1. ۱دو قلاع کفرند با هم مصاحبیکی تیغ خسرو یکی‌کلک صاحب
2. ۲یکی خرمن ظلم را برق خاطفیکی‌کشتهٔ عدل را مزن ساکب
3. ۳یکی ضبط ملک عجم را مزاولیکی ربط دین عرب را مواظب
4. ۴یکی ماشطهٔ چهر ملک از مساعییکی واسطهٔ رزق خلق از مواهب
5. ۵یکی حل و عقد اجل را ممارسیکی رتق و فتق امل را مراقب
6. ۶یکی زاهن و خود آهن دلان راچو آهن‌ربا روز پیکار جاذب
7. ۷یکی ملک اجلال را جم عادلیکی قلک اقبال را یم واهب
8. ۸یکی ابر باذل یکی ببر با دلیکی غیث وابل یکی لیث ساغب
9. ۹یکی رافع فاقه ازکف‌کافییکی دافع فتنه از سهم صائب
10. ۱۰هرآنچ این‌کند با مخالف ز خامههرآنچ آن‌کند با معاند ز قاضب
11. ۱۱نه باگله ذئبان‌کنند از براثننه با صعوه عقبان‌کنند از مخالب
12. ۱۲یکی رایت مجد را چیست رافعیکی آیت نجد راکیست ناصب
13. ۱۳یکی با خطابش ثعالب ضیاغمیکی با عتابش ضیاغم ثعالب
14. ۱۴دوگوییست قاآنیا از دو بینییکی‌گوکه نبود دوگویی مناسب
15. ۱۵زهی ز اهتزاز صبای قبولتچه صابی صبی صاحب رای صائب
16. ۱۶ز تاثیر تریاق لطفت عجب نیکه جدوار روید ز نیش عقارب
17. ۱۷بکاخت ز آمد شد اهل حاجتنبیندکسی چین در ابروی حاجب
18. ۱۸شکال از قبولت به هرماس چیرهحمام از خطابت به سیمرغ غالب
19. ۱۹پلنگان به صحرا نهنگان به دریاز خشم تو خائف ز قهر تو هارب
20. ۲۰به توکج رود هرکه چون خط ترسابسوزاد قلبش چو قندیل راهب
21. ۲۱به تن باز ناید ز انفاس عیسیروانی‌که از رحمتت‌گشته خائب
22. ۲۲ز مکتوبه‌یی داده‌کلکت جهان رانظامی‌که شاهان دهند ازکتائب
23. ۲۳بر رفته سقف سرای جلالتفلک چیست دانی نسیج العناکب
24. ۲۴کنی آنچه با نامه‌یی در معارککنی آنچه با خامه‌یی در محارب
25. ۲۵نه ترکان توران‌کنند از عوالینه‌گردان ایران‌کنند از قواضب
26. ۲۶به تعجیل مضراب در چنگ چنگیبجنبد قلم‌گر به دست محاسب
27. ۲۷محاسب نه یک تن همه اهل‌گیتینه یک روز تا روز محشر مواظب
28. ۲۸مداد آنچه نقش نوشتن پذیرداگر ماء جاری اگر طین لازب
29. ۲۹قلم هرچه در دست بتوان‌گرفتنورق هرچه بهر نوشتن مناسب
30. ۳۰به دیوان فضلت نیارندکردننه حصر محامد نه حد مناقب
31. ۳۱زهی امر و نهی تو اندر ممالکنفاذی که ارواح را در قوالب
32. ۳۲در این مه‌که باشد عمل پارسا راکهی لف شاره‌گهی قص شارب
33. ۳۳ز اندیشهٔ صوم و تشویش سرماگروهی ز می برخی از توبه تائب
34. ۳۴چنان سردگیتی‌که با سیف قاطعنگردد ز مرکب جدا پای راکب
35. ۳۵چو مویی‌که در می‌فتد جرعه‌کش رابه خون سرشک اندران جسم ذائب
36. ۳۶گران‌گشته بی‌بادهٔ صاف ساغربر آنسان‌که بی‌جان فرخنده قالب
37. ۳۷چنان لعل دلبر بخندد صواعقچنان چشم عاشق بگرید سحائب
38. ۳۸کند ابر هاطل ز تقطیر ژالهزمن را چوگردون پر از نجم ثاقب
39. ۳۹همی هردم از برف زال زمانهبه عارض پریشان‌کند شعر شائب
40. ۴۰مرا هست بی‌مهر ماهی‌که بر منبود مهر آن ماه چون روزه واجب
41. ۴۱دو چشمش تعالی دو جادوی لاهیدو زلفش تبارک دو هندوی لاعب
