1. ۱یار نیکوتر از آنست‌ که من دیدم پارباش تا سال دگر خوبترک گردد یار
2. ۲پار یک بوسه به صد عجز نمی‌داد به منخود به خود می‌دهد امسال به من بوسه هزار
3. ۳بس‌که بوسیده‌ام امسال لب نازک اواز لبش جای سخن بوسه چکد ازگفتار
4. ۴پار می‌جست ‌کنار از من و امسال همیبوسها رشوه دهد تاش در آرم به ‌کنار
5. ۵زانسوی بوسه مرا کار کشیدست‌ کنونبس‌ که می‌بینم‌ کز بوسه ندارد انکار
6. ۶شعر کردست شعار خود و زینرو با منرام ‌گشتست بدانگونه‌ که ‌گویند اغیار
7. ۷یارب این آبله رو ابلهک مفلس زشتبچه تدبیر به شیرین پسران ‌گردد یار
8. ۸هر کجا هست غزلگوی غزالی در شهرپی صیدش همه دم دام نهد از اشعار
9. ۹لب خوبان مگس نحل و ندیدم جز اوعنکبوتی‌که نماید مگس نحل شکار
10. ۱۰راست گویند حکیمان جهان دیده که نیستلاله بی‌داغ و شکر بی‌مگس وگل بی‌خار
11. ۱۱نشود شاهد زیبارو جز همدم زشتنخورد خربزهٔ شیرین الّا کفتار
12. ۱۲الغرض پار اگر یار مرا دادی بوساز سر خشم یکی را دو همی‌ کرد شمار
13. ۱۳وینک امسال چو بر روی و لبش بوسه زنمشصت را شش شمرد سی را سه چل را چار
14. ۱۴هی همی شعر ز من گیرد و هی بوسه دهدخرم آنکو چو منش شعر فروشیست شعار
15. ۱۵هرکه یک شعر مرا بیند اندر بر اوحالی‌اندر عوض او دهدش بوسه هزار
16. ۱۶کاغذ شعر مرا پار اگر می‌بردندبه یکی کاغذ دارو نخریدی عطار
17. ۱۷لیکن امسال به تقلید بت سادهٔ منکمترین شعر مرا هست رواج دینار
18. ۱۸یار تنها نه چنینست‌ که هر جا صنمی استاز پی شعر و غزل در بر من جوید بار
19. ۱۹هر پریرو که بدو شعر مرا برخوانیبه تو مشتاق بود چون به ‌گل سرخ هزار
20. ۲۰شعر من همچو عزایم شده افسون پریکه پری‌وار کند ساده رخان را احضار
21. ۲۱شعر من‌ گر به سر زلف نکویان بندیبا تو آنگونه شود رام ‌که با افسون مار
22. ۲۲هر کسی شعر من امروز فروشد به سلمده دو افزون خرد از نقرهٔ خالص تجار
23. ۲۳خادم خانه همی شعر مرا می‌دزددکش فروشد عوض سیم و طلا در بازار
24. ۲۴هرشب آید بر من دوست چو یک خرمن گلوز لب خود دهدم قند و شکر یک خروار
25. ۲۵من‌کنون ‌کرم قزم آن لب یاقوتی توتزان خورم توت و ز اشعار تنم هر دم تار
26. ۲۶شعر من راست به ابریشم‌ گیلان ماندکه خرندش به‌سلف ‌پیله‌وران در امصار
27. ۲۷غالبآ شعر من اینگونه از آن رایج شدکه پسند افتاد در حضرت مخدو‌م‌ کبار
28. ۲۸آن حسن اسم و حسن رسم‌ که‌گویی ز ازلخلق‌گشتست ز خلق خوش او باد بهار
29. ۲۹آنکه یارد ز پی منع حوادث شب و روزگرد بر گرد جهان را کشد از حزم حصار
30. ۳۰ابر نیسان اگر از همت او جوید فیضعوض‌گل همه یاقوت دمد از گلزار
31. ۳۱کف او گویی آتش بود و سیم سپندزان نگیرد نفسی در بر او سیم قرار
32. ۳۲پنج ماهیست به دریای‌ کفش پنج انگشتگرچه ماهی نشنیدم ‌که بود گوهربار
33. ۳۳در سه ماهیش یکی مار بود نامش‌کلکلیک ماری‌ که از و مشک بود در رفتار
