1. ۱ای ترا در چهره آب و وی ترا در طره تابدر دلم‌زان آب تاب و بر رخم زین تاب آب
2. ۲هست‌در چشمم عیان‌و هست‌در جسمم نهانهرچه‌در روی‌تو آب و هرچه در موی تو تاب
3. ۳آب و تاب روی و مویت برده آب و تاب منآن زدینم برده آب و این ز جسمم برده تاب
4. ۴رو بتابی مو نتابی برخلاف رای منچندگویم چند مویم مو بتاب و رو متاب
5. ۵تا به چند از حرقت فرقت بسوزم چون جحیمتا بکی ازکلفت الفت بنالم چون رباب
6. ۶چند جوشم چندکوشم چند نوشم خون دلچند پویم چند جویم چندگویم ترک خواب
7. ۷جویمت تاگویمت در بر دو صد راز نهانخوانیم تا رانیم از در به صد ناز و عتاب
8. ۸با رقیبستی حبیب و با حبیبستی رقیباینت‌ننگی‌بس‌عجیب‌و اینت‌رنگی‌بس‌عجاب
9. ۹با چو من پیری تو برنایی چو برنایی بلیبس عجب نبودکه برنایند باهم شیخ و شاب
10. ۱۰چون جبان جنگجو باشد جوان ننگ‌جولیکن آن از تیر و این از پیر دارد اجتناب
11. ۱۱تو جوانی با توان و من توانی ناتوانکی توانی گردد از وصل جوانی کامیاب
12. ۱۲گر ز خودرایی خودآرایی‌که من بیخود شومنیست محتاج خودآرایی خدا را آفتاب
13. ۱۳بس‌که لاغر ز اشتیاقم بس‌که دلتنگ از فراقبی‌خلیلم چون خلال و بی‌حبیبم چون حباب
14. ۱۴بی‌تو ای رشک روان بارم به رخ اشک روانآنچنان‌اشکی‌که رشک از وی برد لعل مذاب
15. ۱۵جلوهٔ‌خورشید و ما هم‌از توکی‌بخشد شکیبکی‌شنیدستی‌که‌گردد نشنه سیراب از سراب
16. ۱۶سیم در سنگست سنگ اکنون ترا در سیم درمشک‌در چین‌است چین‌اکنون‌ترا در مشک ناب
17. ۱۷در میان لعل خندان در دندانت نهانچون درون حقهٔ یاقوت لولوی خوشاب
18. ۱۸ساعدت‌چون‌اشک‌من‌سمین‌ولی‌هردو خضیباین ز خون بیگناهان وان ز خون دل خضاب
19. ۱۹تا مرا زلفت دلیل دل شد اندر راه عشقهر زمان با خویشتن‌گویم اذا کان‌الغراب
20. ۲۰پرنیان‌سوزد زآتش‌وین‌چه‌سحر است‌اینکه‌توبر عذار آتشین از پرنیان بستی نقاب
21. ۲۱چون ببینی چشم‌گریانم بپوشی رخ بلیاز نظر پنهان‌شود خورشید چون‌گرید سحاب
22. ۲۲قامتت را سرو ناز از راستی قایم مقامطلعتت را ماه بدر از روشنی نایب مناب
23. ۲۳عشق رویت‌گر بلای دل به دل جویم بلامهر مویت‌گر عذاب‌جان‌به‌جان‌خواهم عذاب
24. ۲۴بی‌توگر زین‌بعد همچون رعد نالم دور نیستوعدهمچون‌رعد نالدچون‌شود دوراز رباب
25. ۲۵گر دهانت نیست سیمرغ از چه باشد بی‌نشانگر وصالت نیست اکسیر از چه باشد دیریاب
26. ۲۶هم ز سیمرغت بدل باری مرا چون‌کوه قافهم زاکسیرت به‌رخ اشکی‌مرا چون سیم ناب
27. ۲۷ترک می‌کن ترک من ترسم‌که خشم آرد امیرگر ببیند چشمت‌از می‌چون‌دل دشمن خراب
