد لیک‌ عیانست‌ کزوستاینهمه دانش و هوش و هنر و فهم و کمال
22. ۲۲گر شود ابر کفش رشحه‌فشان بر گیتیهفت دریا شود از یک نم او مالامال
23. ۲۳بس شبیست‌ به ارزاق مقرر کرمشکه نهانی رسد از یزدان ناکرده سؤال
24. ۲۴ورنه دستی‌که نتابیده بر او شمس و قمرکی توان‌ گفت ‌گشاید ز پی جود و نوال
25. ۲۵پای تا سر همه نورست چو خورشد ولیبا همه نورش هرگز نتوان دید جمال
26. ۲۶حور فردوس به بزمی‌ که ‌کنیزان ویندفخرها می‌کند ار استد در صف نعال
27. ۲۷دست زرپاش چو بر جام سفالین سایدجام زرین شود از فیض ‌کفش جام سفال
28. ۲۸عکس خود منع کند شخص وی از فرط عفافگرچه آیینه بود صیقلی و آب زلال
29. ۲۹ذات او را نتوان درک به اوهام و عقولنسبتی دارد مانا به خدای متعال
30. ۳۰چهر او در تتق غیب و من اینک به غیابگوهرافشان شده در مدح وی از درج مقال
31. ۳۱به دعا ختم‌کنم درج ثنا راکه مراستدر ثناگفتن آن ذات نهان تنگ مجال
32. ۳۲تا محالست به تصدیق خرد دیدن حقچه‌به‌چشم‌سر و چه‌وهم‌و چه‌فکر و چه‌خیال
33. ۳۳گوهر زندگی او که نهان از نظرستباد پیوسته مصون در صدف عز و جلال