34. ۳۴مار دیدی‌ که‌ گهر بارد بر صفحهٔ سیمیا شنیدی ‌که ‌کند مشک به‌ کافور نثار
35. ۳۵مار دیدی‌که فشاند به دل زهر شکریا خورد در عوض خاک سیه مشک تتار
36. ۳۶مار دیدستی چون نحل فرو ریزد شهدمار دیدستی چون نخل رطب آرد بار
37. ۳۷نی نه مارس یکی طوطی شکر شکنستزان دمادم به سوی هند پرد طوطی‌وار
38. ۳۸طوطی ار پرّش سبزستی و منقارش سرخاو بود طوطی زرین پر مشکین منقار
39. ۳۹عنبر آرد اگر از بحر کفش نیست عجبعنبر آرند بلی مردم از دریا بار
40. ۴۰ای ‌که ‌گر آیت حزم تو بر اعدا بدمنددر نهانخانهٔ تقدیر ببینند اسرار
41. ۴۱تا که‌ کالای وجود تو به بازار آمدآسمان بر در دکان عدم زد مسمار
42. ۴۲کلک سحار تو چون شعر نویسدگوییصورت روح‌ کند بر پر جبریل نگار
43. ۴۳گر تو گویی نبی استم من و شعرم معجزبر به پیغمبریت من‌ کنم اوّل اقرار
44. ۴۴عوض ‌کوزه همه جام جم آرد بیرونگر مثل‌کوزه‌یی از فخر تو سازد فخار
45. ۴۵صاحبا خواستم از شاه تیولی در فارسپیش از آنی‌ که به شیراز ز ری بندم بار
46. ۴۶شاه فرمود تیول تو بود ملک سخنمر ترا همچو رعیت شعرا باج‌گزار
47. ۴۷چه تیولست ازین به ‌که محوّل داریموجه مرسوم تو بر صنفی از اصناف دیار
48. ۴۸از قضا زنده بد آن روز مهین مستوفیکش بیامرزاد از فضل فراوان دادار
49. ۴۹گفت آن به‌که به قصابانش فرمان بدهیمتا همی چرب زبانتر شود اندر اشعار
50. ۵۰شاه پذرفت و از آن پس‌ که ‌گرفتم فرماناز پی آمدن فارس ز شه جستم بار
51. ۵۱چون به شیراز رسیدم در هرجایی منگشت مایل به بتی سنگدلی سیم عذار
52. ۵۲دلبری ساده ‌که بد موی سیه بر رویشچون یکی دستهٔ سنبل‌ که دمد از گلنار
53. ۵۳لب او با همه گلشکر و گلقند که داشتدر شگفتم‌ که چرا بود دو چشمش بیمار
54. ۵۴جز خطش در شکن زلف ندیدم‌که روندفوجی از مورچگان در شب تاری به قطار
55. ۵۵جز رخش در خم‌گیسو نشنیدم‌ که ‌کسیروز رخشنده‌ کند تعبیه اندر شب تار
56. ۵۶اطلسی جز رخ زیباش ندیدم همه عمرکز ملاحت بودش پود وز نیکویی تار
57. ۵۷زلف پیچانش طومار صفت خم در خمثبت ‌کرده غم دلها همه در آن طومار
58. ۵۸الغرض از پی مرسوم نرفتم دیگرزانکه دیوانهٔ خوبان نرود از پی‌کار
59. ۵۹لیکن امسال‌که شدکیسه ام از زر خالیمن شدم بی‌زر و مهروی من از من بیزار
60. ۶۰سرو گلچهرهٔ من غنچه صفت شد دلتنگتا شد ازسیم تهی پنجهٔ من همچو چنار
61. ۶۱خویش را گفتم لاقیدی و رندی تاکیزین محبت بگذر انده و محنت بگذار
62. ۶۲چون حوالت شده مرسوم تو بر میش ‌‌کشاناینک امضا را شو خویش‌کشان زی سالار
63. ۶۳خویشتن در عوض میش فدا کن بر میرتا مگر از کرم میر شوی برخوردار
64. ۶۴ناظم‌کشور جم میر عجم شیر اجمخصم یم ‌کان همم بحر کرم ‌کوه وقار
65. ۶۵رفتم وگفتم و پذرفت و هماندم فرمودبه مهین منشی عبدالله توقیع نگار
66. ۶۶که ز قاآنی فرمان مبارک بستانبهمان نوع‌ که خواهد دلش امضا میدار