42. ۴۲به ایوان خرامد غزالی غزلخوانبه میدان شتابد پلنگی مغاضب
43. ۴۳عذار فروزانش در فرع فاحمسهیل یمانیست در لیل ضارب
44. ۴۴به خون تن من خضیبش اناملز دود دل من وسیمش حواجب
45. ۴۵غزلخوان غزالیست‌کزگرگ غمزهکند صید غژمان هژبر محارب
46. ۴۶مرا چون پری دیده دیوانه سازدچوگردد پری‌وارم از دیده غایب
47. ۴۷پریدوش چون مهرهٔ اختران رابرون ریخت از حقه چرخ ملاعب
48. ۴۸چو از قعر وارون چهی سنگ ریزهز چرخ معلق عیان شدکواکب
49. ۴۹فروزنده دری در آن لیل اللیلچو آویزهٔ در ز جعدکواعب
50. ۵۰درآمد ز در آن بت مهر چهرمپراکنده بر ماه مشک از دو جانب
51. ۵۱خرامان و سرمست و مخمور و بیخودشکسته‌کله تاب داده ذوائب
52. ۵۲چو بنشست برخاستم از سر جانسرودم‌که ای جان به وصل تو راغب
53. ۵۳دراین فصل‌واین ماه‌و این وقت‌و این‌شبمن و وصل تو زه‌زه از این عجایب
54. ۵۴فوالله ماکان من قبل هذافؤادی خبیراً بتلک الغرائب
55. ۵۵لقد اسعف الدهرکل المقاصدلقد انجح الجد جل المطالب
56. ۵۶المت بنا نعمه الله بالحقو همت و تمت علینا الرغائب
57. ۵۷من الله مالت الینا الموائدمن‌الحق عالت علینا المواهب
58. ۵۸تو وکوی من بخ بخ ای بخت مقبلمن و روی تو خه‌خه‌ای دهر خاطب
59. ۵۹شب و آفتاب آنگهی‌کوی مسکینبیابان و آب آنگهی‌کام لائب
60. ۶۰ز رویت چو روز است روشن‌که امشبپس از صبح صادق دمد صبح‌کاذب
61. ۶۱مراد من ایدون چه باشد مرادتبگو ای مراد ترا طبع طالب
62. ۶۲بگفتا یکی چامه خواهم ملفقبه وصف زمستان و تعریف صاحب
63. ۶۳به دستم شد آن شوشتر خامه جنبانچو در دست بربط نوازان مضارب
64. ۶۴به امداد آمه به نامه ز خامهرقم‌کردم این چامهٔ نغز راتب
65. ۶۵همی بارد از ابر بارنده راضبچو از دست دستور واهب مواهب
66. ۶۶فرو ریزد از این بخار مصاعدلآلی چو ازکف رادش رغایب
67. ۶۷بر اغبر هجوم آرد از ابر بارانچوگرد سرایش‌گه سان مواکب
68. ۶۸سیه ابر برخیره‌گردید گریانچو بدخواه جاهش ز فرط‌کرائب
69. ۶۹هوا سرد شد چون دم خصم جاهشکه درگرم دوزخ بماناد واصب
70. ۷۰خنک‌گشت عالم چو جسم خلیلشکه‌گلشن براو باد نار نوائب
71. ۷۱شمر در بر آورد پولاد جوشنچو برکین حضمان جاهش رکائب
72. ۷۲چو جان بداندیش او در معارکتن بینوایان نوان در مصاطب
73. ۷۳شخ و تل‌گرنمایه آمد ز ژالهچو از دست خدامش دامان‌کاسب
74. ۷۴چو خون دل از دیدهٔ بد سگالشهمی آب باران روان از مثاعب
75. ۷۵درخشان به‌گردون ز هر سو بوارقچو در بارگاهش عذارکواعب
76. ۷۶خروشان همی رعد آمد پیاپیچو در موکب اوکبوس‌کتائب
77. ۷۷ز صرصر غصون‌گشت بی‌برگ چونانکه خصمش ز پرخاش جویان ناهب
78. ۷۸چو دندان زیبا و شاقان بزمششب و روز باران تگرگ از سحایب
79. ۷۹چو خصمش درختان بر افسرده چونانکه هنگام سختی ابی روح قالب
80. ۸۰همی تا فلک را چو یاران مخلصبود امتثال اوامرش واجب
81. ۸۱وثاقش بود از وشاقان مهرومزین چو گردون به شام از کواکب
82. ۸۲الا تاکه هرساله آید زمستانز مستان بزمش بلا باد هارب