1. ۱سه چیز هست‌ کزو مملکت بود معموروز آن سه آیت رحمت ‌کند ز غیب ظهور
2. ۲نخست یاری یزدان دوم عنایت شاهسیم ‌کفایت حکام در نظام امور
3. ۳از آن سه مملکت از مهلکت بود ایمنبدان صفت‌ که قصور جنان ز ننگ قصور
4. ۴چنانکه ملک سپاهان به ‌عون بار خدایبود ز یاری معمار عدل شه معمور
5. ۵به سعی چاکر خسرو پرست خسروخانز ایمنی همه دیار آن دیار شکور
6. ۶ز یمن طالع بیدار شه به ساحت آنبه مهد امن و امان خفته حافظان ثغور
7. ۷خدیو خطهٔ ایران زمین محمدشاهکه شعله‌ایست ز شمشیرش آفتاب حرور
8. ۸شهنشهٔ‌که ش‌ود طبع دی چو طبع تموزز تف ناچخ آتش‌فشان او محرور
9. ۹به یمن طاعت او هرچه در فلک خرّمز فیض همت او هرکه بر زمین مسرور
10. ۱۰کریوه‌یی بود از ملک او زمین و سپهردقیقه‌یی بود از عمر او سنین و شهور
11. ۱۱عتاب او ملک‌الموت را همی ماندکه جز خدای ازو هرکه در جهان مقهور
12. ۱۲شمار فوجش چون حصر موج ناممکنعلاج خیلش چون منع سیل نامقدور
13. ۱۳چه فوج فوجی چون دور دهر نامعدودچه خیل خیلی چون سیر چرخ نامحصور
14. ۱۴ز خامه‌یی ‌که شود و‌صف خلق او مرقومبه‌نامه‌ای‌ که شود نعت رای او مسطور
15. ۱۵شمیم عنبر ساطع شود ز نوک قلمفروغ اختر لامع شود ز نقش سطور
16. ۱۶به رو‌ز رزم ‌که ‌گویی فرو چکد سیماببه‌گوش ‌گنبد سیمابی از غو شیپور
17. ۱۷سنان نیزهٔ خونخوار شه درون غبارچو ذو ذوابه درخشنده در شب دیجور
18. ۱۸ز بس که کار جهان راست‌ کرده تیغ‌ کجشنمانده ‌نقش‌ کجی جز در ابروی منظور
19. ۱۹به روزگارش هر فتنه‌ای‌که زاید دهربه‌عاریت دهد آن را به نرگس مخمور
20. ۲۰نه آفتاب جهانتاب وصیت همت اوچو آفتاب جهانتاب در جهان مشهور
21. ۲۱نه آسمان برینست و ذکر شوکت اوچو آسمان برین بر جهانیان مذکور
22. ۲۲دو خطّه‌اند ز اقطاع او زمین و سپهردو مسرعند به درگاه او صبا و دبور
23. ۲۳به ‌گاه بزم به مانند آفتاب ‌کریمبه روز رزم به‌کردار روزگار غیور
24. ۲۴به دشمنان نگردسورشان شود همه سوگبه دوستان گذرد سوگ‌شان شود همه سور
25. ۲۵بدان مثابه‌ که در روز عید پیر و جوانکنند تهنیت یکدگر ز فرط سرور
26. ۲۶زبان به تهنیت یکدگر گشودستندبه روزگار وی از خرمی اناث و ذکور
27. ۲۷کمینه چاکر خسرو که از غلامی شاهشدست نام نکویش به خسروی مشهور
28. ۲۸به خدمت ملک آنگونه تنگ بسته میانکه نیست بیم‌گشادش ز امتداد دهور
29. ۲۹درین دیار چنان قدر وی عزیز بودکه قدر عافیت اندر طبیعت رنجور
30. ۳۰ز صولتش نزند شیر پنجه با روباهز هیبتش نکند باز حمله بر عصفور
31. ۳۱گرش‌ خدای دوصد ملک‌ جاودان بخشدبجز حضور شهنشه نباشدش‌ منظور
32. ۳۲گر به ساحت خلد بری‌گذارکندبه‌خاطرش‌ نکند ج‌ز خیال شاه خطور
33. ۳۳به خاکپای شهنشه از آن حریص ‌ترستکه‌ تن به راحت و قالب به قلب و چشم به نور
34. ۳۴چنان ه‌رجودی آموده از ارادت شاهکه فرق می‌نتواند غیاب را ز حضور
35. ۳۵بجز تو هر دو جهانش چنان به چشم حقیرکه نزد دیدهٔ حق‌بین جمال حور و قصور
36. ۳۶چنان ز فرّ وجود تو پیکرش لرزانکه جسم پاک‌کلیم‌الله از تجلی طور
37. ۳۷ز نشوهٔ می مهر شه آنچنان سرمستکه یاد می نکند هرگز از شراب طهور
38. ۳۸قدر به خواری اعدای دولتش محکومقضا به یاری احباب شوکتش مأمور
39. ۳۹فلک به طاعت سگان درگهش مجبولملک به نصرت خدام حضرتش مجبور
40. ۴۰شها شگفت نباشد اگر به رقص آیندبه روزگار تو از خرمی وحوش و طیور
41. ۴۱از آن زمان‌که زمین را بیافریده خدایچنین شهنشه عادل درو نکرده عبور
42. ۴۲چنان به عهد تو گیتی‌گرفته است قرارکه از تلاطم امواج سالمند بحور
43. ۴۳اجل به واسطهٔ تیغ شه جهانسوزستچو از حرارت خورشید جامهٔ بلور
44. ۴۴تویی‌که‌کاسهٔ چینی نهد بلارک توبه خوان رزم تو از کاسهٔ سر فغفور
45. ۴۵اگر به پهنهٔ پیکار شه‌گذارکندبه جای نوش روان زهر قی‌کند زنبور
46. ۴۶ز تف تیغ تو طوفان خون شود جاریبدان مثابه ‌که طوفان نوح از تنور
47. ۴۷به عهد شه نرسد تا به استخوان آسیبز خط طاعت قصاب سرکشد ساطور
48. ۴۸شها دیار سپاهان ز بس که معمورستبه ساحتش نبود بوم را مجال مرور
49. ۴۹در او به حالت احیا ز بس‌که رشک برندعجب نه ‌گر بدر آیند رفتگان ز قبور
50. ۵۰ز هر عطیه به جز وصل پادشاه قنوعبهر بلیه به جز هجر شهریار صبور
51. ۵۱شها به عهد تو قاآنی است چون شب قدرکه قدر وی بود از هرکه در جهان مستور
52. ۵۲ولی به یمن دعا و ثنای حضرت شاهبه طرفه طرف‌کله ساید از کمال غرور
53. ۵۳گشوده هر سو مویش زبان‌ که تا خواهددوام دولت شه را زکردگار غفور
54. ۵۴هماره تا عدد افزوده‌گردد وکاهدبه گاه جذر صحاح و به وقت ضرب‌کسور
55. ۵۵دوام عمر تو تا آن زمان‌که آسایندمحاسبان عمل از حساب روز نشور