1. ۱حبذا از هوای نیشابورکه بود مایهٔ نشاط و سرور
2. ۲صبح او اصل نزهتست و صفاشام او فرع عشرتست و حبور
3. ۳از پی انقطاع نسل محنصبح او را طبیعت‌کافور
4. ۴طرب از خاک و خشت او ظاهرکرب اندر سرشت او مستور
5. ۵باشد از یمن خاک او طاعننیش عقرب به فضلهٔ زنبور
6. ۶از ثواب مرمّت ملکششده شادان به مرزغن شاپور
7. ۷در حدودش ز ازدحام طربنتوان جز بعون غصه عبور
8. ۸روزی از مصدر حوادث یافترقم صادرات غصه صدور
9. ۹و اصل از اهل او نشد که نبودذره‌یی زان متاعشان مقدور
10. ۱۰بر دیارش ندارد از اشراقذرّ‌هٔ من ز آفتاب حرو‌ر
11. ۱۱زانکه در رستهٔ نزاهت اوهم ترازوست نرخ سایه و نور
12. ۱۲روح‌ پرور هوای او دارداعتدال بهار در باحور
13. ۱۳کرده‌گویی نشاط‌ گیتی راآسمان بر زمین او مقصور
14. ۱۴در چنین مأمنی به بستر رنجچون منی خفته روز و شب رنجور
15. ۱۵چشمم از اشک آبگون دریادلم از آه آتشین تنور
16. ۱۶آن یک از دوری حضور ملکاین یک از هجر ناظر منظور
17. ۱۷کلبه‌ام برده سیل اشک آریژاله طوفان بود به خانهٔ مور
18. ۱۸وای بر من اگر نمی کردمخویش را از خیال شه مسرور
19. ۱۹شاه غازی ابوالشجاع‌ که هستطبع‌ گیتی ز تیغ او محرور
20. ۲۰آنکه خوالیگرش نهد بر خوانکاسهٔ چینی از سر فغفور
21. ۲۱طوق خدمت فکنده فرمانشبر چه بر گردن وحوش و‌ طیور
22. ۲۲نیل طاعت کشیده اقبالشبر چه بر جبههٔ اناث و ذکور
23. ۲۳دل و دستش به‌گاه بذل و کرمگنج ارزاق خلق را گنجور
24. ۲۴گر به مغرب زمین سپاه‌کشدلرزه افتد ز هول در لاهور
25. ۲۵حکم او حاکم و قضا محکومامر او آمر و قدر مأمور
26. ۲۶آنی از روزگار دولت اومایهٔ مدت سنین و شهور
27. ۲۷ای به‌کاخ تو چاکری چیپالوی به قصر تو خادمی فغفور
28. ۲۸ذات پاکت ز ریمنی ایمنهمچو میثاق عاشقان ز فتور
29. ۲۹در زمانت به جغد رفته ستمگرچه هستی درین ستم معذور
30. ۳۰زانکه معمار عدل توکردههرچه ویرانه در جهان معمور
31. ۳۱تو نتاج جهانی و چه عجبگر به دست تو حلّ و عقد امور
32. ۳۲لذت نشوه ز آب انگورستگرچه آن هم نتاجی از انگور
33. ۳۳تا کفت ‌گشته در عطا معروفتا دلت گشته در سخا مشهور
34. ۳۴ابر را دردها به تن مبرمبحر را زخم‌ها به دل ناسور
35. ۳۵در صف حشرکارزارکه هستکوست از غو همال نفخهٔ صور
36. ۳۶خلق را آنچنان ‌کند ز فزعکه زنده نگردد به روز نشور
37. ۳۷بدسگال ار ز چنبر امرتیال طاعت برون‌کند ز غرور
38. ۳۸باش تا شیر آسمان فکندچون سگ لاس بر سرش ساجور
39. ۳۹زانکه هرکس ازو حمایت خواستشد به ‌گیتی مظفر و منصور
40. ۴۰نشود بی‌کفایت‌کف توبرکسی نزل روزی مقدور
41. ۴۱نشود بی‌حصانت دل توفتنه در حصن نیستی محصور
42. ۴۲تاب گرزت نیاورد البرزطاقت نور حق نیارد طور
43. ۴۳آنکه مدح تو و کسان ‌گویدسخنش را تفاوتی موفور
44. ۴۴قایل هر دو قول‌ گرچه یکیستلیک مصحف فصیح‌تر ز زبور
45. ۴۵عدد مدت مدار سپهرنزد عمر تو در شمار کسور
46. ۴۶شیر فربه تن از مهابت توخزد از لاغری به دیدهٔ مور
47. ۴۷روز هیجا که در بسیط زمینافتد از بانگ‌ کوس شور نشور
48. ۴۸هر زمان بر صدور حادثه‌ایمنشی آسمان دهد منشور
49. ۴۹بر صماخ تو مشتبه‌ گرددغو شندف به نغمهٔ طنبور
50. ۵۰خون بدخواه را شماری میعرصهٔ جنگ را سرای سرور
51. ۵۱نشوهٔ جام حادثات کندشاهد خنجر ترا مخمور
52. ۵۲ای‌که با شکل شیر رایت توشیر گردون ردیف کلب عقور
53. ۵۳نور رای تو و بصیرت عقلجلوهٔ آفتاب و دیدهٔ ‌کور
54. ۵۴خسروا مادح تو قاآنیکه نمی‌شد دمی جدا ز حضور
55. ۵۵روزکی چند شدکنون‌که شدسظاهر از قرب آستان تو دور
56. ۵۶هست موسی صفت به‌طور ملالدر سرش خواهش تجلی نور
57. ۵۷ور نه دانی‌که لحظه‌یی نشوداز حریم عنایتت مهجور
58. ۵۸آرم از انوری دو بیت ‌که هستهریکی همچو لولو منثور
59. ۵۹به خدایی‌که از مشیت اوسترنج رنجور و شادی مسرور
60. ۶۰که مرا از همه جهان جانیستوان ز حرمان خدمتت رنجور
61. ۶۱تا که از فعل حرف جر گرددآخر اسم منصرف مجرور
62. ۶۲آن هر لحظه‌یی ز عمر تو بادهم ترازوی امتداد دهور
63. ۶۳صبح ایام عیش دشمن توتالی شام تاری دیجور