1. ۱ای حسن تو چون فتنهٔ چشم تو جهانگیرصد سلسله دل در خم زلف تو به زنجیر
2. ۲عشق من و رخسار تو این هردو جهانسوزحسن و تو گفتار من این هردو جهانگیر
3. ۳قدّم چو کمان قدّ تو چون تیر از آن روتند از بر من می‌گذری چون ز کمان تیر
4. ۴هر آیهٔ رحمت‌ که در انجیل و زبورستهست آن همه را روی تو ترسابچه تفسیر
5. ۵از حسرت خورشید جمال تو ز هرسواز خاک بر افلاک رود نعرهٔ تکبیر
6. ۶از نالهٔ من مهر تو با غیر فزون شدالحق خجلم از اثر نالهٔ شبگیر
7. ۷ریزد ز زبانم شکر و مشک به خروارهر گه ‌که ‌کنم وصف لب و زلف تو تقریر
8. ۸وز آتش شوقی‌که بود در نی‌کلکمنبود عجب ار نامه بسوزد گه تحریر
9. ۹با قامت یاری چو تو گیتی همه‌ کشمربا چهرنگاری چو تو عالم همه ‌کشمیر
10. ۱۰وصل تو به پیرانه سرم باز جوان کردگر هجر تو بازم به جوانی نکند پیر
11. ۱۱دیدم ز غمت دوش یکی خواب پریشانو امروز شدش وصل سر زلف تو تعبیر
12. ۱۲ابروی تو ای ترک مگر تیغ امیرستکاورده جهان را همه در قبضهٔ تسخیر
13. ۱۳گیهان هنر کان ظفر بحر کرامتخورشید خرد چرخ ادب لجهٔ تدبیر
14. ۱۴از بس چو قضا گشته قدر تابع قدرشبر هرچه کند عزم همان باشد تقدیر
15. ۱۵جز چشم بتان نیست خرابی به همه ملکایدون‌که جهان جسته ز عدلش همه تعمیر
16. ۱۶در قبضهٔ او خنجر خونخوارش شیریستکش غیر عدو روز وغا نبود نخجیر
17. ۱۷مهریست دلفروز چو بگسارد ساغربرقیست جهانسوز چو برگیرد شمشیر
18. ۱۸آنجا که بود رای وی اجرام بود تارآنجا که بود قدر وی افلاک بود زیر
19. ۱۹با هیبت او نی عجب ار نطفهٔ دشمنناگشته جنین در رحم مام شود پیر
20. ۲۰هر جا که بود مهرش چون شهد شود سمّهرجا که بود قهرش چون زهر شود شیر
21. ۲۱زین گونه در امکان‌ که بود عزمش جاریبی‌خواهش او می نکنند اشیا تأثیر
22. ۲۲در سایهٔ عدلش ز بس ایمن شده عالمآسوده چرد آهو در خوابگه شیر
23. ۲۳پذرفته قضا از سمت عزمش جریانآموخته کوه از صفت حلمش توقیر
24. ۲۴جز زلف بتان نیست سیه ‌کار به عهدشآ‌ن هم بود از پیچ و خم خویش به زنجیر
25. ۲۵در حوزهٔ ملکش تنی از زخمه ننالدجز گاه طرب چنگ به آهنگ بم و زیر
26. ۲۶با سطوت او طعم حلاوت رود از قندبا صولت او رنگ سیاهی رود از قیر
27. ۲۷تعداد کند نعمت او را به زمین مورتحریر کند مدحت او را به فلک تیر
28. ۲۸از بندگیش بس که خداوندی خیزددر نزد همان خاک درش آمد اکسیر
29. ۲۹یارب به جهان درهم و دینار فشان بادتا نام دراهم بود و اسم دنانیر