1. ۱فلک دوش از عروس خور تهی چون گشت دامانشچو عمان چهره شد پر در ز سیمین اشک غلطانش
2. ۲شبه‌سان حقه‌ای‌ کفتید و بپراکند درهایششب‌آسا زنگیی خندید و بدرخشید دندانش
3. ۳من اندرکٌنج تنهایی ازین اندیشه سوداییکه این دولاب مینایی چرا غم‌زاست دورانش
4. ۴که ناگه حلقه بر درکوفت شیرین‌شوخ دیرینمکه تن یک توده نسرینست و لب یک حُقه مرجانش
5. ۵ز جا جستم دویدم درگشودم باز بستم درگرفتم دست و آوردم نشاندم صدر ایوانش
6. ۶یکی مینای می بنهادمش در پیش ریحانیمیی زان‌ سان‌ که رنگ لاله بود و بوی ریحانش
7. ۷میی زانسان‌که چون لبریز بینی ساغری از ویهمه‌کان یمن پنداری وکوه بدخشانش
8. ۸پس از نه جام می یا هشت یا ده بیش یاکمترچه داند حال مستی خاصه در بر هرکه جانانش
9. ۹کُله پرتاب‌کرد از سر قبا بیرون نمود از بربناگه صبح صادق سر زد از چاک‌گریبانش
10. ۱۰ز شور بادهٔ دَرغم فرو رفت آنچنان در غمکه خاطر شد ز غم در هم چو گیسوی پریشانش
11. ۱۱همی هر لحظه مروارید می‌بارید بر دامانچنان‌کز اشک غلطان رشک عمان‌گشت دامانش
12. ۱۲چنان هر لحظه خشم‌آلود برگردون نظرکردیکه‌گفتی خنجر و زوبین همی بارد ز مژگانش
13. ۱۳چنانش از نوک هر مژگان چکیدی زهر جان‌فرساکه گفتی اژدها خفتست اندر چشم فتانش
14. ۱۴گهی بر لب حکایت از مسیر تیر و بهرامشگهی بر لب شکایت از مدار مهر و کیوانش
15. ۱۵بگفتمش از چه مویی ‌گفت ازین‌ گردون ‌گردندهکه‌گویی جز بخشت‌کینه ننهادند بنیانش
16. ۱۶جفاگاهی بر احرارش ستم‌گاهی بر ابرارشنه آگه‌ کس ز هنجارش نه واقف‌ کس ز سامانش
17. ۱۷بمیزد موش بر زخم پلنگش تا چرا زینسانبود با شیر مردان‌ گربهٔ حیلت در انبانش
18. ۱۸نگاری چون مرا دارد همی چون مهر و مه عریانکه چون من مهر و مه باد از لباس نور عریانش
19. ۱۹همی هر دم ز خون دل مرا نزلی نهد بر خوانکه یارب غیر خون دل مبادا نزل بر خوانش
20. ۲۰چو بشنفتم برآشفتم به مژگان بس‌ گهر سفتمسپس رفتم فرو رفتم غبار محنت از جانش
21. ۲۱به پاسخ‌گفتمش ای ترک ترک شکوه‌ گوایرافلک یک ذره بر ذرات عالم نیست سلطانش
22. ۲۲فلک آسیمه‌تر از ماست در محروسهٔ هستیازان هر شام بینی با هزاران چشم حیرانش
23. ۲۳جهان را قبض و بسط اندر کف انسان‌که ایزد راز موجودی نیابی جلوه‌گر زآنسان‌کز انسانش
24. ۲۴به چنگ انسان‌ کامل را فلک ‌گویی بود گردانچنان گویی که کف میدان بود انگشت چوگانش
25. ۲۵کتاب‌الله اکبرکز ظهورکثرت و وحدتگهی قرآن لقب فرموده یزدان‌گاه فرقانش
26. ۲۶وجود مجمع‌البحرین انسانی بودکاملکه اطلاق وجوب آمد قرین قید امکانش
27. ۲۷صحیفهٔ آفرینش راکه مصحف نام از یزدانبه جای بای بسم‌الله هم انسانست عنوانش
28. ۲۸مبین در عنصر خاکش ببین درگوهر پاکشکه ممکن نست ادراکش‌که یارا نیست تبیانش
29. ۲۹مگوکز خاک ویرانست و نتوان دل درو بستننه آخرگنج نبودگنج جز درکنج ویرانش
