1. ۱نگار من‌که بود جایگاه در جانشعقیق را به جگر خون‌کند دو مرجانش
2. ۲نشیب مشک ختن راغ راغ نسرینشفراز برگ سمن باغ باغ ریحانش
3. ۳نشان سیاهی خال از دل ‌گنهکارشفزون درازی زلف از شب زمستانش
4. ۴سپید چهرهٔ سیمین چو رای دانایشسیاه طرهٔ مشکین چو روز نادانش
5. ۵صفای روح منور صباح نوروزششمیم موی معنبر نسیم نیسانش
6. ۶رخان چو جنت‌و قامت به‌جلوه طاووسشلبان چو کوثر و گیسو به خدعه شیطانش
7. ۷همال روی لئیمست زلف پرچینشمثال خلق‌کریمست روی تابانش
8. ۸رخ از طراوت سلطان باغ فردوسشلب از حلاوت خلاق آب حیوانش
9. ۹قدش‌که هرکه در آفاق مست و مشتاقشلبش‌که هرچه در ایام محو و حیرانش
10. ۱۰درم خریده غلامیست سرو آزادشبه خون طپیده شهیدیست لعل رخشانش
11. ۱۱اگر به خنده درآید لب شکرخیزشوگر به جلوه درآید رخ پری‌سانش
12. ۱۲شکر شود چو شکر خورده تن‌ پر از تابشپری شود چو پری دیده دل پریشانش
13. ۱۳عسل بسان عسل خورده می‌مزد انگشتز حسرت لب شیرین شکر افشانش
14. ۱۴شقایقی‌که نباشد نظیر در باغشجواهری ‌که ندارد همال درکانش
15. ۱۵هنود وار یکی داغدار رخسارشیهودوار یکی جزیه‌بخش دندانش
16. ۱۶روایتی بود از لب رحیق مختومشحکایتی بود از رخ شقیق نعمانش
17. ۱۷دو زلف از بر چهرش به حلقه چوگان‌وارمرا چو گوی سراسیمه ‌دل ز چوگانش
18. ۱۸به حسن دلبری و شاهدی و رعناییتمام عالم بینی به زیر فرمانش
19. ۱۹جز ایقدر به نکویی‌کسش نبیند عیبکه اندکیست به عشاق سست‌پیمانش
20. ۲۰کند بخیلی با من به وصل خود ارچهرخی‌ گشاده بود چون‌ کف جهانبانش
21. ۲۱جم زمانه فریدون راد آنکه سپهرنماز آرد بر خاکپای دربانش
22. ۲۲مؤیدی که پی امن ملک و رامش خلقخدای‌کرد در اقطاع ملک سلطانش
23. ۲۳نشانه‌یی ‌گهر از گفت گوهر آمودشنمونه‌یی شکر از نطق‌گوهرافشانش
24. ۲۴کمینهٔ بندهٔ درگه هزار چیپالشکهینه چاکر ایوان هزار خاقانش
25. ۲۵تشبهی بود از حلم‌کوه الوندشترشّحی بود از جود بحر عمانش
26. ۲۶کمین سلاله‌بی از لطف هشت فردوسشکهین شراره‌یی از قهر هفت نیرانش
27. ۲۷ثنای اوست عروسی‌ که دهر کابینشسرای اوست بهشتی ‌که چرخ رضوانش
28. ۲۸ذلیل‌تر بود از خاک جسم بدخواهشعزیزتر بود از چشم خاک ایوانش
29. ۲۹غساله‌یی بود از نطق جوی تسنیمشسلاله‌یی بود از خلق باغ رضوانش
30. ۳۰نهان به صدر اکابر چو قلب اوصافشروان به جسم ممالک چو روح فرمانش
31. ۳۱از آن شهاب منورکه شمع خرگاهشاز آن سپهر مدورکه‌گوی میدانش
32. ۳۲زمانه‌ کبود؟ فوجی ز خیل خونریزشستاره چه بود؟ موجی ز سیل احساسش
33. ۳۳نتیجهٔ امل از همت جهانگیرشسلالهٔ اجل از خنجر سرافشانش
