1. ۱بیا و ساغر می‌ کن ز باده مالامالکه ماه روزه به حسرت ‌گذشت نالانال
2. ۲بباید از غم و انده ‌گریخت میلامیلمی دو ساله به پیمانه ریخت مالامال
3. ۳بنوش باده و نوشان به یاد رحمت حقکه فضل بار خدا شاملست در همه حال
4. ۴به آب باده غبار دل از پیاله بشویکه هست در دلت اندک ز روزه گرد ملال
5. ۵مرا ز عید خوش آمد که هست روزه حرامنه‌ بلکه خوشترم از آنکه هست بوسه حلال
6. ۶کنون به بدرقهٔ روزه باده باید خوردبه عذر آنکه نکردیمش از چه استقبال
7. ۷همیشه باده‌ گوارا و دلپذیر بودخصوص آخر شعبان و غُرهٔ شوال
8. ۸مرا ز روزه جز این دل‌خوشی نبد که به عیدکنم معانقه با آن غزل‌ سرای غزال
9. ۹مرا به طبع خوش آید ز روز عید که عیدبهانه‌ایست نکو بهر بوسهٔ اطفال
10. ۱۰چه مایه طفل سمنبر که با هزار حیلخیال بوسهٔ او مر مرا نمود محال
11. ۱۱کنون خود آید و لب بهر بوسه باز کندچو سایلی‌ که‌ گشاید کف از برای سؤال
12. ۱۲خصوص ترک من آن ساده‌لوح سیمین‌برکه وقف بوسه نمود دست روی زهره‌ مثال
13. ۱۳ز پای تا به سرش هر کجا که می‌بینیگمان بری که بدانجا نزول کرده جمال
14. ۱۴ز بسکه‌بوسه‌ز دستم‌به‌هر دو عارض اوز نقش بوسه رخش‌ گشته پر وهاد و تلال
15. ۱۵به احتیاط چنان بوسمش دو تُنگ شکرکه بر زمین نچکد زان دو تنگ یک مثقال
16. ۱۶درون مشت چو گیرم سرین سیمینشگمان‌ کند که بپا اندرش کنم خلخال
17. ۱۷مرا از آن بت شیرین حکایتیست عجیببیا و بشنو و عبرت بگیر ازین تمثال
18. ۱۸ز من چو آهوی رم‌دیده پار وحشی بودبه زهد و زرق و ریا رام‌ کردمش امسال
19. ۱۹بساط زهد و ریا را چنان بگستردمکه هر که دید مرا خیره ماند از آن احوال
20. ۲۰به جبهه داغ نهادم چو زاهد سالوسبه دست سبحه‌ گرفتم چو واعظ محتال
21. ۲۱حکایتم همه از فضل زهد بود و ورعروایتم همه از علم فقه بود و رجال
22. ۲۲گهی حدیث ‌کرامات ‌گفتم و معجزگهی بیان احادیث کردم و اقوال
23. ۲۳پی مراقبه گه سر نهاده بر زانوپی مکاشفه‌ گه پشت ‌کرده بر دیوال
24. ۲۴گهی صحیفه و زادالمعاد اندر پیشکه جز دعا نگشایم‌ زبان به هیچ مقال
25. ۲۵نموده‌ گه به تلاوت قرات قرآنشمرده‌ گه به فصاحت فضیلت ابدال
26. ۲۶گمان نموده پس از چند روز دلبر منکه مر مرا به ورع در زمانه نیست همال
27. ۲۷بسان سایه مر آن ترک آفتاب جبینبه هرکجاکه شدم می‌دویدم از دنبال
28. ۲۸به صبح عید صیام از پی مبارکباددوان به‌سوی من آمد چو مه به برج و بال
29. ۲۹بغل گشودم و از روی مکر و شید و حیلبر او به لحن عرب بانگ برزدم‌ که تعال
30. ۳۰دوید و آمد و بنشست و دست من بوسیدعنان صبر من از دست برد شوق وصال
31. ۳۱به برکشیدم و چندان لبش ببوسیدمکه خیره در رخ من دید وگفت‌کیف‌الحال
32. ۳۲نه آن سعادت زهد و صلاح عام و ورعنه این‌ شقاوت فسق و فجور و کفر و ضلال
33. ۳۳چنان ز سایهٔ مژگان او هراسیدمکه اشکبوس‌ کشانی ز تیر رستم زال
34. ۳۴چو بوهریره احادیث چندکردم جعلبه فضل بوسه و خواندم بر او به استعجال
35. ۳۵ز سادگی بپذیرفت و وقف عام نموداز آن ‌سپس ‌لب ‌و رخسار گردن‌ و خط ‌و خال
36. ۳۶کنون به هر که رسد صدهزار بوسه دهدگمان برد که بود بوسه افضل‌الاعمال
