1. ۱سحرگهان‌که ز گردون فروغ مهر منیرچو تیغ خسرو آفاق گشت عالم‌گیر
2. ۲درآمد از درم آن مه به رخ نهاده دو زلفیکی سپید چو شیر و یکی سیاه چو قیر
3. ۳به سیم چهره فروهشته زلف خم در خمبدان صفت که کمند ملک به کاسهٔ شیر
4. ۴ز جای جستم و او شد چنان سراسیمهکه عاملان وجوه از محصلان امیر
5. ۵ولی ز خواندن شعرش به خویش کردم رامبلی به خواندن افسون پری شود تسخیر
6. ۶چو نیک رام شد از پس کشیدمش به بغلچو شیر نر که‌ گوزنی ز پی ‌کند نخجیر
7. ۷یکی گمان غلط برده بیخود از سر سوزچوکودکان ستمدیده برکشید نفیر
8. ۸نعوذ بالله همسایگان شدند خبرز چارسوی دویدند از صغیر و کبیر
9. ۹نهان ز من بت من سست‌کرده بند ازاربه دام عشوه برافشاند دانهٔ تزویر
10. ۱۰چو نیک بر من و او انجمن شدندگروهگهر ز جزع فروریخت همچو ابر مطیر
11. ۱۱ز روی حیله فروچید از قفا دامنز بیم چهرهٔ من زرد شد بسان زریر
12. ۱۲نمود سیم سرینش چو زرّ دست افشارکه ‌چون ‌فشاریش ‌ازکف برون ‌رود چو خمیر
13. ۱۳فرود آن طبق سیم سرخ سوراخیچو جرم‌کب مریخ در حضیض مدیر
14. ۱۴به‌ گرد کونش مویی سه چار رسته چنانککسی قنات‌ کهن سال را کند تحجیر
15. ۱۵ز فرط شهوت حمدانم آنچنان برخاستکه میل قامتش آمد ستون چرخ اثیر
16. ۱۶دو ترک بر سر من تاختند با دو عمودکه راست‌گفتی آن هر دو منکرند و نکیر
17. ۱۷سطبر سبلت هریک ‌گذشته از برِ دوشبر آن صفت که ز پهلوی سر دو گوش حمیر
18. ۱۸ز هول سبلتشان راستی بترسیدمبه غایتی‌که شدم مبتلای رنج زحیر
19. ۱۹کشان‌ کشان من و آن طفل ساده را بردندبه سوی حضرت قاضی‌ که تا کند تعزیر
20. ۲۰چو دیده بر رخ اقصی‌القضاهٔ کردم بازشناختم به فراست ‌که هست ز اهل سعیر
21. ۲۱به پیش رفتم و آهسته گفتمش در گوشکه ای به فضل و عدالت به رو‌زگار شهیر
22. ۲۲تویی‌ که تعبیه ‌گشتست در محاسن توقضای حاجت یک شهر از قلیل و کثیر
23. ۲۳مرا و یار مرا وارهان ازین غوغادو بدره از من و یک بوسه زو به رشوه بگیر
24. ۲۴به جیب فکرت سر برد و از نشاط نمودتبسمی نه چنان‌کاین و آن شوند خبیر
25. ۲۵پس از زمانی فرمود با قراء‌بت تامچنان‌که پردهٔ عاصم درید و ابن‌کثیر
26. ۲۶که ای‌دو ملحد ملعو‌ن ‌مر این‌چه‌هنگامه استمگر به یکدگر آمیختید سوسن و سیر
27. ۲۷جواب دادم‌کاین طفل ساده را پدرشبه من سپرد و برین شاهدند جم غفیر
28. ۲۸ز من به حکم سفاهت فرارکرد و سحربه عنف‌کردمش اندرکمند حکم اسیر
29. ۲۹ورا ز هیبت من سست‌ گشت بند ازارچو مرغ در قفس افتاده برکشید صفیر
30. ۳۰شدند خلق ز هر گوشه جمع و بربستندبه حکم ظاهر بر ذیل عصمتم تقصیر
31. ۳۱چو این‌ شنید برافراخت‌یال و گفت به خلقخبر دهید ز حال جوان و حالت پیر
32. ۳۲گر آنچه‌گفت فلان‌راست گفت جرمش‌ نیستکه طفل ساده ندارد ز خیر خواه‌ گزیر
33. ۳۳چو میل سرمه‌که در سرمه‌دان‌کنند فروکرا شهادتی ار هست‌گوکند تقریر
34. ۳۴به اتفاق سخن جمله مرد و زن گفتندکه آنچه‌گفت فلان خالی است از تزویر
35. ۳۵حدیث دیده رهاکن‌که هیچ نشنیدیمجز آنکه طفل ز دل برکشید نالهٔ زیر
36. ۳۶دو ترک سفله دویدند پیش‌ کای قاضیمرین دور از عدالت بکش ببند و بگیر
37. ۳۷مگر ندانی‌ کاین‌ کهنه رند شیرازیچسان ز شست شبق بر نشانه راند تیر
38. ۳۸دره‌رن شوشهٔ سیمش پر است طلق روانکزو به بوتهٔ‌گلچهرگان‌کند اکسیر
39. ۳۹کنون خدای جهانش گرفته است به خشمتو دانی اینکه خداوند نیست بیهده‌گیر
40. ۴۰از آن مکالمه قاضی بر آن دو خشم‌گرفتچنانکه‌ گاهی تسبیح‌ گفت و گه تکبیر
41. ۴۱چو مرد و زن همه رفتند و بزم خالی شدنهفته بر رخ آن شوخ دید خیراخیر
42. ۴۲مرا و یار مرا هر دو برد پیش و نشاندگرفت داد دل از بوسه زان بت‌ کشمیر
43. ۴۳چنان به خرزهٔ قاضی ز شوق رعشه فتادکه از مهابت سلطان قلم به دست دبیر
44. ۴۴بدان رسید که قاضیچه برجهد از جایچو خسروان ستمکار بر شود به سریر
45. ۴۵ز جای جستم و بازو‌ گرفتمش به دو دستکزین معامله بگریز و پند من بپذیر
46. ۴۶حجاب شرع محمد مدرکه نپسنددمرا ا ین معامله در حشرکردگار قدیر
47. ۴۷مرا مبین‌که فتادند خلقم از دنبالکه بهرکسب ملامت همی‌کنم تدبیر
48. ۴۸مرا ملامت مردم به طبع شیرینستبدان مثابه که اندر مذاق کودک شیر
49. ۴۹بسی به چهرهٔ رندان آستان مغانبود محال ‌که تغییر یابد از تعییر
50. ۵۰اگر حجاب ملالت ز پیش برخیزدهجوم خلق نبینی مگر به‌کوی فقیر
51. ۵۱چو سوز عشق نداری چگویمت‌که جعلبه حکم طبع تنفر کند ز بوی عبیر
52. ۵۲حدیث‌ کودک ‌و ترکان و قاضی افسانه استکه تا به خواب رود نفس نابکار شریر
53. ۵۳تو نقد خویش نهان‌کن ز خلق قاآنیکه ناقدان محبت مراقبند و بصیر