1. ۱یک دو مه پیشترک زانکه رسد فصل بهاردلکی داشتم و دلبرکی باده‌گسار
2. ۲چون بهار آمد و گل رست ز من دل ببریدبی‌وفایی ز گل آموخت مگر یا ز بهار
3. ۳بی‌ وفاییّ ‌گل آن بس ‌که‌ کند زود سفرچون بهاران‌ که سه مه آید و بربندد بار
4. ۴الغرض دلبرکی بود غزلخوان و لطیفگلرخ و سرو قد و سنگدل و سیم عذار
5. ۵به دو زلفش‌ عوض شانه همه تاب و شکنبه ‌دو چشمش‌ بدل سرمه ‌همه خواب و خمار
6. ۶ماری از ماه در آویخته‌ کاینم ‌گیسوناری از سرو برافراخته‌کاینم رخسار
7. ۷چهرش آنسان‌ که‌ کشی نقش‌ مهی از شنگرفخطش آنسان‌ که ‌کنی طرح شبی از زنگار
8. ۸زلف بر چهرهٔ او هندوی خورشیدپرستحسن در صورت او مانی تصویر نگار
9. ۹نه لبی داشت‌ کزان بوسه توان‌ کرد دریغنه رخی داشت‌ کزو صبر توان برد به ‌کار
10. ۱۰شوق بوسیدن آن لب دل من داشت نژندذوق بوییدن آن رخ تن من داشت نزار
11. ۱۱لب او مرکز خوبی به دو خط چنبر حسنگرد آن چنبر زلفین سیه چون پرگار
12. ۱۲چشم عاشق‌کشش از دور به‌ایمابی‌گفتکه من از حسرت نادیدن خویشم بیمار
13. ۱۳خال بر چهرهٔ او در خم‌ گیسو گفتینقب بر گنج زند در شب دزدی عیار
14. ۱۴چشم می‌دوختم از وی ‌که نبینمش دگربی‌خبر در رخش از دیده دویدی دیدار
15. ۱۵مه نگویمش‌که مه را نبود نطق بشرگل نخوانمش ‌که‌ گل را نبود صوت هزار
16. ۱۶مرغکی عاشق آبست‌که بوتیمارشنام از آنست که پیوسته بود با تیمار
17. ۱۷بر لب نهر نشیند نخورد آب از آنکه اگر آب خورم کم شود آب از انهار
18. ۱۸من هم‌از مر رخش‌اکم جرستم شب و روزهمچنان‌ کاب روان را نخورد بوتیمار
19. ۱۹نور و ظلمات من او بود بهرحال‌که بودکز رخش چشم روشن شد و از زلفش تار
20. ۲۰طره‌یی داشت چو شب‌های زمستان ‌تاریکوندران طره رخی تازه‌تر از روز بهار
21. ۲۱زلف و رخسارهٔ او بود چو باغی‌که در اویک طرف سنبل تر روید و یک سو گلنار
22. ۲۲من به دو یار چو بلبل‌که بود عاشق‌گلاو به من رام چو گلبن که بود همدم خار
23. ۲۳گاه می‌گفتمش ای ترک بیا بوسه بدهگاه می‌گفتمش ای شوخ بیا باده بیار
24. ۲۴از پس می عوض نقل مرا دادی بوسنه یکی بوسه نه ده بوسه نه صد بلکه هزار
25. ۲۵گر همی ‌گفتمش ای ماه مرا ده دو سه بوسده و سی دادی و خواندی دو سه در وقت شمار
26. ۲۶خلق‌گویند حکیمی به سوی خوزستانآمد از هند و در آن شهر شکر کرد انبار
27. ۲۷زان شکر کژدم جراره همی‌گشت پدیدتا ازان شهر شکر کس نخرد بار به بار
28. ۲۸گفتم این حرف دروغست و ندارم باورتا شبی زلف و لبش دیدم و کردم اقرار
29. ۲۹زانکه آن زلف سیه نیست از جرّارهکه به‌ گرد شکرین لعلش‌ گردد هموار
30. ۳۰باری او بود بهرحال مرا مایهٔ عیشچه به هنگام تفرج چه به هنگام شکار
31. ۳۱هر شب از هجر سخن گفت و نمی‌دانستمکز چه رو می‌کند آن حرف دمادم تکرار
32. ۳۲تا بهار آمد و گل رست و جهان‌ گشت جوانباد چون طرهٔ او شد به چمن غالیه‌بار
33. ۳۳رفت و با لاله‌رخان دامن صحرا بگرفتبا می و چنگ و نی و بربط و رود و دف و تار