28. ۲۸اعتماد دولت و دین‌کافتد اندر روزکیندر سپاه هفت‌کشور از نهیب او نهاب
29. ۲۹فارس رخش جلالت حارس اقلیم فارسکز تف تیغش به بحر اندر شود ماهی‌کباب
30. ۳۰پیش‌جودش‌بحر جوی و نزد حلمش‌کوه‌کاهپیش عزمش باد خاک و نزد قهرش نار آب
31. ۳۱رمح او شیر فلک را دل بدرد از طعانتیغ اوگاو زمین را تن بکافد از ضراب
32. ۳۲ملک‌گیرد بی‌سپاه و خصم بندد بی‌کمنددرع درّد بی‌طعان و خود برّد بی‌ضراب
33. ۳۳قدر او بدریست‌کاو را سدره آمد آسمانتیغ او میغیست‌کاو را فتنه آمد فتح باب
34. ۳۴معشر او محشری‌کش خنجر سوزان جحیمدرگه او خرگهی‌کش گنبدگردان قباب
35. ۳۵فوج او موجی بودکاو را چرخ‌گردانست پلتیر او شریست‌کاو را مغزگردانست غاب
36. ۳۶چهر او مهریست‌کز وی ماه اندر تاب و تبقهر او زهریست‌کز وی مار اندر پیر و تاب
37. ۳۷عصر او قصریت‌در وی‌خفته‌یک‌کشوربه‌نازعهد اومهدیست‌در وی‌رفته‌یک‌عالم‌به‌خواب
38. ۳۸دفتر پیشینیان را سوخت باید فرد فردداستان باستان را شست باید باب باب
39. ۳۹بی‌ثنای او مقیم است آنچه در عالم رقیمبی‌سپاس او عقیم است آنچه درگیتی‌کتاب
40. ۴۰گر نسیم لطف او درکام اژدر بگذرددر دهان اژدها نوش روان گردد لعاب
41. ۴۱دست او بازنده ابر و تیغ او تابنده برقکوس او نالنده رعد و تیر او سوزان شهاب
42. ۴۲عیب خلق او نه‌کز وی خصم او باشد نفورمرجعل را نفرت جان خیزد از بوی‌گلاب
43. ۴۳یک سوار از لشکر او خصم یک‌کشور سپاهیک پلنگ ازکوه بربر مرگ یک هامون‌کلاب
44. ۴۴ازکمال عدل او ترسم‌کزین پس‌گوسفندآنچنان نازد به خودکارد شبیخون بر ذئاب
45. ۴۵هرکه‌گردد تشنه آبش چاره باشد ای شگفتتیغ‌او آبست و چبود چاره چون شد تشنه آب
46. ۴۶با سپاه او روان نصرت عنان اندر عنانبا سمند او دوان دولت رکاب اندر رکاب
47. ۴۷غرهٔ اقبال و سلخ فتنه آنروزیست‌کاوهمچو ماه نو برآرد تیغ خونریز از قراب
48. ۴۸ای‌که چرخ از صولت قهر تو دارد ارتعاشای‌که دهر از هیبت تیغ تو دارد اضطراب
49. ۴۹خصم را ماهیت از خشم توگردد منقلبگرچه در ماهیت اشیا محالست انقلاب
50. ۵۰التهاب تشنه راگویند آب آمد علاجوین‌سخن‌نزدیک‌دانشمنددور است‌ازصواب
51. ۵۱زانکه تیغت تشنهٔ خون چون شد آبش دهندتا بیفزاید ورا از دادن آب التهاب
52. ۵۲داد بخشا داورا باشد سؤالی مر مراهم به‌شرط آنکه مهلت می نجویی در جواب
53. ۵۳مر ترا امروز همچون من هزاران چاکرستهریکی در دفتر آفاق فردی انتخاب
54. ۵۴هریکی را مزدهایی پایمرد امتحانهریکی راگنج‌هایی دسترنج اکتساب
55. ۵۵هریکی را همچو افلاس من و احسان توهست‌دولت بی‌شمار و هست‌مکنت بی‌حساب
