1. ۱ای رخش ره‌نورد من ای مرغ تیزبالکز دودمان برقی و از تخمهٔ خیال
2. ۲در طبع سیر تست سبکباری نسیمدر جیب نعل تست نسب‌نامهٔ شمال
3. ۳گه مغز که بدرّی بی‌جهد گاز و چنگگه در هوا بپری بی‌سعی پر و بال
4. ۴تاکی هوای آخور آخر برون خرامتات از پی رحیل به کوهان نهم رحال
5. ۵بشتاب و مغز باد مشوّش‌ کن از مسیربخرام و لوح خاک منقش کن از نعال
6. ۶دم بر فراز و مغز فلک را یکی بکوبسیم برفشان و ناف زمین را یکی بمال
7. ۷ز اصطبل طبل عزم فروکوب و شو برونتا ز آب دیده‌ گرد فرو شویمت ز یال
8. ۸ای نایب براق بپیماره عراقکایدون مرا به فارس اقامت بود محال
9. ۹تا چند خورد باید اندوه آب و نانتا چند برد باید تیمار عمّ و خال
10. ۱۰لا ترجلنّ یا ملک الخیل و اعجلنکم عجله ینال بها المرء لاینال
11. ۱۱آهنگ شهر قم ‌کن ‌گم ‌کن ز پارس پیقم قبل ان یضیق لنا الوقت و المجال
12. ۱۲رو کن به حضرتی که ندانسته جود اودر از صدف‌ گهر ز خزف‌ گوهر از سفال
13. ۱۳کهن امان پناه زمان ‌گوهر شرفغیث‌کرم غیاث امم جوهر نوال
14. ۱۴فهرست آفرینش و سرمایهٔ وجودعنوان حکمرانی و دیباچهٔ جلال
15. ۱۵برهان دین و داد فریدون شه آنکه هستقسطاس فهم و فکرت مقیاس فرّ و فال
16. ۱۶بی ‌عون مهر او نبود بخت را اثربی‌زیب عدل او نبود مُلک را جمال
17. ۱۷خاک از نهیب خنجر او یابد ارتعاشآب از نهیب ناچخ او دارد اشتعال
18. ۱۸با مهر او ضلال مخلّد بود رشادبا قهر او رشاد موید بود ضلال
19. ۱۹جز از طریق وهم نیابد کسش نظیرجز بر سبیل فرض نیابد کسش همال
20. ۲۰ای‌ کت به تحفه تاج سپارد همی تکینای‌ کت به هدیه باج فرستد همی ینال
21. ۲۱روزی دهد عطای تو بی ‌دعوت امیدپاسخ دهد سخای تو بی‌سقبت سوال
22. ۲۲منشور روی و رای تو در جیب مهر و ماهتوقیع امر و نهی تو در دست ماه و سال
23. ۲۳امر ترا به طوع قدر دارد استماعحکم ترا به طبع قضا دارد امتثال
24. ۲۴در پیش ابر اگر ز سخایت رود سخنپیشانیش عرق‌کند از فرط انفعال
25. ۲۵ور بر زگال تیره فتد عکس تیغ تواز تف آن چو دوزخ سوزان شود زگال
26. ۲۶آنجا که شخص تست مجسم بود هنرآنجاکه طبع تست مصوٌر شود کمال
27. ۲۷رسوا شود حسود تو در هرکجا که هستچون دزد شب که ناگه درگیردش سعال
28. ۲۸با ترکتاز جود تو نشگفت اگر ز بیمپنهان‌کند پشیزهٔ خود را به بحر وال
29. ۲۹گیهان محیط تست و به معنی محاط توبرسان جامه ‌کاو به بدن دارد اشتمال
30. ۳۰چرخ از غبار خنگ تو تاریک چون جحیمکوه از نهیب رمح تو باریک چون خلال
31. ۳۱از بسکه بار فتح و ظفر می‌کشد به دوشتیغت خمیده پشت نماید به شکل دال
32. ۳۲روز وغا که از دم شمشیر سرفشاندرگام اکدشان متوقٌد شود نعال
33. ۳۳ازگرذ ره چو تودهٔ قطران شود سپهراز رنگ خون چو سودهٔ مرجان شود رمال
34. ۳۴زانبوه‌گرد رخش محدب شود وهادزاسیب نعل اسب مقعر شود تلال
35. ۳۵چنگال شیر شرزه نداند کس از سیوفدندان مارگرزه نداند کس از نبال
36. ۳۶از نعل اسبها متحرک شود زمینبر چوب نیزها متوقد شود نصال
