1. ۱ز چشمم خون فرو ریزد به یاد چشم فتانشپریشان‌خاطرم از عشق ‌گیسوی پریشانش
2. ۲ار خورشید می‌جویی نگهی روی چون ماهثثوگر شمشاد می‌خواهی ببین سرو خرامانش
3. ۳به دوران هرکجا باشد دلی از غم به درد آیدمرا دردی بود در دل‌ که جز غم نیست درمانش
4. ۴فدن‌روس‌و عارض‌گل خط‌سعزه‌اس‌و لب غن‌چهبود خود گلشن خوبی چه حاجت سیر بستانش
5. ۵شود شیرین‌کلامیها ز لعل دلکشش ظاهرهمانا تُنگ شکر هست پنهان در نمکدانش
6. ۶سلامت را دعاگفتم ز شوق چشم بیمارشچو باران‌گریه سرکردم ز هجر لعل خندانش
7. ۷ز حیرانی گریبان را نمودم چاک تا دامنچو دیدم کافتابی سر زد از چاک گریبانش
8. ۸دل و دین برد پنهانی جمال آشکار اوره جان آشکارا زد اشارتهای پنهانش
9. ۹کمان ابروانش ‌کرده در زه تیر مژگان راچسان یابد رهایی مرغ جان از زخم پیکانش
10. ۱۰بود چون روز شامم با وصال روی چون ماهش. شود چون شام روزم از فراق مهر تابانش
11. ۱۱توگوی خویش را پابست مهر خویشتن خواهدکه زنجیری به پا بنهاده زلف عنبرافشانش
12. ۱۲بود آشفته چون حال عدوی پادشه مویشبود خونریز همچون خنجر شه تیر مژگانش
13. ۱۳حسن شاه غضفر فر نریمان‌مان اژدر درکه باشد در قلاووز سپه صد چون نریمانش
14. ۱۴به فرمانش صبا و وحش و طیر و دیو و دام و ددبه دستش خاتم دولت چه نقصی از سلیمانش
15. ۱۵بنای فتنه ویران‌گشت از آبادی عدلشنیاز سائلان‌کم شد ز انعام فراوانش
16. ۱۶به گاه کینه قارن چهره ننماید بناوردشبه روز رزم بیژن روی برتابد ز میدانش
17. ۱۷بسوزد جان خصم از شعلهٔ تیغ جهانسوزشببالد روزگار از فر اقبال جهانبانش
18. ۱۸دهد خاک یلان بر باد آب آتش تیغشکند بر جنگجویان‌ کار مشکل رزم‌ آسانش
19. ۱۹چو در میدان سیاوش‌وش نماید عزم‌گو بازیسر نه آسمان سرگشته بینی پیش چوگانش
20. ۲۰نتابد مهر تابان با ضیای بدر اقبالشنیارد ابر نیسان با عطای دست احسانش
21. ۲۱بود در آستان چاکر هزاران همچو فغفورشبود چون پاسبان بر در هزاران همچو خاقانش
22. ۲۲شها گر شیر گردونت به روز رزم پیش آیدز آسیب نهنگ تیغ خود بینی هراسانش
23. ۲۳فضای عالم جاهت بدانسان هست پهناورکه باشد نه فلک چون حلقه‌یی اندر بیابانش
24. ۲۴در آن روزی‌ که چون ‌کشتی زمین در لجهٔ هیجابود از صدمهٔ باد مخالف بیم طوفانش
25. ۲۵کشد برق سنان شعله برآرد رعد کوس آوااجل ابری شود باران سهام‌کینه بارانش
26. ۲۶بیاویزد هوا چون‌ کاوه نطع‌ گرد از دامنعمود آهنین پتک و سر بدخواه سندانش
27. ۲۷فریدون‌وار گرز گاوسر را چون فرود آریشود مغز سر ضحاک تازی خرد بارانش
28. ۲۸و گر افراسیاب ترک ‌گردد با توکین آورتهمتن‌وار در ساعت بگیری تخت تورانش
29. ۲۹وگر چو بینه‌وش بهرام چرخت ‌کینه آغازدفرستی دوکدان و چرخه چون هرمز به ایوانش
30. ۳۰نیی چون اردشیر بابکان‌کز طالع‌کرمیگریزاند دو نوبت هفتواد از ملک‌کرمانش
31. ۳۱تو آن شیری‌ که‌ گر با هفتواد چرخ بستیزیبیندازی چو لاش مرده اندر پیش‌‌کرمانش
32. ۳۲کشانی اشکبوست را اجل در برکشان آردکه تا رستم صفت سازی قبا از تیر خفتانش
33. ۳۳ترا تازی‌نسب اسبی بود آذرگشسب‌آساکه چون در دشت هیجا باد وش آری به جولانش
34. ۳۴زمین از چار نعل او ببالد بر فلک زان‌ روکه این را چار مه وان را مهی‌وان نیز نقصانش‌
35. ۳۵به عهد انتقامت‌گر بدرد شیر آهو رابه سنگ دادخواهی بشکنی درکام دندانش
36. ۳۶شها تا درفشان ‌گردیده در مدح تو قاآنیبود خاقانی ایام و خاک فارس‌ شروانش
37. ۳۷به قدر دانش خود می‌ستاید مر ترا ورنهفراتر بود شان مصطفی از مدح حسانش
38. ۳۸ولی نبود عجب‌کز فر اقبال همایونترساند شعر بر شعرا بساید سر به‌ کیوانش
39. ۳۹الا تا دفتر دوران سیاهست از خط انجمسجل و مهر مهر اوراق‌گردون فرد ملوانش
40. ۴۰دبیر بخت بنگارد چنان توقیع عمرت راکه باشد از عبارات بقا انشای دیوانش