30. ۳۰به خاک اندر بود مخزون‌کنوز حکمت بیچوناز آنست ابرش‌گردون به‌گرد خاک جولانش
31. ۳۱یکی بیدا بود آدم‌که پیدا نیست اطرافشیکی دریا بود انسان‌که ظاهر نیست پایانش
32. ۳۲ملک‌ کبود که با آدم شمارد وهم همسنگشفلک چبود که با انسان سراید عقل همسانش
33. ۳۳بگفت انسان‌کامل زین قباکایدون همی رانیکرا دانی‌که درکف حل و عقد هر دوگیهانش
34. ۳۴بگفتم صدر والاقدر روشن‌رای دریادلکه در یک شبرنی پنهان‌کنوز بحر عمانش
35. ۳۵فلک فر میرزا آقاسی آن کز مبداء فطرتنفخت فیه من روحی به شان آمد ز یزدانش
36. ۳۶بود در شخص او پنهان همه‌گردون و اجرامشبود در ذات او مضمر همه گیهان و ارکانش
37. ۳۷فراخای جهان بر شخص او تنگست از آن بینیگهی چون بحر جوشانش گهی چون شیر غضبانش
38. ۳۸بلی قلزم بجوشد چون‌که باشد خرد مجرایشبلی ضیغم بکوشد چون‌که‌گردد تنگ میدانش
39. ۳۹چه اعجازست ازین برتر که در یک طیلسان بینیجهان و هرچه در وی همچو جان در جسم پنهانش
40. ۴۰قضا تا شخص او آمد به‌گیتی غم خورد آریخورد غم میزبان چون نیست خوان در خورد مهمانش
41. ۴۱وی از عالم غمین و عالم از وی شادمان آریبود زندان به یوسف شاد و یوسف غم ز زندانش
42. ۴۲فلک‌گویی نمی‌داند حدیث حفت الجنهکه چون دف می‌خورد گاهی قفا از چنگ دربانش
43. ۴۳چو خون در رگ به عرق سلطنت ساریست تأییدشچو جان در تن به جسم مملکت جاریست فرمانش
44. ۴۴سلامت بین و استغنا که ارنی‌گو نشد هرگزکه عذر لن‌ترانی در رسد چون پور عمرانش‌
45. ۴۵نگوید چون سلیمان رب هب‌لب از ادب لیکنرسد بی‌منت خاتم ز حق ملک سلیمانش
46. ۴۶خداوندا جهان با عنف و لطفت‌کیست بیماریکه بیم مرگ و امید بقا باشد ز بحرانش
47. ۴۷بود قدر تو قسطاسی‌که آمدکفه افلاکشبود حلم تو میزانی‌ که چو سنگست ثهلانش
48. ۴۸ز آه سرد بدخواه تو مانا عاریت داردهر آن سرما که‌ گیتی هست در فصل زمستانش
49. ۴۹به هر باغی‌ که بارد ابر جود گوهر افشانتهمه شاخ زبرجد روید از برگ ضمیرانش
50. ۵۰نگارند ار به لوح آبگینه نام حزمت رانیارد کس شکستن با هزاران پُتک و سندانش
51. ۵۱اگر ازگنج هستی یاوه‌گرددگوهر ذاتتدو عالم وانچه در مُلک دو عالم نیست تاوانش
52. ۵۲هرآنچ آن بر قضا مبهم‌کند ذات تو معلومشهرآنچ آن بر قدر مشکل‌کند رای تو آسانش
53. ۵۳خطاب و قهر تست آنکو صفت بیمست و امیدشرضا و خشم تست آنچ آن لقب خلدست و نیرانش
54. ۵۴خداوندا شنیدم مر مرا حسان لقب دادیبلی حسان بود هرکاو تو بگزینی ز احسانش
55. ۵۵کدامین فخر ازین برتر که‌ گوید آصفی چون تومحمد شه محمد هست و قاآنیست حسانش
56. ۵۶الا تا نوش لطفت نیست غیر از عیش تاثیرشالا تا زهر قهرت نیست غیر از مرگ درمانش
57. ۵۷عدویت زندهٔ جاوید بادا چون خضر لیکنمکان پیوسته اندرگاز شیر وکام ثعبانش
58. ۵۸خلیلت را بود یک روز درگیتی بقا اماچنان روزی‌که باشد روز خمسین الف یک‌آنش