37. ۳۷به‌گاه بوسه لبش آنچنان شکر ریزدکه ‌کلک خواجهٔ نیکو نهاد نیک خصال
38. ۳۸غلام شاه عجم حکمران‌کشور جمخدایگان امم آسمان جاه و جلال
39. ۳۹سپهر مجد و علا صاحب اختیار که هستدلش جهان کفایت کفش محیط نوال
40. ۴۰ز بس به خاک زمین سیم و زر فشانده ‌کَفَشبه رهروان جهان تنگ کرده است مجال
41. ۴۱چو بندگانش دوان دولت از یسار و یمینچو خادمانش‌ روان‌شوکت از یمین و شمال
42. ۴۲زهی دلت به هنر کارنامهٔ دانشخهی ‌کفت به کرم بارنامهٔ اقبال
43. ۴۳غلام خسرو جم‌صولتی زهی دولتمطیع خواجهٔ دریادلی خهی اجلال
44. ۴۴به بزم و رزم نظیرت ندیده است جهانکه هم مخالفِ مالیّ و هم مخالف مال
45. ۴۵مگر که عرصهٔ جاه ترا ندیده حکیمکه بر تناهی ابعاد داند استدلال
46. ۴۶دلیل صدق تناسخ بس اینکه در صف رزمپلنگ پیش تو روبه شود هژبر شکال
47. ۴۷جهنده تیر تو بازیست آهنین مخلببرنده تیغ تو مرگیست آتشین چنگال
48. ۴۸وجود از سخطت ملتجی شود به عدمپلنگ با غضب التجا برد به غزال
49. ۴۹فنا به قهر تو مضمر چو تلخی اندر زهرگهر به ‌کلک تو مضمون چو شکّر اندر نال
50. ۵۰جهان بود به مثل خانه و تو خانه خدایسخا و جود ترا کسب و کاینات عیال
51. ۵۱سمند رهسپرت چارپایهٔ نصرتکمان جانشکرت چله‌خانهٔ آجال
52. ۵۲کفت به ‌گاه سخا گفته بُخل را که بمیردلت به ‌گاه عطا گفته جود را که ببال
53. ۵۳نه جیش فتح را حایل آتشین بارهنه تیغ تیز ترا مانع آهنین سربال
54. ۵۴زه‌ کمان تو زهدان بچهٔ نصرتسر سنان تو پستان‌ کودک اقبال
55. ۵۵خیال بزم تو همچون امل نشاط‌انگیزهوای رزم تو همچون اجل روان آغال
56. ۵۶نه چرخ را بر قدر تو سنگ یک خردلنه‌کوه را بر حلم تو وزن یک مثقال
57. ۵۷اگر به‌ کوه نگارند نقش مرکب توبسان مرغ هماندم برآورد پر و بال
58. ۵۸زه ‌کمان تو بازوی فتح را تعویذخم‌کمند تو ساق زمانه را خلخال
59. ۵۹به یاد جود تو گر کوزه‌گر سفال پزدز کوره جام‌جم آرد برون به جای سفال
60. ۶۰تبارک‌الله ازین رخش‌ کوه‌ کوههٔ توکه وقت حمله به ‌کوه اندر افکند زلزال
61. ۶۱درازگردن و لاغر میان وکوچک‌سربزرگ‌هیکل و فربه‌سرین و ضغیم‌یال
62. ۶۲رونده‌تر ز یقین و دونده‌تر ز گمانپرنده‌تر ز عقاب و جهنده‌تر ز شمال
63. ۶۳ز غرب راکب او گر خیال شرق ‌کندبه شرق شیهه‌زنان زودتر رسد ز خیال
64. ۶۴تلال زیر سمش پست‌تر شود ز وهادوهاد زیر پیش نرم‌تر شود ز رمال
65. ۶۵زمانه‌گر زبر پشت او سوار شودبه یک‌نفس گذرد هر چه در جهان‌ مه و سال
66. ۶۶گهی چو ناقهٔ صالح برون دود ازکوهگهی چو چشمهٔ موسی روان جهد ز جبال
67. ۶۷به سنگ خاره چو در کوه سم فرو کوبدگمان بری به دهل چوب می‌زند طبال
68. ۶۸زمین معرکه را پر هلال و بدر کندپیش ز نقش حوافر سمش ز نقش نعال
69. ۶۹به زرق تا نتوان بست باد در چنبربه مکر تا نتوان داشت آب در غربال
70. ۷۰چهار چیز تو خالی ز چار چیز مبادکه تا جهان به تو می‌بگذرد بدین منوال
71. ۷۱روان ز طاعت یزدان دل از اطاعت شاهدفاین از در و گوهر، خزاین از زر و مال
72. ۷۲به چاه ویل بود سرنگون مخالف توبدان مثابه‌ که در چاه اصفهان دجال
73. ۷۳همیشه یار تو یار نشاط در هر وقتهماره خصم تو یار کلال در هرحال