67. ۶۷او قلم قط زد و زانو زد و فرفر بنوشتنامه‌یی چون پر طاووس پر از نقش و نگار
68. ۶۸برد زی میرش و زد مهر وز مهر آمد و دادزود بگرفتم و بوسیدمش از جان صدبار
69. ۶۹لیک بازم زعنا بار گرانیست بدلباری از یاری تو بو که سبک ‌گردد بار
70. ۷۰عشر آن راتبه هر سال‌کند کم دیوانهست از آن کم شدنم بر دل رنجی بسیار
71. ۷۱دارم امیدکه بخشد به تو آن عشر امیرتو به من بخشی و من نیز به طفلان صغار
72. ۷۲خواهش دیگرم آنست ‌که آن امضا رامیر از خامهٔ خود زیب‌ دهد چون فرخار
73. ۷۳به خط خویش نماید به کلانتر مرقومکه تو مرسوم فلان را بده و عذر میار
74. ۷۴بدو قسط اول سال آن را از میش کشانبستان وجه بکن سعی و محصل بگمار
75. ۷۵هم بدینسان بدهش نقد به هر سال دگرتا کند از دل و جان مدح شهنشاه شعار
76. ۷۶هم مرا بود بهر ساله ز شه انعامیکه نه امسال رسیدست و نه پیرار و نه پار
77. ۷۷میر فرمود تو بنویسی و خود بنویسدنامه‌یی چند به دربار شه شیرشکار
78. ۷۸تا مگر عاطفت خواجهٔ اعظم‌ گرددمر مرا یمن یمینش سبب یسر یسار
79. ۷۹بر به مرسوم من انعام من افزوده شودتنم از رنج شود ایمن و جان از تیمار
80. ۸۰یا مرخص‌ کندم میر که در خدمت توبه ری آیم مگرم‌ کار شود همچو نگار
81. ۸۱این سه‌ کار ار شود از لطف عمیم تو درستبه سر و جان تو کز چرخ برین دارم عار
82. ۸۲هیچ دانی چکنم مختصری شرح دهمتا ز طول سخنت می‌نشود طبع فکار
83. ۸۳بخرم خانئکی همچو یکی باغ بهشتصورت ساده‌ رخان نقش‌کنم بر دیوار
84. ۸۴شاهدی غضبان گیرم ‌که زند سیلی و مشتنه‌که هرلحظه‌گشاید ز میان بند ازار
85. ۸۵گلرخ و سرو قد و لاله لب و نسرین بردلکش ومهو‌ش مشکین خط و سیمین رخسار
86. ۸۶لب میگونش چو بر مه نقطی از شنگرفگرد آن نقطه خطش دایره‌یی از زنگار
87. ۸۷همه اسباب طرب‌ گرد کنم در خانهاز می و بربط و رود و نی و عود و دف و تار
88. ۸۸صد خم‌ کهنه ستانم همه قیر اندودهقرب صد خروار انگور خرم از خلار
89. ۸۹آنگه انگورکنم دانه و ریزم در خمهی همی لب زنمش بیگه وگه لیل و نهار
90. ۹۰تا بدان گه ‌که چو دیوانه ‌کف آرد بر لبو آب انگور شود سرخ‌تر از آب انار
91. ۹۱زان شوم مست بدانگونه‌که در بیداریمی ندانم‌که به شیراز درم یا بلغار
92. ۹۲هر زمانی‌که خورم باده به یاد تو خورمهم به‌جای تو زنم بوسه به رخسار نگار
93. ۹۳هی زنم‌ ساغر و هی بوسه‌ زنم بر رخ‌ دوستهی خورم باده و هی نقل خورم از لب یار
94. ۹۴بر سر تخت سرینتث‌ن بکشم هرشب رختهم بدانسان ‌که رود کبک دری بر کهسار
95. ۹۵تا خدایم به صف حشر بیامرزد جرمهمه مدح تو کنم در عوض استغفار
96. ۹۶سال عمر تو چو تضعیف بیوت شطرنجباد چندانکه به صد جهد درآید به شمار
97. ۹۷فرخی گرچه بدین وزن و قوافی گفتهشهر غزنین نه‌همانست‌ که‌ من دیدم پار
98. ۹۸لیک بر تربتش این شعر کس ار بر خواندآفرین گوید و از وجد بجنبد به مزار