1. ۱آنچه من بینم به بیداری نبیندکس به خوابزانکه در یکحال هم در راحتم هم در عذاب
2. ۲گاه‌گریم چون صراحی‌گاه خندم چون قدحگاه بالم چون صنوبرگاه نالم‌چون رباب
3. ۳بر به حال من یکی بنگر به چشم اعتبارتا شوی آگه‌که ضد از ضد ندارد اجتناب
4. ۴گریم و درگریهٔ من خنده‌ها بینی نهانخندم و بر خندهٔ من‌گریها یابی حجاب
5. ۵زان همی‌گریم‌که جان ازکام دل شد ناامیدزان همی خندم‌که دل برکام جان شدکامیاب
6. ۶موکب عباس شاهی شد بری از خاورانشد محمد شه مهین فرزند او نایب مناب
7. ۷آن سریر مجد و شوکت را همایون شهریاراین سپهر قدر و مکنت را فروزان ماهتاب
8. ۸مر مرا از طلعت این ماه در دل خرمیمرمرا از هجرت آن شاه در جان پیچ و تاب
9. ۹آن پدر از سهم تیرش تیر بدکیشان بکیشاین پسر ازبیم تیغش تیغ شاهان درقراب
10. ۱۰آن‌پدرجمشیدتخت واین پسرخورشید بختآن‌پدرکاموس تاب واین پسرکاووس آب
11. ۱۱آن پدر با موکبش فتح و سعادت همعناناین پسر باکوکبش فر و جلالت همرکاب
12. ۱۲آن ولیعهد شهنشه این ولیعهد پدرآن‌چوگل‌زاد ازگلستان این زگل‌همچون‌گلاب
13. ۱۳چون پدر اینک به‌گیتی ملک‌بخش و ملک‌گیرچون پدر اکنون به‌گیهان رنج بین وگنج یاب
14. ۱۴زرفشاند سر ستاند برنماید برخوردرنج بیند بی‌شمر تاگنج یابد بی‌حساب
15. ۱۵درگه‌کوشش هژبر است ار زره پوشد هژبردرگه‌بخشش سحابست ارسخن گویدسحاب
16. ۱۶قدر اوکوهیست‌کاو راکهکشانستی‌کمرجود او بحریست‌کاو را آسمانستی حباب
17. ۱۷سیر خنگش سیرگردون را همی ماندکزانروزکین در عرصهٔ‌گیتی درافتد انقلاب
18. ۱۸جود او بارنده ابر و خشم او درنده ببرخنگ او غران هژبر و تیر او پران عقاب
19. ۱۹گر نسیم خلق او درکام ضیغم بگذردنشنوی ازکام ضیغم جز شمیم مشک ناب
20. ۲۰طفل را با سطوت او رنج ایام مشیبپیر را با رأفت او عیش هنگام شباب
21. ۲۱آسمان فتح را نعل سمند او هلالنوعروس ملک راگرد سپاه او نقاب
22. ۲۲لطف او از وادی بطحا برویاند سمنقهر او از چشمهٔ‌کوثر برانگیزد سراب
23. ۲۳لب‌ببندد از سخن‌سحبان چو اوگوید سخنکانچه‌اوگوید خطاهست‌آنچه‌این‌گوید صواب
24. ۲۴سبعهٔ وارونه را برکعبه بربنددکسیکش نباشد آگهی از رتبهٔ ام الکتاب
25. ۲۵روز هیجاکز مسیر توسن‌گردان شودگرد ره‌گردون‌گرا تر از دعای مستجاب
26. ۲۶دشت‌کین‌از جوشن‌جیش‌وجنبش یکران‌شودتنگ‌چون چشم خروس و تیره چون پر غراب
27. ۲۷خار صحرا چون سنان‌گردد مهیای طعانسنگ هامون چون حسام آید پذیرای ضراب
28. ۲۸از زمین بر چرخ‌گردان هر زمان بارد خدنگآنچنان‌کز چرخ‌گردان بر زمین بارد شهاب
29. ۲۹تیغ‌گرددکژدمی‌کش زهر صدکژدم به‌نیشرمح‌گردد افعیی‌کش سهم صد افعی به ناب
30. ۳۰گنبد خضرا ز بانگ‌گاودم در ارتعاشتودهٔ غبرا زگرد باد پا در احتجاب
31. ۳۱تن جدا از روح چونان دست مظلوم از علاجسر تهی از مغز چونان جام مسکین از شراب
32. ۳۲چون تو از مکمن برون آیی به عزم رزم خصمباتنی چون آسمان و بارخی چون آفتاب
33. ۳۳بر یکی توسن عیان بینند صد اسفندیاردر یکی جوشن نهان یابند صدافراسیاب
34. ۳۴خونفشان‌گردد چنان تیغت‌که‌گر تا روز حشرخاک راکاوی نیابی هیچ جز لعل مذاب
35. ۳۵خنجرت چون‌نوعروسان در شبستان خلق راهرنفس‌ناخن‌کند از خون‌بدخواهان خضاب
36. ۳۶گر همه البرزکوه از آتش شمشیر توپیکرش‌گوگردسان فانی شود از التهاب
37. ۳۷خسروا طبع‌کریمت‌کوه را ماند از آنکهر سؤالی را دهد از لطف بی‌منت جواب
38. ۳۸باسحاب‌رحمتت‌جیحون شوددریای خشکبا شرار خنجرت هامون شود دریای آب
39. ۳۹تا بیاساید زمین مانند حزمت از درنگتا نیارامد فلک مانند عزمت از شتاب
40. ۴۰هر تنی‌کاو در خلافت پای بر جا چون ستونهمچو میخ خرگهش اندرگلو بادا طناب