34. ۳۴سبزه از شرم خطش‌ خواست رود زیر زمینگلبن از رشک رخش خواست فرو ریزد بار
35. ۳۵وز خیالی ‌که به دامانش درآویزد سروخواست کر شوق همی پنجه برآرد چو چنار
36. ۳۶تا قضا را شبی آمد بر من با دل تنگگفتم ای مه ز چه از صحبت من داری عار
37. ۳۷گفت تا بود خزان برگ و نوا بود تراچون بهار آمد برگ تو فرو ریخت ز بار
38. ۳۸خرج می کردی و معشوق هر آن چیز که بودتو کنون بی‌ زری و من ز تو هستم بیزار
39. ۳۹من‌گرفتم‌ گل سرخم تو خریدار منیمشتری تا ندهد زر نبرد گل به کنار
40. ۴۰گفتم ای ماه به تحقیق‌کنون دانستمکه ترا همچو گل سرخ وفا نیست شعار
41. ۴۱باورم‌‌ گشت ‌که بی ‌مهری و بدعهد چو گلکه به جز تربیتش نبود دهقان را کار
42. ۴۲پس یک سال‌ که بر‌گش به در آید ز درختدست دهقان را هردم‌ کند از خار فکار
43. ۴۳چون‌ کند غنچه و دهقان به تماشا رودشکند از صحبت وی تنگدلی‌ها اظهار
44. ۴۴باز بعد از دو سه روزی ‌که به گلزار شکفتبهر یک مشت زر از باغ رود در بازار
45. ۴۵به ‌عبث نیست‌ که در دیگ سیه زآتش سرخبه مکافات بجوشاندش آخر عطار
46. ۴۶تو کنون آن ‌گل سرخی و من آن دهقانمکه ز بدعهدی خود رنج مراکردی خوار
47. ۴۷خار طعنم زدی و تنگدلی‌ها کردیتا به بار آمدی و بر دلم افزودی بار
48. ۴۸چون شکفتی پی زر زود به بازار شدیبس کن ای شاهد بازاری و جانم مازار
49. ۴۹گل‌ که عطار به جوشاندش آخر در دیگاو ز عطار بترسد تو بترس از ستار
50. ۵۰گفت ای شاعرک خام مرا عشوه مدهحرف بیهوده مزن ریش مکن چانه مخار
51. ۵۱تا ترا کیسه ز زر پر نشود چون نرگستا ترا کاسه ز می پر نشود چون ‌گلنار
52. ۵۲گر همه بدر شوی با تو نخواهم شد دوستور همه صدر شوی با تو نخواهم شد یار
53. ۵۳نام زر در لغت فارس از آنست درستکه به زر کار درست آید و بی‌زر دشوار
54. ۵۴مالک سیم نیی یاوه چه می‌بازی عشقمفتی شهر نیی خیره چه بندی دستار
55. ۵۵گفتمش‌ گر نبود سیم و زرم عیب مکنچهره من زر شمر و اشک مرا سیم انگار
56. ۵۶‌گفت بس عاشق مفلس ‌که همین‌ عذر آوردکه به جز طعنه و تسخر نشنید از دلدار
57. ۵۷گفتم اکنون چکنم چارهٔ این‌کار بگوکه ز تحصیل زر و سیم فروماندم زار
58. ۵۸گفت این حرف مزن‌ کاهلی و راحت دوستکاهلی رنج تن و انده جان آرد بار
59. ۵۹نه مگر هر که اَزین پیش بدی حاکم فارسبه‌ تو مرسوم تو پیش از همه‌ کردی ایثار
60. ۶۰نقد دادی به تو مرسوم و تشاریف تراپیش‌ از آنی‌ که ‌گل سرخ دمد در گلزار
61. ۶۱تا تو هر شام بتی ساده ‌کشی در آغوشتا تو هر صبح بطی باده خری از خمار
62. ۶۲بلکه مرسوم دگر دادی از خویش به توتا ترا چیره شود کام و زبان در گفتار
63. ۶۳نیز انعام دگر داشتی از شاه بریکه نه امسال رسیدست و نه پیرار و نه پار
64. ۶۴بگذر از این همه آخر نه ترا حاکم فارسزر به قنطار همی بخشد و اشتر به قطار
65. ۶۵کی ترا ملتمسی بود که رفتی بر اوگفتی و گفت برو رسم تکدی بگذار
66. ۶۶کی شنیدی‌ که بود حاکمی این‌گونه همیمکه رسد فیض ‌عمیمش چه به مو و چه به مار
67. ۶۷کی شنیدی‌که بود داوری این‌گونه کریمکه دهد یمن یمینش همه را یسر یسار