56. ۵۶هریکی را بندگان با صولت اسفندیارهریکی را بردگان با دولت افراسیاب
57. ۵۷هریکی‌را صد عیال حورمنظر در حریمهریکی را صد غلام ماه‌پیکر در جناب
58. ۵۸هریکی را قصرها هریک به رفعت آسمانهریکی راکاخ‌ها هریک بطلعت آفتاب
59. ۵۹قصرشان چون قصر قیصر مملو از رومی لبوسکاخشان چون‌کاخ خاقان محشو از چینی ثیاب
60. ۶۰من همانا قابل خدمت نبودم ورنه منهم به قدر خویشتن بودم سزاوار خطاب
61. ۶۱هم مرا بودی چو دیگر چاکران قدر و جاههم مرا بودی چو دیگر بندگانت فر و آب
62. ۶۲نه‌چو من یک‌تن ثناخوانت‌ازینسان در حضورنه‌چو من یک‌کس دعاگویت‌ازینسان‌در غیاب
63. ۶۳هم تو خود دانی‌که‌گر شمشیر رانندم به فرقدر خلوص صدق من نبود مجال ارتیاب
64. ۶۴شعر من شعرا و نثرم نثره هرکاو منکر استگو بگو بیتی‌که تا پیدا شود قشر از لباب
65. ۶۵با چنان نثری مرا نبود نثاری از مهانبا چنین شعری مرا نبود شعیری در جواب
66. ۶۶گر سخن‌گویدکسی‌کاو معجز است‌و سر و وحیالله‌اینک‌معجز اینک سحر و اینک وحی ناب
67. ۶۷نه بود شاعر هرانکو می ببافد یک دو شعرنه بود بونصر هرکاو را وطن شد فاریاب
68. ۶۸نه بود پیل دمان هرکش بود خرطوم وگازنه بود شیر ژیان هرکس بود چنگال و ناب
69. ۶۹هم به جز خرطوم پیلان را بباید زور و هنگهم به جز چگال شیران را بباید توش و تاب
70. ۷۰پشه را خرطوم و از پیل دمان در احترازگربه را چنگال و از شیر ژیان در اجتناب
71. ۷۱مردواب و آدمی را بس به باطن فرقهاستگر به‌ظاهر همچو آدم‌جسم‌و جان دارد دواب
72. ۷۲چون تویی بایدکه داند شعر نیک از شعر بدخضر باید تا شناسد جلوهٔ آب از سراب
73. ۷۳این‌من و این‌گوی‌و این‌چوگان‌و این‌صف این‌حریفهرکه می‌گوید حریفم‌گوگران سازد رکاب
74. ۷۴با چنین شعری مرا نبود هوای شاعریوز چنین شعری روا نبود بدین فن ارتکاب
75. ۷۵گر نبودی شعر و شاعرکس نخواندی مر مراشاهد بختم نماندی در حجاب احتجاب
76. ۷۶آه ازان شعری‌که شاعر را رسد از وی زیانآوخ از آن ناخلف‌کامد بلای جان باب
77. ۷۷هرکه آمد یک دو روز وکرد بختش یاورییافت عالی پایه‌یی زین آستان مستطاب
78. ۷۸غیر من‌کم بخت ‌بد در خواب و می‌دانم یقینکاینچنین‌در خواب خواهد بود تا روز حساب
79. ۷۹از سخن‌گر نازش من خاک بر فرق سخنخشک‌به‌آن‌لجه‌یی کاوراست نازش از سراب
80. ۸۰هست ز الطاف توام نازش ولی الطاف‌کوتا به‌گردن هفت گردون را دراندازم طناب
81. ۸۱نه زکم ظرفیست‌گر رازم تراوید از درونخس برون افتد چو آید قلزم اندر اضطراب
82. ۸۲تنگدل‌گشتم بسی زان شکوه سرزد از لبمجام می چون‌شد لبالب ریزدش از لب شراب