37. ۳۷هرگه‌که میغ تیغ تو آتش‌فشان شودکس پور زال را نشناسد ز پیر زال
38. ۳۸مغز ستاره بر دری از تیغ فتنه‌سوزکتف زمانه بشکنی از گرز مرد مال
39. ۳۹فرماندها مها ملکا ملک‌پروراآن‌کیست غیر حق‌که قدیمست و لایزال
40. ۴۰ایدون گرت ز چرخ گزندی رسد مرنجایدر گرت ز دهر ملالی رسد منال
41. ۴۱بس عیش و عشر تا که نماند به هیچ رویبس رنج و اندها که نماند به هیچ حال
42. ۴۲مه را به چرخ‌گاه فرازست وگه نشیبجان را به جسم گاه نشاطست و گه ملال
43. ۴۳نی زار نالد آنگه از جان برد محنمی تلخ‌ گردد آن‌ گه از دل برد کلال
44. ۴۴خورشیدسان زوالی اگر یافتی مرنججاوید می‌نماند خورشید را زوال
45. ۴۵ور کوکبت قرین وبالست غم مخوروقتی به سوی خانهٔ خویش آید از وبال
46. ۴۶سلطان برای مصلحتی بود اگر تراروزی دو ساخت معتکف ‌کنج اعتزال
47. ۴۷زر آن زمان عزیزتر آید که ناقدیبگدازدش به بوته و بگذاردش بقال
48. ۴۸فولاد راگداز دهند از برای آنکشمشیر از آن‌کنند پی دفع بدسگال
49. ۴۹تو تیر شست شاهی از آنت رها نمودتا خصم را دهد ز نهیب توگوشمال
50. ۵۰وافکند چون شهاب ترا از سپهر ملکتا سوزد از تو دیوصفت خصم بدفعال
51. ۵۱پیراست شاخ و برگ ترا چون نهال از آنکریزد چو شاخ و برگ قوی‌تر شود نهال
52. ۵۲شه آفتاب مملکتست و تو ماه نوهم بدر ازو شوی اگر از وی شدی هلال
53. ۵۳حکم ملک قضاست رضا ده به حکم اوهم خیر ازو رسد اگر از وی رسد نکال
54. ۵۴شاه آنچه می‌کند همه از روی حکمتستحالی مباش رنجه‌که نیکو شود مآل
55. ۵۵ای بس جراحتا که برو نیشتر زنندتا خون مرده خیزد و بپذیرد اندمال
56. ۵۶شاگرد کاوستادش سیلی زند به رویخواهد معذبش ‌که مهذّب‌ کند خصال
57. ۵۷داروی‌تلخ را نخورد خسته جز به‌عنفوان تلخ با حلاوت جان دارد اتصال
58. ۵۸نشتر زند پزشک به قیفال دردمندکز دفع خون مزاج ‌گراید به اعتدال
59. ۵۹آید به چشم من‌که مهی بیش نگذردکت شه به حکمرانی ملکی دهد مثال
60. ۶۰ای‌کز هوای مدح تو در حالتند و رقصافکار در ضمایر و ابکار در حجال
61. ۶۱داند خدا که بود جدا از تو حال منچون حال تشنه‌بی که جدا ماند از زلال
62. ۶۲ای بس‌که قامتم از مویه همچو موی بودای بس ‌که ‌گشت پیکرم از ناله همچو نال
63. ۶۳خونم بریخت دست فراقت اگرچه نیستالا به‌ کیش تیر تو خون ریختن حلال
64. ۶۴جز من‌ که بار هجر تو بردم به جان و دلکاهی شنیده‌ای‌ که ‌کند کوهی احتمال
65. ۶۵منت خدای را که رسیدم به‌ کام دلزان نقمت فراق بدین نعمت وصال
66. ۶۶حالی چو اخرسی ‌که اشارت‌ کند به دستبا صد زبان زبان من از مدح تست لال
67. ۶۷ارجو که مدح من بگزینی به مدح غیرکز اشهد فصیح بهست اسهد بلال
68. ۶۸سیم و زرم نبود که آرمت هدیه‌ایبپذیر جای هدیهٔ من باری این مقال
69. ۶۹دانی‌ که از تو بود گرم بود سیم و زردانی ‌که از تو بود گرم بود جاه و مال
70. ۷۰تا راه دل زنند نکویان به روی و مویتا صید جان‌کنند نکویان به خط و خال
71. ۷۱چون روی یار یار ترا تازه باد عیشچون خال دوست خصم ترا تیره ‌باد حال