1. ۱خسروا ای ‌کت ایزد متعالنافریدست در زمانه حمال
2. ۲دولتی بیکران ترا دادهکش همه چیز هست غیر زوال
3. ۳بحر در جنب جود تو شبنمکوه در نزد حلم تو مثقال
4. ۴سیم و زر را به دور دولت تونشناسد کسی ز سنگ و سفال
5. ۵مر مرا هست چاکری‌ که بوددر مدیحش زبان ناطقه لال
6. ۶لب او ساغریست از یاقوتاز می ‌لعل رنگ مالامال
7. ۷گر خورد خون من حلالش بادخوردن خون اگر‌چه نیست حلال
8. ۸راستی سرو و ماه را ماندقد و رخسارش ازکمال و جمال
9. ۹چشم و مژگان او بهم دانیبه چه ماند به تیر خورده غزال
10. ۱۰خلقی از فکر موی او شب و روزخیلی از یاد خال او مه و سال
11. ۱۱با تنی همچو موی مویامویبا قدی همچو نال نالانال
12. ۱۲خال در طاق ابرویش ‌گوییجا به محراب ‌کعبه‌ کرده بلال
13. ۱۳عقل گفت از خیال او بگذرتا نگردی اسیر خیل خیال
14. ۱۴عشق‌گفتا زهی فراست عقلکه تصورکند خیال محال
15. ۱۵روی او کرده مر مرا حیرانبر چه بر صنع قادر متعال
16. ۱۶ورنه یکتا خدای داند و بسکه نیم پای‌بست طره و خال
17. ۱۷به خدایی‌که صبح و شام‌کنندشکر آلای او نساء و رجال
18. ۱۸به کریمی که گسترد شب و روزبر سیاه و سفید خوان نوال
19. ۱۹که بود مر مرا ز پاکی اصلپاس شرع رسول در همه حال
20. ۲۰هست القصه زان سهی بالامر مرا از بلا فراغت بال
21. ۲۱من و او هر دو بیهمالستیماو به حسن و جمال و من به ‌کمال
22. ۲۲شَعر او مشک و شِعر من شکرآن مبرا ز مثل و این ز مثال
23. ۲۳شَعر او بر بنای شرع ‌کمندشعر من بر به ‌پای عقل عقال
24. ۲۴او چو برقع ز رخ براندازدتا که بفریبدم به غنج و دلال
25. ۲۵من چنان ساز شعر ساز کنمکه دگرگون شود ورا احوال
26. ۲۶تنگ بر خدمتم میان بستهچون به قصر تو قیصر و چیپال
27. ۲۷من نخواهم ز بخت الا اواو نخواهد ز شاه الا شال