83. ۸۳خون‌کند قی‌هرکرا زخمی‌است پنهان‌در درونگرد خیزد از زمین چون خانه‌یی‌گردد خراب
84. ۸۴فارس قدر من نداند زانکه من زادم دروندر صدف فرقی‌ندارد با شبه در خوشاب
85. ۸۵خود بیا انصاف ده با قدردانی همچو توباید اینسان‌قدر چون من نکته‌سنجی نکته‌یاب‌؟
86. ۸۶خانهٔ من چشم مور و خدمت من شاعریذلت من با درنگ و عزت من با شتاب
87. ۸۷هرکرا درکوی من افتد پس از عمری‌گذرهمچو عمر رفته‌اش نبود به سوی من ایاب
88. ۸۸روز فرش من زمین و نزل خوانم خون دلشب دواجم آسمان و شمع بزمم ماهتاب
89. ۸۹غیر آب جاری اندر خانهٔ من هیچ نیستور نبودی آب بودی اشک من جاری چو آب
90. ۹۰بیست‌تن‌ماهی‌صفت‌خوشدل‌به‌آب‌استیم و بسآب‌مان باشد طعام و آب‌مان باشد شراب
91. ۹۱تاب دلتنگی نیارد در قفس یک مرغ و بسبیست‌تن در یک قفس برگو چسان آرند تاب
92. ۹۲خدمتی جز شعر فرما مر مراکاین روزگارشاعری ننگست‌کش نتوان شنود از هیچ باب
93. ۹۳وز طریق لفظ و معنی بیش از این‌یک فرق نیستشاعران را با یهودان ازکمال انتساب
94. ۹۴آن کشد خواری که از مردم ستاند جایزهوین سپارد جزیه تا جان را رهاند از عذاب
95. ۹۵ملکهاگیری به یک‌گفتار چبودگر مراهم به‌یک‌گفتار سازی‌کامجوی وکامیاب
96. ۹۶من نیم دریا وکان تا باشم از جودت به رنجمن‌نیم‌خورشید و مه تا باشم از رایت به تاب
97. ۹۷شکوه از بخت زبون قاآنیا زین پس بسستشکر یزدان راکه هستی مدح‌گوی بوتراب
98. ۹۸آنکه با مهرش ثوابست آنچه در عالم‌گناهآنکه باکینش‌گناه است آنچه درگیتی ثواب
99. ۹۹هردو عالم از زکات بخشش او یک نصیبگرچه مال او نشد هرگز پذیرای نصاب
100. ۱۰۰عفو او در روز محشر هفت دوزخ را حجیبخشم او در وقت‌کیفر هشت جنت را حجاب
101. ۱۰۱مدح او ذکر شفاه وگرد او نور عیونمهر او داغ جباه و حکم او طوق رقاب
102. ۱۰۲مؤمن صدیق از قهرش بنالد از عملکافر زندیق با مهرش ننالد از عتاب
103. ۱۰۳بخت‌او تختیست‌کاو را عرش یزدانست فرشچهر او مهریست‌کاو را نور ایمانست ناب
104. ۱۰۴گر جنینی را نباشد داغ مهرش بر جبیناز مشیمهٔ مام پوید واژگون زی پشت باب
105. ۱۰۵طاعت میکال بی‌مهرش نیفتد سودمنددعوت جبریل بی‌عونش نگردد مستجاب
106. ۱۰۶تا قدومش‌گشت‌زیب‌فرش خاک از عرش پا کقدسیان را ذکر لب یالیتنی‌کنت تراب
107. ۱۰۷گر قوافی شد مکرر غم مخور قاآنیاقند بود و شد مکرر اینت عذری ناصواب
108. ۱۰۸تا ببالد از وصال دوست طالب چون نهالتا بنالد از فراق یار عاشق چون رباب
109. ۱۰۹هرکه یار او ببالد چون نهال از انبساطهرکه خصم او بنالد چون رباب از اکتئاب