34. ۳۴زمین و هر که بر او خادمی ز درگاهشسپهر و هرچه در او چاکری در ایوانش
35. ۳۵فلک چه باشد خوانی ‌گشاده در کاخشقمر چه باشد نانی نهاده بر خوانش
36. ۳۶سپهر در شب تاری به سائلی ماندکه جور او زگهر پر نموده دامانش
37. ۳۷نه پیل اگرچه ز خنجر چو پیل خرطومشنه شیر اگرچه ز صارم چو شیر دندانش
38. ۳۸ز بسکه صولت اژدر به روز ناوردشگمان بری ‌که پر از اژدهاست خفتانش
39. ۳۹ظیر ابر بود چون‌که جای برگاهشهمال ببر بود چون مکان بیکرانش
40. ۴۰توگویی آنکه جحیمست در دل دریادرون چنگ چو بینی حسام بر رانش
41. ۴۱به روز وقعه ز بس موج خون برانگیزدبه تیغ تیز تشبه‌کنی به طوفانش
42. ۴۲طناب‌گردن خصمست خام پر تابشعقاب وادی مرگست تیر پرانش
43. ۴۳غبار معرکه چرخست و آفتاب ملکسهیل چرخ به‌کف خنجر درخشانش
44. ۴۴ز هم بریزدش ار آسمان بود خصمشبه مه فرازدش ار خاک تهنیت خوانش
45. ۴۵صفات اوست محیطی‌ که نیست پایابشجلال اوست سپهری‌که نیست پایانش
46. ۴۶به هرچه عزم‌کند تابعست‌ گردونشبه هرچه حکم‌کند بنده است‌گیهانش
47. ۴۷زبان خامهٔ مرگست ک شمشیرشرسول نامهٔ فتحست پیک پیکانش
48. ۴۸ز رای روشن او صبح اگر نگشته خجلدریده است ز حسرت چراگریبانش
49. ۴۹جهان دلیست‌ که ‌کردار او بود روحشسخن تنیست که گفتار او بود جانش
50. ۵۰به‌گاه رزم لقب ضیغم زره پوششبه وقت بزم صفت قلزم سخندانش
51. ۵۱بنان اوست محیطی ‌که جود امواجشسنان اوست سحابی‌ که مرگ بارانش
52. ۵۲به یک اشاره مسخر بود نه افلاکشبه یک نظاره مسلم بود دوگیهانش
53. ۵۳چو ملک پارس ا‌گر باشدش دو صد کشورعطیّه‌ایست ز گیهان خدیو ایرانش
54. ۵۴به ملک پارس ننازدکه‌کمتر از شبریستبه چشم ساحت ایران و ملک تورانش
55. ۵۵بزرگوارا امیرا تویی‌که قاآنیروان به مهر تو هست از ازل گروگانش
56. ۵۶چنانش بوی می مهرت از دهان آیدکه می‌نیارد کردن ز خلق پنهانش
57. ۵۷اگر به تارک او صد هزار پُتک زنندبه یمن مهر تو سخست تن چو سندانش
58. ۵۸نه با ولای تو بیم از هزار شمشیرشنه با رضای تو باک از هزار پیکانش
59. ۵۹نه از تو فکر گسستن به هیچ نیرنگشنه از تو رای بریدن به هیچ دستانش
60. ۶۰بدی‌ت خلوص و ارادت‌ که نیست مانندشبدین صفا و عقیدت‌ که نیست پایانش
61. ۶۱نه آفتاب‌ که خوانی به سخره هم چشمش‌نه روزگار که دانی به طعنه همسانش
62. ۶۲نه گوهرست و نه درهم که تا ز فرط‌ کرمکند عطای تو با خاک راه یکسانش
63. ۶۳به یک اشاره توان برگزید ز امثالشبه یک نظاره توان برکشید ز اقرانش
64. ۶۴همیشه تا که زمین ناستوار اوتادشهماره تا که فلک پایدار ارکانش
65. ۶۵رواق مجد تو بادا منیع بنیادشسرای قدر تو بادا وسیع بنیانش