68. ۶۸اینک این هرچه مرادی ‌که ترا هست بدلخیز درگوش خداوند بگو یا بنگار
69. ۶۹گفتمش واسطه‌یی نیست مرا گفت خموشمر ترا واسطه بس همت آن میر کبار
70. ۷۰ناظم کشور جم نامور ملک عجمصدر دین بدر امم بحر کرم‌ کوه وقار
71. ۷۱والی فارس حسین‌خان‌ که بر همت اوهفت اقلیم نیرزد به یکی مشت غبار
72. ۷۲هر دیاری که در او مدح وی آغازکنیبانگ احسنت بگوش آیدت از هر دیوار
73. ۷۳شه‌پرستست بدانگونه‌ که در غیبت شاهآنچنان است‌ که ‌گویی بَرِ شه دارد بار
74. ۷۴نام شه چون شنود زانسان تعظیم ‌کندکه نه افلاک و دو گیتی به رسول مختار
75. ۷۵سخن از خشمش می گفتم یک روز به سهوآسمان‌گفت‌که قاآنی بس کن زنهار
76. ۷۶ماه من تیره شد و زهرهٔ من‌ گشت نژندمهر من خیره شد و مشتری من بیمار
77. ۷۷آب از چهرهٔ هر کوکب من جاری شداشک در دیدهٔ هر ثابت من شد سیار
78. ۷۸گاه آنست‌ که من نیز در افتم به زمینبیم آنست ‌که من نیز بمانم ز مدار
79. ۷۹گفتم از رحمت او نیز بگویم سخنیزهر را چاره بفازهرکنم باک مدار
80. ۸۰سخن رحمت او را چو شنید از سر شوقبر سر و گردن من زهره و مه‌ کرد نثار
81. ۸۱قدرش ار بود مجسم ز بلندی‌گه سیرخم شدی‌گر ز بر عرش فتادیش‌ گذار
82. ۸۲ای بداندیش ترا جای از آن سوی عدمای نکوخواه ترا وصف از آن روی شمار
83. ۸۳چون ز اوصاف تو قاصر بود اندیشهٔ منپس هر مدح تو صد بار کنم استغفار
84. ۸۴هیبت تیغ تو هر جا که رود دشمن توگرد وی می‌کشد از آهن ‌و فولاد حصار
85. ۸۵بدسگال‌ تو به هرجا که رود در خطرستآنچه بیند نبود راه مگر وقت فرار
86. ۸۶ناخن خویش همی بیند و پندارد تیغدست بر مژهٔ خود مالد وانگارد مار
87. ۸۷سایهٔ خویش همی بیند و بگریزد ازوگوید این لشکر میرست‌که آید به قطار
88. ۸۸شفق از چرخ همی بیند و فریاد کندکز پی سوختنم میر برافروخته نار
89. ۸۹هرکجا سرو بنی بیند ازو گردد دورکز پی‌ کشتن من میر برافراخته دار
90. ۹۰گاه از کوه ‌کند رم‌ که به فرمان امیرسخت ترسم که پلنگم بدرد در کهسار
91. ۹۱گاه از بحر گریزد که بفرمودهٔ اوحمله بر جان من آرند نهنگان ز بحار
92. ۹۲گاه چون مار به پهلو رود و ترسد از آنکه فروماند درگل قدمش چون مسمار
93. ۹۳باری از بیم تو هرجا که رود در خطرستهم مگر گیرد در سایهٔ عفو تو قرار
94. ۹۴مهترا طرز سخن‌بین و سخن‌ گویی نغزکه ز ابکار بسی بکرترند این افکار
95. ۹۵همه اشعار من اندر همه آفاق پر استز آدمی‌گویی جاندارترند این اشعار
96. ۹۶خامهٔ من به غزالان ختن می‌ماندکه همه نکهت مشک آید ازو در رفتار
97. ۹۷وین همه از اثر تربیت همت تستکه هم از پرتو مهتاب بود رنگ ثمار
98. ۹۸ور مرا تربیت این‌گونه نمایی زین پسهمچو خورشبد شوم پرگره چرخ سوار
99. ۹۹تا همی شیر هراسان ورمانست به طبعاز زن‌ حایض و از بانگ خروس و دف و تار
100. ۱۰۰بر سرت سایهٔ حق باد و ببر خلعت شاهدر برت شوخ جوان باد و به‌ کف جام عقار
101. ۱۰۱تا که زنبور همی جان دهد اندر روغنتو به زنبوره برآری ز تن خصم دمار