1. ۱دوش از بر شهزاده اردشیرآورد مرا نامه‌یی بشیر
2. ۲بگرفتم و بوسیدمش وز آنشد مغز من آکنده از عبیر
3. ۳بر سیم پراکنده بود مشکبر شیر پریشیده بود قیر
4. ۴شنوا شده از لفظ او اصمبینا شده از خط او ضریر
5. ۵گفتی سر زلفین خویش حوربگسسته و پیچیده در حریر
6. ۶یا ماهیکی چند مشک رنگافتاده به سیمابی آبگیر
7. ۷تا بشنوم آن لفظ دلپسندتا بنگرم آن خط دلپذیر
8. ۸چون دل شده اعضای من سمیعچون ‌جان ‌شده اجزای‌ من بصیر
9. ۹هی خواندی و هی‌کردم آفرینبر کلک ملک‌زاده اردشیر
10. ۱۰از هر ستمی دهر را پناهاز هر فزعی خلق را مجیر
11. ۱۱چون بحر به همت دلش عمیقچون ابر به بخشش‌کفش مَطیر
12. ۱۲ملکش ز سمک بود تا سماکصیتش ز ثری رفته تا اثیر
13. ۱۳جودش پی بخشش بهانه‌جوعزمش پی‌کوشش بهانه‌گیر
14. ۱۴در خصم عتابش جهنده‌تراز آتش تنور در فطیر
15. ۱۵در سنگ سهامش دونده‌تراز پنجهٔ خباز در خمیر
16. ۱۶درکوه سنانش خلنده‌تراز سوزن خیاط در حریر
17. ۱۷دنیا بر ملکش‌کم از طسوجدریا بر جودش کم از نفیر
18. ۱۸در چنبر حکمش نه آسمانزانگونه‌که تدویر در مدیر
19. ۱۹بر درگه قدرش فلک غلامدر ربقهٔ حکمش جهان اسیر
20. ۲۰ترسد ز جهانسوز تیغ اوزانست‌ که دوزخ ‌کشد زفیر
21. ۲۱نه چرخ ز سهمش چنان نفورکز هستی خود می‌کشد نفیر
22. ۲۲درگوش مخاطب جهد ز حرصبی‌سعی زبان وصفش از ضمیر
23. ۲۳ای چرخ به عون تو مستعینای دهر به لطف تو مستجیر
24. ۲۴صیت قلمت بحر و برگرفتبا آنکه‌کسش نشنود صریر
25. ۲۵مهری‌ که سنی‌تر ازو نبودبا رای تو چون ذره شد حقیر
26. ۲۶بحری‌که غنی‌تر ازو نبودبا جود تو چون قطره شد فقیر
27. ۲۷منظورش از آن جزو نام تستزان طفل‌کندگریه بهر شیر
28. ۲۸نبود پس نه پردهٔ فلکرازی‌که نه رایت بر آن خبیر
29. ۲۹گویی که مجسم شود سرورآنگه‌که‌کنی جای بر سریر
30. ۳۰در مغز خرد یک جهان شعورباحزم توهمسنگ یک‌شعیر
31. ۳۱جنبد همه اعضایش از نشاطچون مدح تو انشاکند دبیر
32. ۳۲لرزان تن دوزخ ز تیغ توچون پیکر عریان به زمهریر
33. ۳۳تا حوزهٔ‌ گیهان بود وسیعتا روضهٔ رضوان بود نضیر
34. ۳۴عمر ابد و نصرت ازلآن باد نصیب این یکت نصیر